In Trouw lees ik dat de aandacht voor het milieu afneemt naarmate de generaties jonger zijn. Dat is niet alleen hier zo. Uit onderzoek in Amerika blijkt dat ook daar de 'jongeren' zich niet erg druk meer maken over de schadelijke gevolgen van het menselijk handelen. In een reactie daarop schrijft iemand: Nogal wiedes dat de jeugd van tegenwoordig minder met milieu bezig is, want het milieu is nog nooit zo schoon geweest als nu. Over zure regen hoor je niemand meer. We scheiden ons afval. De auto's worden steeds schoner. Een ander, een Amsterdammer die naar de Veluwe verhuisde, schrijft dat het voornamelijk de stedelingen zijn die in hun vrije tijd 'de natuur' opzoeken. De boerenjongens waren helemaal niet dol op de natuur. Ze bliezen kikkers op en schoten op eekhoorns met een windbuks. De autochtone Nunspeters wandelden nooit in de bossen. Ze wisten een beuk niet te onderscheiden van een berk.
Een of ander automerk maakt reclame met de mededeling dat je iets aan het milieu doet als je in dat type auto rijdt, want dat stoot minder rotzooi uit. Minder uitstoot is naar mijn oordeel nog steeds teveel uitstoot. Gescheiden afval is nog altijd afval dat verwerkt moet worden. Van alle levende wezens zijn we de enige soort die meer produceert dan hij opmaakt, waardoor we het evenwicht verstoren. We kappen oerwouden om soja te verbouwen. Dan kunnen 'we' ons goed voelen, omdat we geen vlees meer eten, maar namaakvlees met een kunstmatig smaakje. Hoeveel energie gebruiken we bij de verwerking van al die soja? Een plantage is echt niet mooier dan een oerbos. Om één kilo vleeseiwit te produceren, voederen we ons vee met vijf kilo soja-eiwit. Een aantal andere dier- en plantensoorten roeien we daarmee uit. We vinden dat we al heel wat bereikt hebben als we onze horizon niet laten vervuilen.
x
maandag 19 maart 2012
zondag 18 maart 2012
zaterdag 17 maart 2012
Komedie
In de tijd dat de Taliban aan de macht was in Afghanistan werden daar eeuwenoude monumentale beelden vernietigd omdat ze in strijd waren met de Talibanideeën over de Islam. Cultureel erfgoed werd opgeofferd aan de moraal. In de hele beschaafde westerse wereld werd dit, terecht naar mijn mening, veroordeeld.
De "Goddelijke Komedie" van Dante wordt tot het culturele erfgoed van Italië en Europa gerekend. Maar een groepje politiek correcte scherpslijpers heeft dit literaire werk nog eens goed nagelezen en is tot de ontdekking gekomen dat het anti-islam, antisemitisch en homofoob is. Het ministerie van onderwijs zou dit werk van de nationale leeslijst moeten verwijderen, want stel je voor dat de zieltjes van de scholieren hierdoor beschadigd zouden worden. Als ik het goed heb staan in een ander boek dat in Italië en de rest van Europa veel gelezen wordt en hier en daar zelfs verplichte lectuur is, de Bijbel, ook enige passages waar homofielen niet blij van worden. Onder de trouwe lezers van dit eeuwenoude werk bevinden zich ook wel lieden die niet veel moeten hebben van joden en islamieten. Zullen we de Bijbel dan ook maar van de leeslijst schrappen?
De "Verhalen van duizend en één nacht" en de "Decamerone" van Bocaccio moeten we dan ook maar meteen achter slot en grendel zetten, want daar komt nogal wat explicite seks in voor en dat lijkt me nogal vrouwonvriendelijk en het is ook geen geschikt leesvoer voor pubers. Markies De Sade heeft ook het een en ander geschreven dat niet door de hedendaagse politiek correcte beugel kan.
De Rooms-Katholieke kerk kende tot 1996 de Index Librorum Prohibitorum, kortweg de Index, een lijst van boeken die de leden van die kerk niet mochten lezen. Moeten we weer zo'n lijst, maar dan voor iedereen, invoeren?
x
De "Goddelijke Komedie" van Dante wordt tot het culturele erfgoed van Italië en Europa gerekend. Maar een groepje politiek correcte scherpslijpers heeft dit literaire werk nog eens goed nagelezen en is tot de ontdekking gekomen dat het anti-islam, antisemitisch en homofoob is. Het ministerie van onderwijs zou dit werk van de nationale leeslijst moeten verwijderen, want stel je voor dat de zieltjes van de scholieren hierdoor beschadigd zouden worden. Als ik het goed heb staan in een ander boek dat in Italië en de rest van Europa veel gelezen wordt en hier en daar zelfs verplichte lectuur is, de Bijbel, ook enige passages waar homofielen niet blij van worden. Onder de trouwe lezers van dit eeuwenoude werk bevinden zich ook wel lieden die niet veel moeten hebben van joden en islamieten. Zullen we de Bijbel dan ook maar van de leeslijst schrappen?
