Wij Nederlanders nemen ons omroepbestel zeer serieus. In 1965 was onenigheid over dit bestel zelfs de reden voor de val van het kabinet-Marijnen. De 'zuilen' waren toen nog de normaalste zaak van de wereld: je luisterde en keek naar protestantse, protestants-vrijzinnige, katholieke, sociaal-democratische of algemene/liberale omroepen. Een wat strenge protestant luisterde/keek alleen naar de NCRV, een behoudend katholiek alleen naar de KRO. Toen wist je gewoon op welke avond jouw favoriete omroepvereniging aan bod was, nog even los van de vraag wat die dan wel te bieden had. Iedere omroep had toen zijn eigen actualiteitenrubriek: Hier en NU (NCRV), Televizier (AVRO), Achter het Nieuws (VARA) en Brandpunt (KRO). De parodie op de zin waarmee ieder Brandpuntuitzending eindigde staat nog altijd in mijn geheugen gegrift: "Dit was brandhout. Goedenavond."
Tijden veranderen. Eerst kwam de TROS (de grootste familie van Nederland) erbij, wat later de EO, weer later BNN. Maar de echte veranderingen kwamen pas met de commerciële zenders. "Kijkcijfers" was geen onbekend begrip, maar ging met de komst van de commerciële omroepen een belangrijke rol spelen. Tegenwoordig staat of valt een programma, commercieel of publiek, met de kijkcijfers, want: hoe meer kijkers, hoe meer reclame-inkomsten.
Elitair als ik ben, kijk ik zelden of nooit naar een commerciële zender. Alleen voor een film wil ik van tijd tot tijd een uitzondering maken. De publieke netten zijn op een of andere thematische manier ingericht. Actualiteitenrubrieken zijn samengevoegd. Ik begin zo langzamerhand te vergeten welk programma nou "typisch NCRV", "typisch VPRO" of "typisch wat dan ook" is. Het schijnt alleen zo te zijn dat de actualiteitenrubrieken veel te "links" zijn. Rechtse mensen vinden, volgens mij, elke mening die niet de hunne is (te) links en ze hebben de tv nodig om te weten wat ze van iets moeten vinden.
Gisteren heeft de Tweede Kamer weer eens gedebatteerd over een nieuwe wet die het omroepbestel moet regelen. Vandaar al die nieuwe kandidaatzendgemachtigden. Ik betrapte mij erop dat het me eigenlijk geen moer kan schelen wat de uitkomsten van het debat zijn en welke nieuwe omroepen erbij komen. Eén passage in een artikel in Trouw viel me op: CDA-Kamerlid Atsma zal in het debat speciale aandacht vragen voor de status van actualiteitenrubrieken. Hij wil dat omroepen weer in de gelegenheid worden gesteld om die afzonderlijk, en dus niet gezamenlijk, te maken. Op deze manier hoopt hij dat omroepen weer meer ruimte krijgen om eigen duiding te geven aan het nieuws. Het maakte me bijna wat weemoedig of nostalgisch. Ik zou het best interessant vinden te weten hoe de NCRV de economische crisis 'duidt'. Hoe zou de KRO het proces-Fritzl 'duiden'? Wat zou de 'duiding' van de EO zijn van de (tot nu toe) laatste opmerking van Benedictus XVI over condoomgebruik? Pauw en Witteman worden af en toe afgelost door Knevel en hoe heet hij ook weer? De andere publieke omroepen kunnen toch ook wel twee van die jongens (of meisjes) bij elkaar scharrelen? Waarom zou de EO niet beginnen met "De Kerk Draaft Door"? Waarom laten alleen AVRO en EO ieder werkdag van 19.30 tot 20.00 uur een dorpsdokter, een IC-afdeling of een huisartsenpost zien? Kan BNN niet iets leuks doen met een ambulance of de TROS met een traumahelicopter?
Ik heb de tijd nog meegemaakt dat de tv uitsluitend in grijstinten werd aangeboden. Over een tijdje hebben we allemaal HDTV. Waar heb je die eigenlijk voor nodig bij een steeds grijzer wordend aanbod?
