Dictaat

Precies een week geleden plaatste Het Financieele Dagblad een column van psycholoog Henk Noort – zelfbenoemd kenner van de hedendaagse zeden, en auteur van werken als 'Wat mannen echt willen...' en 'Vrouwen willen maar één ding...'. In genoemd stukje vertelt hij hoe een 'damesbladjournaliste' hem onlangs kwam interviewen. "Door haar decolleté", schrijft hij in knarsend bouquetreeksproza, "bleef over de vormen van haar boezem weinig te raden over." Gevolg: hij kon zich 'onmogelijk’ op de inhoud van het gesprek concentreren. Dit is een citaat uit de column van Elma Drayer in Trouw. Goed, ik zal dat "knarsend bouquetreeksproza" even 'vertalen' in hedendaags recht-voor-z'n-raap-Nederlands: "Ze bood mij ruim uitzicht op haar tieten." Henk Noort ken ik niet. Ik weet wel dat ik, de titels van zijn werken lezend, nog niet dood gevonden zou willen worden met die werken.

De afgelopen dagen was het redelijk warm weer. Ik ga dan de stad in en zit op terrasjes, met een cappuccino of tomatensap. Als ik niet lees, kijk ik naar mensen om mij heen. Zowel mannen als vrouwen zijn vanwege dat warme weer redelijk luchtig gekleed. Ik ben een man, hetero en - ik kan er ook niets aan doen - kijk liever naar vrouwen dan naar mannen. Nee, dat zeg ik niet goed. Vanwege die luchtige kledij werd mij de gelegenheid geboden de voor mannen aantrekkelijke facetten van vrouwen wat meer gedetailleerd dan gebruikelijk waar te nemen. Ik concentreerde mij dus minder dan gebruikelijk op het boek dat ik aan het lezen was. Als je dat seksistisch wil noemen: OK! Confiteor quia peccavi nimis cogitatione, mea culpa, mea culpa, mea maxima culpa.

Elma beschrijft eerst een gebeurtenis in (fundamentalistisch) Soedan, waar een aantal vrouwen gearresteerd en gegeseld werd vanwege het dragen van 'niet-decente' kledij. Natuurlijk, dit alles speelt zich af in verre buitenlanden, waar moslimfundi’s het voor het zeggen hebben. En dat die zo hun eigen opvattingen koesteren omtrent de seksen is genoegzaam bekend. Het vrouwelijk wezen moet zoveel mogelijk geweerd uit de openbare ruimte. Die is namelijk van het mannelijk wezen. En komt zij toch buitenshuis, dan dient ze de contouren van haar lichaam zoveel mogelijk te verhullen. Opdat het mannelijk wezen niet in verzoeking raakt. Die vrouwen droegen een broek.

Ik ga er even aan voorbij dat er ook in ons land van oudsher nog altijd religieuze groepjes zijn die het vrouwen verbieden een broek te dragen. Een beduidend groter aantal mensen in onze beschaafde, democratische, tolerante maatschappij, vooral mannen natuurlijk, vindt dat luchtig geklede vrouwen, of vrouwen die de contouren van hun lichaam liever benadrukken dan verbergen, of gewoon vrouwen die zich 's avonds laat alleen op straat begeven, "erom vragen". Zij kunnen immers weten dat zij de lusten van mannen opwekken en dienen zich te realiseren dat mannen die lusten wensen te bevredigen en wel meteen. "Zo zijn mannen nu eenmaal." Ik wil daarmee zeggen dat misvattingen over vrouwen en vrouwelijk gedrag in alle culturen voorkomen en zich alleen op verschillende, cultureel bepaalde manieren uiten.

Henk Noort heeft zich de gram van Elma Drayer op de hals gehaald omdat hij begrip toont voor het moslimse modedictaat. Hij vindt immers dat er redenen genoeg zijn "voor functionele preutsheid." Elma vermeldt ook nog wat situaties in België en Engeland, waaruit teveel begrip voor dat modedictaat blijkt.

Om één ding kunnen we niet heen: de mens zou spoedig uitsterven als mannen en vrouwen niet langer wederzijds lusten zouden opwekken en van tijd tot tijd die lusten in goed overleg zouden bevredigen. Voortplanten is niet alleen noodzakelijk, de voorbereidingen daartoe zijn nog aangenaam ook. Zelfs zo aangenaam dat we er ons mee bezighouden ook als voortplanten helemaal aan de orde is. Nochtans hebben eeuwen lang, tot op de dag van vandaag, mannen, in welke cultuur dan ook, de vrouwen veroordeeld voor het bij hen opwekken van lusten. En vervolgens die vrouwen op grote schaal en met groot enthousiasme misbruikt.