De "Verhalen van duizend en één nacht" en de "Decamerone" van Bocaccio moeten we dan ook maar meteen achter slot en grendel zetten, want daar komt nogal wat explicite seks in voor en dat lijkt me nogal vrouwonvriendelijk en het is ook geen geschikt leesvoer voor pubers. Markies De Sade heeft ook het een en ander geschreven dat niet door de hedendaagse politiek correcte beugel kan.
De Rooms-Katholieke kerk kende tot 1996 de Index Librorum Prohibitorum, kortweg de Index, een lijst van boeken die de leden van die kerk niet mochten lezen. Moeten we weer zo'n lijst, maar dan voor iedereen, invoeren?
x
vrijdag 16 maart 2012
Rokjesdag
Vanochtend las ik de Volkskrant van gisteren. Gisteren was het een mooie dag, dus wat mij betreft een dag om de stad in te gaan en terrasjes te bezoeken, o.a. dat van Vertigo in het Vondelpark. Pas door het artikel in de Volkskrant kwam ik erachter dat het gisteren rokjesdag had kunnen of moeten zijn. De kop boven het artikel luidde:
Waarom het vandaag geen - wij herhalen: géén - rokjesdag is
Dat schijnt namelijk zeer nauw te luisteren. De eerste die er, april 2009, over begon was de inmiddels overleden journalist Martin Bril: "Rokjesdag is die ene dag in het voorjaar dat alle vrouwen als bij toverslag ineens een rok dragen, met daaronder blote benen." Op de begeleidende foto zie je overigens niet alleen veel blote vrouwenbenen, maar ook veel decolletés.
Omdat ik niet trendgevoelig ben, had ik nog nooit van het begrip rokjesdag gehoord. Ik ging dus ook niet de stad in met het plan speciaal op vrouwenbenen te letten. Daar komt nog bij dat ik, op een terrasje zittend, meestal niet veel om me heen kijk, maar zit te lezen. Gisteren las ik een boek van Richard Dawkins, over evolutie, creationisme en intelligent design. (Dawkins is overtuigd van de eerste en bestrijdt de laatste twee met kracht. Mij hoeft hij niet meer te overtuigen, maar nu hoef ik niet zelf meer allerlei argumenten te bedenken.) Hoe dan ook, ik heb nauwelijks vrouwenbenen, noch decolletés gezien en ik vond het ook frisser dan verwacht. Maar volgens het artikel was rokjesdag op Twitter een 'trending topic' (er is godbetert zelfs een Skirt Alert-app). Het was ook nog eens veel te vroeg, want rokjesdag schijn pas in april te kunnen vallen. In ieder geval eindigt het artikel op terechte wijze: Het is vandaag geen rokjesdag. Het wordt het morgen niet, het wordt het volgende week niet. En laten we er nu over ophouden.
Waarom het vandaag geen - wij herhalen: géén - rokjesdag is
Dat schijnt namelijk zeer nauw te luisteren. De eerste die er, april 2009, over begon was de inmiddels overleden journalist Martin Bril: "Rokjesdag is die ene dag in het voorjaar dat alle vrouwen als bij toverslag ineens een rok dragen, met daaronder blote benen." Op de begeleidende foto zie je overigens niet alleen veel blote vrouwenbenen, maar ook veel decolletés.
Omdat ik niet trendgevoelig ben, had ik nog nooit van het begrip rokjesdag gehoord. Ik ging dus ook niet de stad in met het plan speciaal op vrouwenbenen te letten. Daar komt nog bij dat ik, op een terrasje zittend, meestal niet veel om me heen kijk, maar zit te lezen. Gisteren las ik een boek van Richard Dawkins, over evolutie, creationisme en intelligent design. (Dawkins is overtuigd van de eerste en bestrijdt de laatste twee met kracht. Mij hoeft hij niet meer te overtuigen, maar nu hoef ik niet zelf meer allerlei argumenten te bedenken.) Hoe dan ook, ik heb nauwelijks vrouwenbenen, noch decolletés gezien en ik vond het ook frisser dan verwacht. Maar volgens het artikel was rokjesdag op Twitter een 'trending topic' (er is godbetert zelfs een Skirt Alert-app). Het was ook nog eens veel te vroeg, want rokjesdag schijn pas in april te kunnen vallen. In ieder geval eindigt het artikel op terechte wijze: Het is vandaag geen rokjesdag. Het wordt het morgen niet, het wordt het volgende week niet. En laten we er nu over ophouden.