De reactie van Zuster Klivia op mijn blog van gisteren herinnerde mij eraan dat ik een vooraankondiging gezien had van het tv-programma 'Down met Johnny' bij Veronica. De eerste van een serie vond afgelopen zondag om 22.20 uur plaats. Ik heb het niet gemist, want ik was helemaal niet van plan ernaar te kijken. Aan de promobeelden had ik al weer genoeg.
Tot nu toe had Paul de Leeuw zo'n beetje het alleenrecht op die leuke mongolen. De Jostiband is, geloof ik, voor de EO. Maar nu doet Veronica dus ook mee, niet op prime time, maar toch. In de 'Mediacourant.nl' las ik dat Johnny in de eerste aflevering kennis maakte met Marika. Ze woont nu nog thuis bij haar ouders, maar ze hoopt ooit min of meer zelfstandig te kunnen gaan wonen. Johnny is erbij als Marika haar eerste voorzichtige stap richting zelfstandigheid zet; ze gaat werken bij koffiehuis en restaurant 'Downey's' in Amersfoort. Wat ik meteen al vermoedde, is dat 'Downey's' de zoveelste horecagelegenheid is waar mongolen het werk doen. Ze moeten meestal, deze ook, met het geld van sponsors en donaties op de been gehouden worden, want naar leuke mongolen op de tv kijken is wat anders dan er bij gaan koffiedrinken en eten. Er is in Amersfoort weer een nieuw klein 'getto voor mensen met een verstandelijke beperking' bijgekomen.
Ik heb zeven jaar in het bestuur gezeten van een stichting die zorg verleende aan mensen met een verstandelijke beperking, die toen nog vaak zwakzinnigen genoemd werden. Ik ging vrij vaak de bestuurskamer uit en 'het veld' in en heb dus met aardig wat mongolen en andere zwakzinnigen contact gehad. Sommige zijn net zo leuk als die bij de Paul de Leeuw, sommige zijn niet te harden en de overgrote meerderheid is net zo boeiend als de grote meerderheid van alle andere mensen. Dat hang een beetje van je persoonlijke belangstelling af.
Als mongolen in een getto kunnen werken, kunnen ze ook buiten dat getto werken. De eventueel noodzakelijke begeleiding die ze in dat getto krijgen, kunnen ze ook in een normaal bedrijf krijgen. Er is niets tegen van tijd tot stil te staan bij de (on)mogelijkheden en eigenaardigheden van bepaalde groepen mensen, zoals vrouwelijke, brildragende, op zandgrond wonende diabetici tussen 45 en 50 jaar. Als Johnny dat programma zou maken zegt hij misschien ook: "Er is niks ergs aan. Dat wil ik laten zien. (...) Ze kunnen heel veel." Ik betwijfel of ze ook, net als die leuke mongolen, alle liedjes van Johnny's moeder (Willeke Alberti, dat wist ik ook niet) uit hun hoofd kennen. Ik betwijfel zelfs of er mongolen zijn die echt alle liedjes van Willeke uit het hoofd kennen. Maar dat soort uitspraken hoort nu eenmaal bij zo'n programma. In ieder geval is er één, volgens eigen zeggen, beter geworden van die programmaserie: Johnny zelf. Ze zijn zo puur. Ik merk hoeveel goeds de omgang met hen mij doet in mijn persoonlijke leven. Misschien kan hij ervoor zorgen dat een paar van hen een baan bij Veronica krijgen, bijvoorbeeld in het bedrijfsrestaurant.
Het oorspronkelijke idee achter de sociale werkvoorziening (sw) was mensen met een verworven of aangeboren handicap zinvolle arbeid te laten verrichten en zo mogelijk te laten terugkeren of doorstromen naar een 'normale' baan. Los daarvan: heel veel functies in het 'normale' bedrijfsleven of bij de overheid kunnen probleemloos door mensen met een handicap uitgevoerd worden. Een aardig voorbeeld daarvan is Jette Klijnsma, de staatssecetaris van sociale zaken en werkgelegenheid, die als ze in een talkshow optreedt altijd eerst weer even mag zeggen dat ze 'spastische benen' heeft en met een diensttandem naar haar werk gaat. Echt heel schattig.
