Hekel.

Het was een onverwachte ervaring, die tia tijdens de barbecue bij mijn zus, afgelopen zaterdag. Ik wist precies wat ik zeggen wilde, maar ik kon de juiste woorden niet formuleren. Ik las dat een tia vaak niet langer duurt dan een minuut of twintig. Bij mij duurde het ook nauwelijks veel langer en ik kon al vrij snel weer aan een normale conversatie deelnemen. Ik was niet geschrokken, maar terug kijkend is het best een beangstigende ervaring. Niet kunnen uitdrukken wat je voelt of denkt is bijna onmenselijk. Afasie lijkt me daarom nog erger dan dementie.

Hoe dan ook, ik lig nog wat langer in het ziekenhuis dan aanvankelijk voorzien en ik ga er steeds meer een hekel aan krijgen. Vroeger, bij eerdere ziekenhuisopnamen, kon ik mij redelijk naar de omstandigheden schikken. Het kwam zelfs voor dat ik zo'n opname als een soort extra vakantie zag, zoals de behandeling met radioaktief jodium. Maar ik heb me nog nooit zo afhankelijk gevoeld als nu. Ik heb niet eerder zo vaak op het knopje gedrukt, waarmee je een verpleegkundige oproept.

Inmiddels ben ik voorzien van 0,555 liter (donor)bloed, teneinde mijn hb-waarde weer op pijl te krijgen. Die bevond zich zaterdag rond de 4,5, waar die rond 8,5 hoort te zijn. Ik heb geen koorts meer, dus waarschijnlijk is er ook geen ontsteking meer. Vanochtend wordt er weer bloed afgenomen. Aan de hand van het onderzoek daarnaar zal worden beslist over mijn herhaalde thuiskomst. Keep your fingers crossed.

Verrassing

De barbecue gisteren was lekker, maar liep - voor mij - wat onverwacht af. Tegen half acht begaf ik mij van de tuin naar binnen. Daar zei ik wat, maar het was geheel onbegrijpelijk, ook voor mezelf. Beter gezegd: ik kon niet weggen wat ik wilde zeggen. De huisartsenpost werd gebeld. Maar er kwam een ambulance die mij naar het ziekenhuis te Blaricum bracht. Er werd een ct-scan gemaakt: tia. Er werd bloed geprikt: laag hb, vier komma nog wat. Ik had koorts. Ik kon al weer normaal converseren. Rond half drie werd ik per ambulance naar het BovenIJ ziekenhuis gebracht. Temperatuur is weer normaal. Waarschijnlijk wel een blaasontsteking. In de loop van de dag krijg ik een bloedtransfusie. Wellicht daarna wat meer nieuws.

Slapen

"Ik mag niet klagen." Dat is een standaardantwoord op de vraag: "Hoe gaat er mee?" Nou, vandaag wil ik wel een keer klagen. Niet over mijn recente ziekenhuisopname, of de reden daartoe. Die heb ik achter de  rug. Het was wel tijdens de ziekenhuisopname dat ik weer eens met de neus op het feit gedrukt werd, dat ik al in geen maanden een hele nacht heb doorgeslapen. Ik slaap met tussenpozen van één tot anderhalf uur. Het begon vorig jaar oktober toen ik ophield met roken. Dat leidde tot veel, vooral nachtelijk, gehoest. Dan bleef ik niet in bed liggen, maar ging eruit en dronk een mok thee. Meestal hiel de (kriebel)hoest dan na enige tijd wel op.

Op zich vind ik het niet erg om even wakker te liggen. Ik ben niet het type dat zich dan allerlei muizenissen in het hoofd haalt. Als het wat langer duurt, ga ik gewoon mijn bed uit. Dan lees ik wat, of ik kijk wat tv. Daarom was het in het ziekenhuis zo vervelend, want daar stap je, verbonden met allerlei slangen, niet even gauw je bed uit. Een boek lezen is er ook niet bij, want dan heb je licht nodig en dat wilde ik mijn kamergenoot, een man van 83, niet aandoen. Dus kon ik zo om het uur constateren dat de nacht nog lang zou duren. En die nachten duurden heeeeel lang. Nu ik weer thuis ben is dat minder erg, maar ik wil wel weer eens doorslapen. Ik slik tegenwoordig al acht pillen epr dag en heb geen zin daar ook nog eens slaappillen aan toe voegen. (Voor je het weet ben je daar weer aan verslaafd.) Dus als iemand een (huis)middeltje weet dat moeder of opoe al met succes gebruikte, dan hoor ik dat graag.