x
donderdag 15 maart 2012
Liberaal
Ik heb niet om het leven gevraagd. Ik ben ter wereld gekomen omdat het in de orthodox protestantse wereld waarin ik geboren werd nu eenmaal zo hoorde. In de 72 jaar dat ik nu meeloop is er het een en ander veranderd. Ongehuwd moeder worden is geen schande meer en abortus mag ook. En als iemand uitzichtloos en ondraaglijk lijdt mag een arts ongestraft hulp verlenen bij het beëindigen van het leven.
De ontwikkelingen, ook die in het denken over leven en dood, staan niet stil. Er zijn, zeker in ons land, talloze mensen die niet geloven in een of ander Opperwezen, dat ons het leven gegeven heeft en dat wij het dus niet naar eigen goeddunken mogen beëindigen. Tot die mensen behoor ik. Daarmee wil ik niet zeggen dat je het besluit om een einde aan je leven te maken zo maar even op een regenachtige namiddag moet maken. Daar mag je best even over nadenken. Je kunt er ook over praten met mensen die je na staan: familieleden en/of vrienden.
Het probleem is, naar mijn mening, dat we vrijwillige levensbeëindiging gemedicaliseerd hebben. Om de een of andere reden moeten we daar, als we het op een 'nette' manier willen doen, een arts (en nog een arts) bij betrekken. Nog los van hun levensovertuiging hebben artsen te maken met hun (beroeps)ethiek. Als ik van mening ben dat mijn leven wel lang genoeg geduurd heeft, zadel ik een arts op met een ethisch probleem. Dus moet de beroepsorganisatie van artsen, de KNMG, er een oordeel over hebben en dat oordeel speelt een belangrijke rol bij de meningsvorming van de leden van ons parlement, ook bij hen die niet in God of Allah geloven.
De Tweede Kamer buigt zich momenteel over een zgn. burgerinitiatief, dat door 120.000 personen gesteund wordt. Trouw: schrijft: Een grote meerderheid van de Tweede Kamer is erop tegen dat 70-plussers het recht krijgen op stervenshulp, als zij 'klaar' zijn met het leven. De zich liberaal noemende VVD, die dus vóór het recht op zelfbeschikking zou moeten zijn, is dat niet, want die heeft de gelovigen van CDA en SGP nodig om verder te kunnen regeren. De ChristenUnie en de PVV behoren ook niet tot de voorstanders.
Mijn leven zoals ik dat graag had willen leiden is nu bijna zestien jaar geleden al beëindigd. Er zijn nog wel eens aardige momenten, maar daarmee heb je het ook wel gehad. Ik zit niet reikhalzend naar het vervolg uit te kijken. Ik zeg ook nog niet dat ik er 'klaar' mee ben. Maar mocht het ooit eens zo ver komen, moet ik dan de lift naar de elfde verdieping nemen van het flatgebouw waarin ik woon? Of moet ik een afgelegen stukje spoorweg opzoeken?
x
De ontwikkelingen, ook die in het denken over leven en dood, staan niet stil. Er zijn, zeker in ons land, talloze mensen die niet geloven in een of ander Opperwezen, dat ons het leven gegeven heeft en dat wij het dus niet naar eigen goeddunken mogen beëindigen. Tot die mensen behoor ik. Daarmee wil ik niet zeggen dat je het besluit om een einde aan je leven te maken zo maar even op een regenachtige namiddag moet maken. Daar mag je best even over nadenken. Je kunt er ook over praten met mensen die je na staan: familieleden en/of vrienden.
Het probleem is, naar mijn mening, dat we vrijwillige levensbeëindiging gemedicaliseerd hebben. Om de een of andere reden moeten we daar, als we het op een 'nette' manier willen doen, een arts (en nog een arts) bij betrekken. Nog los van hun levensovertuiging hebben artsen te maken met hun (beroeps)ethiek. Als ik van mening ben dat mijn leven wel lang genoeg geduurd heeft, zadel ik een arts op met een ethisch probleem. Dus moet de beroepsorganisatie van artsen, de KNMG, er een oordeel over hebben en dat oordeel speelt een belangrijke rol bij de meningsvorming van de leden van ons parlement, ook bij hen die niet in God of Allah geloven.