Tijden veranderen. Op de sw is al lang geen plaats meer voor mensen met een 'te grote handicap', want de werkvoorzieningen moeten productie maken. Er zijn lange wachtlijsten. Trouw schrijft dat het ministerie van sociale zaken een drempel wil gaan opwerpen voor de sw zodat deze vanaf 2010 niet meer toegankelijk is voor jonggehandicapten. Op die manier wil minister Donner van sociale zaken volgens hen kosten besparen en de toeloop op sw-bedrijven verminderen. (...) Ongeveer 30.000 jongeren met een verstandelijke handicap kunnen de dupe worden.
Een voorloper van de WIA (Wet Werk en Inkomen naar Arbeidsvermogen) was de WAGW (de Wet Arbeid Gehandicapte Werknemers). Die verplichtte werknemers 5% van het aantal werknemers uit gehandicapten te doen bestaan. Er was geen sanctie tegen werknemers die zich daaraan niet hielden. De werkgever die op dit terrein het slechtst presteerde was merkwaardigerwijs de overheid zelf.
De overheid wil graag dat mensen met een handicap een plaats in het 'normale' arbeidsproces krijgen. Dat is volkomen terecht en heel vaak goed mogelijk. Met name in de Verenigde Staten zijn ze daar veel verder mee. Tijdens mijn laatste vakantie in de VS heb ik tweemaal in verschillende horecagelegenheden mannen zien werken met resp. één hand en één arm. Zij werkten in de bediening. De een stond achter de bar, de ander bracht (volle) borden rond. De meeste werkgevers in Nederland verdommen het nog steeds mensen met een handicap in dienst te nemen. De huidige economische crisis maakt het hun alleen maar makkelijker om mensen zonder handicap aan te trekken. Ja, waarom zou je dan een (overigens imaginair) risico gaan lopen? Nu wil de overheid daar nog een schepje bovenop gooien door ervoor te zorgen dat nog meer jonggehandicapten dan maar gewoon thuis blijven zitten.
Wat was ook al weer het motto waar Jan Peter, Wouter en André mee van start gingen? "Samen werken, samen leven." 3,57% van de regering heeft een lichamelijke handicap. De rest heeft een sociale handicap, maar daar kun je kennelijk een aardige carrière mee maken.
Al zo'n kleine twintig jaar geleden, toen ik nog in Den Haag woonde, werd de burgerij opgeroepen plastic afval apart te verzamelen en gescheiden aan de vuilopruiming aan te bieden. Ik geloof dat dat één keer per week kon. Daar heb ik, trouwhartig en milieubewust als ik ben, aan meegedaan tot ik hoorde dat de gemeentereiniging het plastic weer gewoon bij het andere afval deed.
Op billboards en in tv-spotjes worden we de laatste tijd weer opgeroepen plastic van het andere afval te scheiden. Daar wil ik best weer aan meedoen, al gebruik ik weinig plastic, maar in Amsterdam bestaat die mogelijkheid nog niet. Slechts in een kwart van de Nederlandse gemeenten staan de daarvoor benodigde oranje bakken, schrijft Trouw.
Plastic afval kom je veel tegen als 'zwerfafval'. Dat zijn dan vaak de bekende petflesjes waarin frisdrank heeft gezeten, patatbakjes en plastic zakken. Eind jaren negentig werd een zogenaamde Convenant Verpakkingen afgesloten, waarbij o.a. met de verpakkende industrie werd afgesproken dat die hoeveelheid zwerfafval met 80% zou worden teruggebracht. Een convenant sluit de overheid als ze niet weer nieuwe regeltjes wil maken en het aan de goedwillende particulieren wil overlaten zelf maatregelen te nemen. De meeste convenanten geven de betrokkenen partijen een warm gevoel ("We gaan er samen tegenaan!"), maar stellen in de praktijk geen hout voor. Uit onderzoek van het Centrum voor Milieuwetenschappen Leiden bleek achteraf dat zwerfafval juist was toegenomen.
Patat werd vroeger gewoon in een papieren zak gedaan. Dat kan nog steeds. Dat levert ook zwerfafval op, maar wel afbreekbaar afval. Voor de meeste mensen is het totaal onnodig om voortdurend een flesje water binnen handbereik te hebben, maar op een gegeven moment is het mode geworden, dus loopt 'iedereen' ermee. Het zomaar ergens wegflikkeren van lege flesjes kun je voorkomen door er statiegeld voor te vragen, want een beetje Nederlander gooit niet iets weg wat een zekere waarde vertegenwoordigt. Maar ja, het bedrijfsleven ziet meer in een convenant waar het niets mee hoeft te doen, dan in statiegeld. Dat maakt alles maar lastig.