Sinds mijn puberteit kijk ik graag naar vrouwen die voldoen aan mijn particuliere opvattingen van 'mooi' of 'aantrekkelijk', zonder daaraan direct consequenties te verbinden. Dat heeft niets met een verheven moraal te maken, ik ben gewoon niet zo snel in die dingen. Gistermiddag, op weg naar huis, zat ik in tram tegenover een moslima van een jaar of veertig, die zeer traditioneel gekleed was, incl. het hoofddoekje. Ze lachte heel even vriendelijk naar me toen ik ging zitten. Ik vond haar een mooie vrouw. De laatste tijd zie ik regelmatig een tv-commercial voor een of andere haargel voor mannen. Een biljartende man raakt de bal verkeerd, waardoor die belandt in de laag uitgesneden blouse en tussen de ruim in beeld gebrachte borsten van een vrouw die voorover op de biljarttafel leunt. Ik vind dat een walgelijke commercial. Hij wordt geacht 'leuk' te zijn, omdat we hier weliswaar tegen boerka's zijn, maar nog velen onder ons er niet tegen kunnen dat ontblote borsten zo maar op tv te zien zijn. Dat noemden we vroeger "épater les bourgeois". Over het tonen van overige delen van de vrouwelijke en mannelijke anatomie heb ik dan nog niet eens. Daarover heb ik hier genoeg geschreven.

Ik hoef hier, denk ik, niet te zeggen dat ik er faliekant tegen ben dat moslimmannen uitmaken hoe moslimvrouwen zich kleden. Maar laten we nou niet, in navolging van Elma Drayer, gaan doen alsof we hier zoveel verlichter en moderner zijn. We huichelen gewoon wat meer.
x

Kind

Waarom wil iemand vader of moeder worden? Het zal wel ergens in 'de natuur', in de genen van de mens zitten. En ik geef direct toe dat zonder nageslacht op ruime schaal de oude dag er wat problematisch uit zou komen te zien. Maar we moeten ook vaststellen dat de natuur ingewikkeld in elkaar zit. De een kan harder lopen dan de ander; de een krijgt kanker, de ander niet; de een kan kinderen krijgen, de ander niet. De wetenschap schrijdt ook voort, dus zo nodig gaan we de natuur een beetje helpen bij het voortbrengen van nageslacht. Toch blijven er mensen of stellen over die niet of niet samen kinderen kunnen krijgen. Maar de kinderwens blijft knagen. Dan is adoptie het laatste redmiddel.

Al jaren zijn in eigen land nauwelijks kinderen te vinden die geadopteerd kunnen worden, maar gelukkig zijn er elders op de wereld genoeg weesjes te vinden. Zelf op zoek gaan is niet voor iedereen weggelegd. Dus zijn er bureaus die daarin gespecialiseerd zijn, zoals 'Wereldkinderen'. In Trouw las ik dat Ina Hut, de directeur van 'Wereldkinderen', de pijp aan Maarten geeft. "De kinderwens en economische belangen wegen zwaarder dan het belang van het kind." Nu ben ik niet alleen onvrijwillig kinderloos, maar ook nog tamelijk realistisch en enigszins cynisch. Mijn reactie op dat bericht was dus: dat had ik, in ieder geval wat die kinderwens betreft, je enkele decennia geleden al kunnen vertellen.

Er komt geen kind naar eigen wens ter wereld. Er is geen weeskind in Azië, Zuid-Amerika of Afrika dat roept om westerse adoptieouders. Er zijn ongetwijfeld westerse mensen die om puur altruïstische redenen - een weeskind een betere toekomst geven - een niet-westers kind adopteren, maar ik denk dat dit soort mensen zeer dun gezaaid is. De meeste mensen willen een kind uit puur egoïstische motieven en het is een algemeen aanvaarde soort egoïsme.

In 'adoptielanden' zijn ze ook niet achterlijk. Daar hebben ze al lang door dat westerlingen veel geld over hebben voor het verkrijgen van een kind. Dus daar worden kinderen ontvoerd en verhandeld. Ina Hut wilde daar zelf onderzoek naar doen in China, maar dat mocht niet van Ernst Hirsch Ballin die zelfs dreigde de vergunning van 'Wereldkinderen' in te trekken. Dat onderzoek zou onbedoelde en ongewenste gevolgen kunnen hebben voor de samenwerking met China, in de eerste plaats op het terrein van adoptie, maar ook ten aanzien van andere betrekkingen. Wat is er nou belangrijker: de belangen van een paar ontvoerde en te koop aangeboden kinderen of onze economische betrekkingen met China? Het antwoord op die vraag lijkt me voor de hand te liggen.