De Tweede Kamer buigt zich momenteel over een zgn. burgerinitiatief, dat door 120.000 personen gesteund wordt. Trouw: schrijft: Een grote meerderheid van de Tweede Kamer is erop tegen dat 70-plussers het recht krijgen op stervenshulp, als zij 'klaar' zijn met het leven. De zich liberaal noemende VVD, die dus vóór het recht op zelfbeschikking zou moeten zijn, is dat niet, want die heeft de gelovigen van CDA en SGP nodig om verder te kunnen regeren. De ChristenUnie en de PVV behoren ook niet tot de voorstanders.
Mijn leven zoals ik dat graag had willen leiden is nu bijna zestien jaar geleden al beëindigd. Er zijn nog wel eens aardige momenten, maar daarmee heb je het ook wel gehad. Ik zit niet reikhalzend naar het vervolg uit te kijken. Ik zeg ook nog niet dat ik er 'klaar' mee ben. Maar mocht het ooit eens zo ver komen, moet ik dan de lift naar de elfde verdieping nemen van het flatgebouw waarin ik woon? Of moet ik een afgelegen stukje spoorweg opzoeken?
x
woensdag 14 maart 2012
Format
Met het bedenken van een 'Format', het idee voor een tv-programma, kun je rijk worden. Formats als 'Big Brother' en 'The Voice of Holland' werden hier een groot succes en konden dus voor veel geld aan tv-maatschappijen elders in de wereld verkocht worden. Op onze beurt nemen 'wij' formats uit het buitenland over, zodat we in ieder geval overal ter wereld naar dezelfde soorten programma's zitten te kijken.
In een of ander praatprogramma zag ik dat ze in China een buitengewoon populair format ontwikkeld hebben: 40 miljoen kijkers zien wekelijks (geloof ik) een ter dood veroordeelde die vlak voor zijn executie nog even live geïnterviewd wordt. In het praatprogramma kwam uiteraard de vraag aan de orde: moet je zo'n programma wel willen maken en moet je dat wel willen zien zien? Paul Römer, een groot tv-producent voor het aangezicht des Heren, zou het niet maken, maar zou er wel naar kijken. Ik durf rustig te stellen dat zo'n programma ook hier veel kijkers zou trekken - emo-tv van de bovenste plank immers - maar helaas: we hebben hier geen doodstraf.
We hebben gelukkig wel andere opties. Waar ter wereld heb je nu, relatief gezien, meer gevallen van euthanasie dan hier? Daar zitten vast wel mensen bij die vlak voor het zover is, nog even willen vertellen 'wat er door hun heen gaat'. De tv-producenten hebben daar wel geld voor over en dat is toch nooit weg voor de nabestaanden. Die kunnen ook nog eens, ervoor en erna, vertellen wat er door hún heen ging. Dan zijn er ook nog mensen die, ongewild, te horen krijgen dat ze nog maar kort te leven hebben. Ik weet daar het e.e.a. van. Dat is andere koek dan euthanasie. Wat denk je dat er door die mensen en hun nabestaanden heen gaat? Over emoties gesproken. Als dat geen tranen trekt, dan weet ik het niet meer.
PS
To whom it may concern: de woordverificatie is uitgeschakeld.
x
In een of ander praatprogramma zag ik dat ze in China een buitengewoon populair format ontwikkeld hebben: 40 miljoen kijkers zien wekelijks (geloof ik) een ter dood veroordeelde die vlak voor zijn executie nog even live geïnterviewd wordt. In het praatprogramma kwam uiteraard de vraag aan de orde: moet je zo'n programma wel willen maken en moet je dat wel willen zien zien? Paul Römer, een groot tv-producent voor het aangezicht des Heren, zou het niet maken, maar zou er wel naar kijken. Ik durf rustig te stellen dat zo'n programma ook hier veel kijkers zou trekken - emo-tv van de bovenste plank immers - maar helaas: we hebben hier geen doodstraf.