Wie het precies was kan ik me niet meer herinneren, maar zo'n veertig jaar geleden, toen we allemaal nog wat preutser waren, schreef iemand: "Moord is verboden, maar het beschrijven van moord (in romans of films) is toegestaan. Seks is een normale bezigheid, maar het beschrijven van seks is verboden." Destijds en later heb ik wel eens porno bekeken en gelezen, ook samen met Boukje, mijn vrouw. Onze uiteindelijke conclusie was: porno kan op zijn tijd best aardig zijn, maar het gaat heel gauw vervelen.
Ook in het huidig tijdsgewricht wordt seks nog niet door iedereen als een normale menselijke bezigheid beschouwd en is geheel of gedeeltelijk 'bloot' in het openbaar nog behoorlijk taboe. Natuurlijk is er wel wat veranderd en zelfs in die mate dat er gesproken wordt over 'pornoficatie' van onze samenleving en dat is dan weer iets om je zorgen over te maken. Een voorbeeld daarvan is het jonge meisje dat alles goed vindt in ruil voor een breezer.
Het kon niet uitblijven: de wetenschap is zich met pornoficatie bezig gaan houden en dat heeft zelfs geleid tot een Vlaams-Nederlands congres van seksuologen. Die hebben gezamenlijk en in vereniging een wijd openstaande deur ingetrapt. De Volkskrant schrijft: Er wordt (niet door die seksuologen) gevreesd dat door het grote aanbod van instrumentele seks (liefdeloze geslachtsgemeenschap, eventueel als beloning) vooral de jeugd dit als de norm zal gaan beschouwen, met intimiteitsproblemen en zelfs toenemend seksueel geweld tot gevolg. Nou, daar is na dertig jaar internationaal onderzoek nog geen "steekhoudend bewijs" voor gevonden. En zo gaat het artikel in de krant nog een tijdje door.
Ik zat me, zoals wel vaker gebeurt, weer eens te concentreren op een 'bijzin': Want wie zal vrouwen nog met respect behandelen als ze als gewillig gebruiksvoorwerp worden gezien? Ik wordt hoe dan ook al gallisch als ik het woord 'respect' lees of hoor, want dat wordt tegenwoordig te pas en te onpas - als een soort mantra - gebruikt. Porno is, net als een thriller, een soap, het boek van een Nobelprijswinnaar of een deeltje uit de Boeketreeks, fictie. Ze geven niet de werkelijkheid weer, want daarvoor hebben ze de krant uitgevonden en de documentaire film. (En wie dat allemaal voor zoete koek aanneemt moet zich nog even goed laten nakijken.) Fictie heeft tot doel allerlei soorten van emoties op te roepen en daar mag je ook nog een waardeoordeel aan verbinden. Veel Nobelprijswinnaars vind ik niet te lezen. Ik ben wel eens weggelopen bij films die ik 'moest' zien. Mij is geen porno bekend die tot grote literaire of cinematografische hoogten stijgt, maar dat geldt voor de meeste boeken die ik lees en films die ik zie. Maar ze onderhouden mij wel gedurende enige uren en dat schijnt de bedoeling te zien. Als iemand zich door porno wil laten onderhouden heeft die mijn zegen en die van een internationale verzameling van seksuologen.
Wat was ik opgelucht afgelopen vrijdag! Er was helemaal geen terreurdreiging geweest! Die zeven 'Marokkanen' waren helemaal voor niets opgepakt! Iemand had uit Brussel gebeld met (o.a.) de mededeling dat een van de 'verdachten' familie was van een van de bommenleggers destijds in Madrid. Wat voor familie? Een broer/zuster? Een zwager/schoonzuster? Een neef/nicht? Een achterneef/achternicht?
Ik zal er maar een keer voor uitkomen: in mijn familie, weliswaar de 'koude kant', maar toch, bevindt zich een moordenaar. Dat is geen grapje! De man is ook in hoger beroep veroordeeld. Hij komt binnenkort vrij, want dan heeft hij tweederde van zijn straf erop zitten. Ben ik nou bijna automatisch toch ook een beetje verdacht als er dicht bij mij in de buurt iemand vermoord wordt? Ik ben immers familie van een moordenaar.