En laten we ons gezellige tv-avondje niet vergeten. Er zijn altijd weer adoptiekinderen die, eenmaal volwassen geworden, op zoek gaan naar hun 'roots'. Dat levert toch steeds weer hartverscheurende en -verwarmende beelden op van mensen die elkaar wenend in de armen vallen en het is toch heerlijk om daar zelf ook een traantje bij weg te pinken? Dat is toch emo-tv van de bovenste plank? Bij mij is er een steekje los, dus ik kijk liever naar 'The Good, the Bad and the Ugly', of 'The Untouchables', waarin ze elkaar routinematig doodschieten. Dan weet ik tenminste zeker dat bepaalde scènes diverse malen opnieuw gespeeld en gefilmd worden voor maximaal effect. En ik hoef niet bang te zijn gestoord te worden door onverhoeds bellende kinderen of kleinkinderen.
x

Graaien

Je kunt als mens heel wat kwalen en ziektes oplopen. Sommige genezen gewoon, andere leiden tot chronisch lijden en beperkingen. Daar moet je mee om leren gaan. Daar heb je weer deskundigen voor, maar je kunt ook veel leren van lotgenoten die je zijn voorgegaan. Zo zijn patiëntenverenigingen ontstaan. Vrijwel alle patiëntenverenigingen lijden zelf ook aan een chronische kwaal: geldgebrek. Van patiëntenverenigingen wordt meer verwacht dan alleen lotgenotencontact. Zij zijn 'de stem' van de patiënten in contacten met zorgverleners, verzekeraars en, niet in de laatste plaats, de overheid. Die andere partijen hebben in het algemeen weinig te klagen over beschikbare tijd, kennis, menskracht en geld. Een aantal grote patiëntenverenigingen (diabetes, kanker, hartziekten) kunnen zich redelijk redden, al zijn ook zij nog altijd de zwakste partij. Veel patiëntenverenigingen moeten roeien met de (subsidie)riemen die ze hebben en erg hard komen ze in het algemeen niet vooruit. Ik spreek hier met enige ervaring, want gedurende een flink aantal jaren was ik tamelijk actief in dat wereldje.

Bij de farmaceutische industrie zijn ze ook niet op hun achterhoofd gevallen. Chronische patiënten gebruiken hun producten immers continu en enige naamsbekendheid is nooit weg. Het komt dus nog wel eens voor dat ook de farmaceutische industrie patiëntenverenigingen financieel ondersteunt. Daar is in principe niets tegen, mits heel duidelijk vastligt dat hier niet het spreekwoord opgaat "Wiens brood men eet, diens woord men spreekt."

Ik kom hierop, omdat ik een kop zag in Trouw:
Stichting laat patiëntenclub opeens vallen
Eisen ministerie aanleiding breuk
Daar spring ik op als de bok op de haverkist. Het gaat hier om de 'Osteoperose Stichting', die de 'Osteoperose Vereniging' heeft laten vallen. Aanleiding voor de breuk zijn eisen die het ministerie van VWS stelt aan de patiëntenorganisatie. Stichting en vereniging kwamen in 2007 in opspraak door het uitbundige declaratiegedrag van twee directeuren en door de sterke banden met fabrikanten van middelen tegen botontkalking. Beide organisaties hebben jarenlang marketingbelangen behartigd van deze fabrikanten. Goed, daar was de scheiding tussen 'brood' en 'woord' dus niet zo duidelijk afgeperkt, maar daar gaat het me hier niet eens zo zeer om: Het sponsorgeld van de industrie ging voor een belangrijk deel op aan hun onkostennota’s. 'Hun' zijn de twee directeuren. Die onkostennota's bedroegen jarenlang ongeveer 10.000 euro per maand, per directeur. Een van die directeuren deed haar werk grotendeels vanuit de VS.