We hebben gelukkig wel andere opties. Waar ter wereld heb je nu, relatief gezien, meer gevallen van euthanasie dan hier? Daar zitten vast wel mensen bij die vlak voor het zover is, nog even willen vertellen 'wat er door hun heen gaat'. De tv-producenten hebben daar wel geld voor over en dat is toch nooit weg voor de nabestaanden. Die kunnen ook nog eens, ervoor en erna, vertellen wat er door hún heen ging. Dan zijn er ook nog mensen die, ongewild, te horen krijgen dat ze nog maar kort te leven hebben. Ik weet daar het e.e.a. van. Dat is andere koek dan euthanasie. Wat denk je dat er door die mensen en hun nabestaanden heen gaat? Over emoties gesproken. Als dat geen tranen trekt, dan weet ik het niet meer.
PS
To whom it may concern: de woordverificatie is uitgeschakeld.
x
dinsdag 13 maart 2012
Bijstand
In Trouw las ik: Robert M. zegt nu geen vertrouwen meer te hebben in eerlijk proces. Hij vraagt zich af of Nederland wel een rechtsstaat is. Bij elke uitspraak van de rechter werd zijn vertrouwen in de rechtsstaat minder, zei hij vandaag.
Ik behoor tot de degenen die van oordeel zijn dat ook de ergste crimineel recht heeft op een eerlijk proces. Hij heeft ook recht op bijstand van een advocaat, die erop toeziet, dat hij al zijn rechten kan realiseren. Maar hoever moet je daarin als advocaat gaan?
Formeel is Robert M. nog steeds verdachte en dat blijft hij tot de rechter heeft uitgesproken dat hij schuldig is. Niemand, ook zijn advocaten niet, twijfelt aan zijn schuld. Hij heeft immers bekend en het bewijsmateriaal is overweldigend. De leden van de rechtbank lezen ook kranten en zullen ook wel eens naar de tv kijken. Ook zij zijn dus allang overtuigd van zijn schuld. Is de rechtbank daarmee bevooroordeeld?
Ik ken de karakterstructuur van Robert M. niet. Ik weet dus niet waar hij het vandaan haalt dat hij geen eerlijk proces krijgt en waarom hij alles in het werk stelt de duur van dat proces te verlengen. Als zijn wrakingsverzoek al toegewezen wordt, krijgt hij te maken met een rechtbank die ook al overtuigd is van zijn schuld.
Ik begrijp niet waarom de advocaten van Robert M. hem steunen bij zijn wrakingsverzoek. Ik ben geen jurist, maar ik kan me voorstellen, dat ik hun plaats gezegd zou hebben: "Als jij dit wilt doorzetten, zoek je maar een andere advocaat. Wij gaan jou niet helpen er een show van te maken, want wij zijn ervan overtuigd dat jij in deze rechtstaat een eerlijk proces krijgt. Je mag blij wezen dat je hier en niet in een ander land terecht staat voor alles wat je tientallen kinderen en hun ouders hebt aangedaan. Met levenslang zou je er nog goed afkomen."
x
Ik behoor tot de degenen die van oordeel zijn dat ook de ergste crimineel recht heeft op een eerlijk proces. Hij heeft ook recht op bijstand van een advocaat, die erop toeziet, dat hij al zijn rechten kan realiseren. Maar hoever moet je daarin als advocaat gaan?
Formeel is Robert M. nog steeds verdachte en dat blijft hij tot de rechter heeft uitgesproken dat hij schuldig is. Niemand, ook zijn advocaten niet, twijfelt aan zijn schuld. Hij heeft immers bekend en het bewijsmateriaal is overweldigend. De leden van de rechtbank lezen ook kranten en zullen ook wel eens naar de tv kijken. Ook zij zijn dus allang overtuigd van zijn schuld. Is de rechtbank daarmee bevooroordeeld?
Ik ken de karakterstructuur van Robert M. niet. Ik weet dus niet waar hij het vandaan haalt dat hij geen eerlijk proces krijgt en waarom hij alles in het werk stelt de duur van dat proces te verlengen. Als zijn wrakingsverzoek al toegewezen wordt, krijgt hij te maken met een rechtbank die ook al overtuigd is van zijn schuld.
Ik begrijp niet waarom de advocaten van Robert M. hem steunen bij zijn wrakingsverzoek. Ik ben geen jurist, maar ik kan me voorstellen, dat ik hun plaats gezegd zou hebben: "Als jij dit wilt doorzetten, zoek je maar een andere advocaat. Wij gaan jou niet helpen er een show van te maken, want wij zijn ervan overtuigd dat jij in deze rechtstaat een eerlijk proces krijgt. Je mag blij wezen dat je hier en niet in een ander land terecht staat voor alles wat je tientallen kinderen en hun ouders hebt aangedaan. Met levenslang zou je er nog goed afkomen."
x
Abonneren op:
Posts (Atom)