Er wordt nu beweerd: kijk eens hoe alert onze terreurbestrijding is! Net zo alert als toen ze dat vliegtuig in Rotterdam urenlang aan de grond hielden omdat een jaloerse minnaar zijn vriendin niet met haar wettige echtgenoot naar Turkije wilde laten gaan en dus maar even de politie 'waarschuwde'. Reageren de politie en de nationale coördinator terreurbestrijding net zo alert als ze telefonisch te horen krijgen dat ene Piet Jansen met een vermomde bom in het vliegtuig naar Madrid is gestapt? Misschien is er wel een grapjas die op 26 maart naar de politie belt dat ene Evert van Wijk, familie van die bekende moordenaar, in dat vliegtuig zit. Ik hoop het niet, want dat gaat allemaal van mijn vier dagen in deze mooie stad af.
Zal ik er dan maar rond voor uitkomen? Ik ben een 'multicultureel watje'! Volgens Trouw zijn er PvdA-ers die blijven worstelen met het integratievraagstuk. (...) Met Geert Wilders worden ze liever niet vergeleken. Maar multiculturele ’watjes’ willen ze ook niet worden genoemd. Die worstelende PvdA-ers moeten vandaag met de billen bloot, want de PvdA houdt een congres waar ze moeten spreken en stemmen over de nota 'Verdeeld verleden, gedeelde toekomst'.
Iedereen mag mij met Wilders vergelijken. Als je dat een beetje nauwkeurig doet, kom je tot de conclusie: Wilders lijdt aan paranoïde islamofobie, Evert is een multicultureel watje. Hoewel, laten we eerst eens bekijken wat in dit verband 'watje' betekent. Van Dale online zegt: "(informeel) bangerd". Nou, ik ben niet bang voor al of niet integrerende allochtonen. Ik denk dan ook dat je 'watje' hier moet omschrijven als: (te?) soft tegenover (vooral) niet-geïntegreerde allochtonen. Dus we moeten maar aardig blijven tegen kutmarokkaantjes of relmarokkanen, want ze hebben het echt niet makkelijk? Nee, we moeten die personen net zo behandelen als iedere ingezetene van Nederland die zich misdraagt of crimineel handelt. Dus straffen en vervolgens via de reclassering proberen ze op het recht pad te krijgen en te houden. Het een en ander in de preventieve sfeer doen is ook nooit weg. Voor de rest mag iedere allochtoon van mij integreren in de mate die zhij noodzakelijk vindt, zolang zhij daarbij binnen de in Nederland geldende rechtsregels blijft. Of zhij ook voldoet aan die 'typisch Nederlandse' waarden en normen zal me worst wezen. Aan enkele daarvan heb ik - en ik ben echt hartstikke autochtoon - ook een bloedhekel.
De laatste dagen zie ik in het STER-blok regelmatig een spotje van Postbus 51. Daarin zie je allochtonen van diverse komaf die in hun eigen taal, enig gebroken Nederlands en met gebarentaal iets aan een autochtoon proberen duidelijk te maken. Dat wordt in het Nederlands ondertiteld. Het spotje eindigt met de mededeling dat kennis van de taal belangrijk is voor het inburgeren. Dus, beste allochtoon, ga Nederlands leren. Met die boodschap ben ik het helemaal eens, maar ik vraag me af hoeveel (nog) niet Nederlands sprekende allochtonen dat spotje zien en - als ze het zien - ook begrijpen, want er wordt Nederlands in gesproken en het wordt in het Nederlands ondertiteld. Soms denk ik heel slecht. In dit geval denk ik dat dit spotje vooral voor autochtone Nederlands bedoeld is: "Kijk eens, wij (de overheid) doen er alles aan om de allochtonen tot inburgeren te bewegen."
Het zal de overheid toch ook opgevallen zijn dat je in bepaalde wijken veel van die schotelantennes ziet. De allochtonen daar kijken naar zenders waar ze de gebruikte taal verstaan. Zou dat spotje van Postbus 51 niet beter in die taal op die zenders kunnen worden uitgezonden?