De laatste tijd maken we ons - naar mijn mening terecht - nogal druk over de 'graaicultuur' bij de banken en met publiek geld gefinancierde bedrijven en instellingen, zoals de publieke omroepen. Laten we niet vergeten dat ook op lager niveau en naar kleinere bedragen net zo hard gegraaid wordt. Geld doet nog altijd rare dingen met veel mensen. Het was ooit niet meer dan betaalmiddel dat in de plaats van simpele ruilhandel kwam. Het werd een statussymbool dat nodig was om nog meer statussymbolen aan te schaffen. Misschien had Karl Marx toch ongelijk: niet godsdienst, maar geld is de opium van het volk. Als je er eenmaal aan verslaafd bent, wil je steeds meer.
x

Cultuur

In mijn jeugd ben ik door mijn ouders niet doodgegooid met 'cultuur'. Ze waren bepaald niet dom, maar hun ouders hadden gewoon te weinig inkomen om ze veel vervolgopleiding te laten volgen. Ze woonden bovendien, voor ze naar Amsterdam kwamen, in Meppel, dat niet tot de belangrijkste cultuurcentra van Nederland gerekend kon worden. Toch hadden wij een harmonium, later een piano, in huis, waarop mijn drie zussen en een jongere broer hebben leren spelen van een leraar die aan huis les gaf. Waarschijnlijk had ik ook les kunnen krijgen, maar kennelijk had ik die ambitie niet. Ik deed cultureel door van jongs af aan veel te lezen. Op de kweekschool heb ik nog leren blokfluiten. Dat vond ik eigenlijk best leuk, maar daarna heb ik er niets mee gedaan.

Is het zelf (kunnen) beoefenen van muziek belangrijk in het leven? Tja, wat moet je daar nu weer van zeggen? Renée Braams vindt van wel. Zij is dan ook muzieklerares en schrijft daarover een opiniestuk in de Volkskrant. Zij schetst daarbij een probleem: muzieklessen zijn duur; ze kosten al gauw 475 euro (groepsles) tot 700 euro (privéles) per kind per jaar. Arme kinderen krijgen dus niet zo veel muziekles als rijke kinderen. Gelukkig zijn er wel weer allerlei potjes waaruit de muziekles voor arme kindere gesubsidieerd kan worden.

Renée schets nog een ander, specifiek Nederlands, probleem: Nederlandse ouders vinden dat muziek maken vooral leuk moet zijn. Een moeder vertelde mij vol afgrijzen dat zij zelf vroeger op pianoles toonladders had moeten studeren. Toonladders! Ik herinner me nog goed dat mijn broer en zussen dat ook moesten en daar niet vrolijk van werden. (Ik ook niet trouwens, als ze weer eens, tegen hun zin, aan het oefenen waren.)

Ik denk dat Renée een denkfout maakt. Het merendeel van de mensheid luistert graag naar muziek, maar slechts een kleine minderheid neemt de moeite voor eigen plezier zelf een instrument te leren bespelen. Een nog veel kleinere minderheid bekwaamt zich nog verder en maakt, voor het plezier van anderen, van muziek maken zijn of haar beroep. Dat heb je met meer vaardigheden: brood bakken, bloembollen kweken, boekhouden, fietsen, fotograferen en zo kan ik nog uren doorgaan. Toevallig vind ik schrijven leuk, ben ik daar redelijk bekwaam in en kon ik die vaardigheid in mijn werk goed gebruiken. Nu doe ik dat nog steeds als hobby, met 'Beggartalk' als gevolg. Zo hebben we allemaal onze voorkeuren en prioriteiten. Renée heeft dat met muziek en trekt daaruit de conclusie dat we dus allemaal muziek moeten kunnen (leren) maken. Waarom eigenlijk?

Het succes bij het leren muziek maken is, volgens Renée, mede afhankelijk van de betrokkenheid van de ouders. Klopt als een zwerende vinger. Zo was de vader van Richard Krajicek zeer betrokken bij de tenniskwaliteiten van zijn zoon. Vraag Richard nog eens hoe hij over die betrokkenheid denkt. Mijn ouders riepen ook wel eens: "Moet je geen toonladders oefenen?" Daar bleef het gelukkig ook bij.

De basisvaardigheden voor mijn hobby is iedereen verplicht aan te leren. Ook hierbij worden lang niet alle kinderen door paps en mams gestimuleerd. Er zijn aardig wat mensen die schrijven een noodzakelijk kwaad vinden en dat vaak maar gebrekkig doen. Dat leidt wel eens tot politieke oprispingen en daarna gaan we gewoon weer door. Dat vind ik jammer, maar het zij zo. Er is vast wel ergens een tekenleraar die het hoogst noodzakelijk vindt dat iedereen leert zich picturaal te uiten. Ook op dat terrein heb ik nauwelijks iets bijgeleerd. Heb ik nou, cultureel gezien, een wat schraal leven geleid? Misschien wel, maar ik heb er geen last van.
x

Complimentje

Volgend jaar hebben we weer gemeenteraadsverkiezingen. Geert Wilders was al op pad gegaan in diverse gemeenten waar zijn aanhang groot is om voor elkaar te krijgen dat in die gemeenten zijn PVV aan die verkiezingen zou meedoen, maar - voor Wilders - helaas: behalve in Den Haag en Almere krijgt hij nergens voldoende mensen op de been die op - volgens Wilders - capabele wijze het gedachtegoed van de PVV in die gemeenten zouden kunnen uitdragen.

Ik doe het niet graag, maar ik zou Wilders een complimentje willen geven: als je voor een bepaalde klus geen geschikte mensen kunt vinden, moet je er niet aan beginnen. De wederwaardigheden van de LPF in de Tweede Kamer waren daar een treffend voorbeeld van.

Uit het besluit van Wilders kun je ook een andere conclusie trekken: de ideeën van Wilders spreken veel mensen aan, maar óf die mensen zijn te beroerd om daar verder een poot voor uit te steken, óf ze zijn echt totaal ongeschikt voor het bedrijven van politiek. Nu is het geen schande om ongeschikt voor het politieke handwerk te zijn. Ik vind mezelf daar ook niet geschikt voor. Maar een van de kenmerken van PVV-aanhangers is dat ze vinden dat 'de politiek' niet genoeg luistert naar 'het volk'. Nu krijgen ze de kans om hun eigen stem te laten horen, Wilders wil ze graag een cursus geven om dat op de juiste wijze te doen, maar nee hoor. Dat kost tijd. Daar moet je voor nadenken. Nadenken is nou precies het laatste wat PVV-stemmers willen doen. Die vinden dat ze genoeg gedaan gedaan hebben als ze tot in den treure een paar simpele kreten herhalen.
x

Homoniemen

Vroeger dacht je bij 'chippendale' aan een bepaald type stoel. In de tachtiger jaren van de vorige eeuw kreeg 'chippendale' nog een andere betekenis: een goedgevormde jonge man die ten faveure van vrouwelijk publiek uit de kleren gaat. (Dat gebeurde voor het eerst in de nachtclub 'The Chippendales' in New York, vandaar.)

Bij 'strippen' dacht ik in mijn jeugd (stiekem natuurlijk) aan een goedgevormde jonge vrouw die in een nachtclub ten faveure van de aanwezige mannen uit de kleren ging. In Nederland kreeg 'strippen' later ook de betekenis van het in het openbaar vervoer gebruikmaken van een strippenkaart.

En dan heb je nog 'chip'. Dat is o.a. een dun aardappelschijfje dat (veel te vaak) als snack wordt genuttigd. Het is ook een elektronisch circuit dat niet meer weg te denken is uit allerlei dingen die we dagelijks gebruiken, bijvoorbeeld de pinpas.

GVB heeft nog steeds maar één betekenis. Dat staat voor Gemeente Vervoerbedrijf (van Amsterdam). Het GVB wil, net als andere grote vervoersbedrijven, het gebruik van de ov-chip er bij ons inrammen. Het probleem is dat nog lang niet alle gebruikers van het openbaar vervoer onverdeeld enthousiast zijn over die ov-chip. Actie is geboden, vond de GVB-directie. Die zette dus een aantal mensen aan het werk om iets leuks te bedenken waarmee je die ov-chip kunt promoten. Een van de leden van het team zat wat te 'spelen' met de woorden 'chip(pen)' en 'strip(pen)'. Zhij kreeg een brainwave: Chippendale! Zhij riep het team bij elkaar: "Jongens, ik heb een briljant idee! Luistert!" Het team valt ervoor. De PR-afdeling van het GVB valt ervoor. De GVB- directie valt ervoor. Het PAROOL schrijft over het resultaat:

GVB zet chippendales in

Om acht uur 's ochtends staan vier goedgevormde jonge mannen op station Sloterdijk. Zij dragen witte shirts. Op de voorkant staat: "Ik stop met strippen." Op de achterkant staat: "Vanaf nu ga ik chippen." De jonge mannen delen foldertjes uit waarin de zegeningen van de ov-chip aan het volk worden uitgelegd. Probleempje is dat maar weinig mensen onder de indruk zijn van hun goedgevormdheid, dus niet nog eens achterom kijken, dus de zin aan de rugzijde niet zien en al helemaal niet toekomen aan de merites van het spelletje met homoniemen. Aan deze is de folder niet besteed omdat zhij de ov-chip al gebruikt, aan gene niet omdat zhij er helemaal niets in ziet. Een ook aanwezige woordvoerster van het GVB: En als vervoerder zijn wij er wel van overtuigd dat de chipkaart veel voordelen heeft. Dat zal best. Ik heb ook de neiging te denken dat ik altijd gelijk heb.
x

Jongste

Af en toe lees ik dingen in een krant waarvan ik echt niet weet wat ik er nou mee aan moet. Neem nou records. Als je talent hebt voor hardlopen kan ik me voorstellen dat je graag het Nederlands record op de 100 m horden wilt hebben, maar wat bezielt iemand om in het 'Guinness Book of Records' vermeld te willen worden als wereldrecordhouder dwergwerpen? Ik noem maar een dwarsstraat. Ergens daartussen liggen prestaties waar ik niet zo makkelijk een afgeronde mening over heb. Neem nou Laura Dekker.

Laura Dekker, las ik in Trouw, wil in haar eentje om de wereld heen zeilen. Daarin is ze niet uniek. Wat Laura wel enigszins uniek maakt is dat ze de jongste solozeiler ooit wil worden. Laura is pas 13. Zeilen is haar met de paplepel ingegoten. Ze is zelfs geboren aan boord van een boot en haar ouders maakten zelf een zeven jaar durende wereldreis per zeilboot. Ik neem dus voetstoots aan dat haar ouders, die haar plannen steunen, haar alles over zeilen hebben bijgebracht wat daarover te leren valt. Ze is al eens in haar eentje naar Engeland overgestoken. De bezwaren tegen Laura's reis komen van de leerplichtambtenaar van Wijk bij Duurstede, waar Laura woont. Staatssecretaris Van Bijsterveldt is het met die ambtenaar eens en heeft zelfs al Kamervragen over Laura's plannen moeten beantwoorden. Laura en haar ouders denken dat ze tijdens haar reis voldoende tijd heeft lessen te volgen en via e-mail haar huiswerk in te leveren. Bij terugkeer wil ze gewoon haar havo-examen doen.

Laura heeft haar eigen website. Daarop heb ik wat rondgeneusd. Ik kan het ook niet helpen, maar het eerste wat ik dacht was: Nou meid, als ik jou was zou ik tijdens die reis niet ook nog eens een column schrijven voor het maandblad 'Zeilen'. Dan houd je wat tijd over die je extra kunt besteden aan het vak Nederlandse taal, want die beheers je echt nog niet voldoende. Zo is het niet "bedrijfen", maar "bedrijven"; het is niet "ge E-Mailt", maar "ge-e-maild". En een zin begin je altijd met een hoofdletter. Eerlijk gezegd kan ik me voorstellen dat de leerplichtambtenaar denkt dat je met alleen af en toe wat telefonisch contact dat niet tijdig bijspijkert.

Maar goed, een solowereldreis van een dertienjarige heeft nog wat andere dan alleen leerplichtaspecten. Ik heb geen kinderen, dus ik weet niet uit ervaring wanneer je je bezorgd gaat maken. Er zijn ouders, volgens mij, die hun dertienjarig kind nog geen twee weken alleen door Nederland laten fietsen. Ik geef toe dat je tussen Australië en Sri Lanka minder kans hebt enge mannen tegen te komen dan tussen Barneveld en Apeldoorn, maar op de Veluwe heb je weer beduidend minder kans op een orkaan. Ik draai graag zaken om, dus: de ouders gaan op wereldreis en Laura blijft al die tijd alleen thuis, regelt haar huishouden, gaat naar school en doet verder alles wat een normale tiener doet. Wat zouden we daar nou weer van vinden? Ik zeg niet bij voorbaat dat ik het daarmee eens ben, maar ik denk dat, na Kamervragen, André Rouvoet daar best eens Jeugdzorg of de Raad voor de Kinderbescherming op af zou kunnen sturen.

Een passie voor zeilen begrijp ik. Ik begrijp ook nog dat iemand alleen om de wereld wil zeilen. Maar dat op je dertiende doen omdat je nou eenmaal 'de jongste ooit' wil worden, daar ben ik nog niet uit.

Toegevoegd op 16 augustus 2009
In de Volkskrant was dit te lezen.
x