Roken

Op een van de laatste dagen in het ziekenhuis ging ik met de mij bezoekende schoonzus in de buitenlucht, (het 'terrasje' bij het ziekenhuisrestaurant) een cappuccino drinken. Op een gegeven moment zei ik: "Als zich dit allemaal een jaar eerder had voorgedaan, had ik nu zitten roken." Dan had ik nog wel enkele meters moeten doorlopen, want de rook wordt zo ver mogelijk van het ziekenhuis gehouden. Op een gegeven moment heb ik wel iemand iemand horen zeggen: "Dat was vroeger de rookruimte van het ziekenhuis." Daar doen ze dus niet meer aan. Het wordt de verslaafden zo moeilijk mogelijk gemaakt, terwijl ze het toch al niet makkelijk hebben.

Bij vroegere ziekenhuisopnamen was ik meer in zo'n rookruimte dan in bed te vinden. Ik heb tijdens deze opname geen enkele maal de behoefte gevoeld te gaan roken. Betekent dat nou dat ik al behoorlijk over mijn verslaving heen ben? Want ik bevond mij toch echt wel in een redelijk stressige situatie. Tijdens vorige ziekenhuisopnamen was ik veel meer ontspannen. Ik voelde me deze keer veel meer patiënt dan vroeger. Ik heb nog nooit eerder zo vaak op het knopje gedrukt waarmee je een verpleegkundige naar je bed roept, omdat er, bijvoorbeeld, zich weer een lekkage had voorgedaan. Als je bed weer verschoond werd, zou je - in vroeger tijden - een rokertje best plezierig gevonden hebben. Of was ik toch helemaal niet gestrest? Ik denk toch dat ik over het roken heen ben. Halleluja!

Lief

Het moet maar eens publiekelijk gemeld worden: ik heb twee zeer lieve zusjes, Truus (69) en Jacoliene (65). Gisteren kwamen ze mij gezamenlijk met het automobiel uit het ziekenhuis ophalen. Maar daarbij hebben ze het niet gelaten. Er lag enig achterstallig schoonmaakwerk, want mijn schoonmaakster die vorige week maandag zou komen, had zich ziek gemeld. Het hele huis is nu weer spic & span. Er werden wasjes gedraaid; het bed werd verschoond; de koelkast kreeg een grote beurt; er werden voldoende boodschappen gedaan zodat ik de komende dagen de deur niet uit hoef. (Ik moet natuurlijk wel lopen, maar dat doe ik thuis op zo'n loopband, die aangeeft hoe veel en hoe lang ik loop.) Ze hebben ook een tweede jogging broek voor me gekocht, want die zit de komende dagen toch plezieriger dan een spijkerbroek. Verder hebben ze nog allerlei dingen aangeschaft, waarvan ze vinden dat de oudere man anno nu daar niet zonder kan. Zoals fleurige handdoekjes voor in de keuken en het toilet. (Daar hing wel wat, maar niet van het fleurige type.) Ze waren ook zeer verbaasd dat ik het al jaren doe zonder een molton onderlaken. Vanaf gisteren niet meer. En tenslotte: een aanzienlijke hoeveel oud papier is inmiddels naar de daarvoor bestemde plek gebracht. En terwijl zij druk bezig waren, zat ik rustig naar het tennis op Wimbledon te kijken, waaraan mijn zusjes na gedane arbeid bij een glaasje wijn graag meededen. Ik heb al vast een beetje teruggedaan door ze een Japanse maaltijd (sushi en gebraden kip) voor te zetten, die de naburige Japanner bezorgde.

A.s. zaterdag zie ik beide zusjes weer en niet alleen hen, ook de rest van de familie. Dan viert Truus met een barbecue het feit dat ze op zes juli zeventig wordt. Niet de hele familie komt overigens. Mijn jongste broer, Roel, zal niet van de partij zijn. O jee, ruzie in de familie? Tijd om EO's Familiediner in te schakelen? Nee, zo gaan we niet met elkaar om. Truus en Roel zijn een tweeling. Dus ook Roel wordt zaterdag zeventig en hij gaat dat met vrouw, kinderen en kleinkinderen vieren tijden een verblijf op de Veluwe. Als ze 75 of 80 worden kan Roel het, desgewenst, groot aanpakken. Maar niets hoeft.

Truus en Jacoliene gaven mij gisteren af en toe in overweging even te gaan liggen. Dat heb ik niet gedaan, want de afgelopen week heb ik genoeg gelegen. Ik wilde bovendien graag wat moe worden, zodat ik goed zou slapen afgelopen nacht. Ik ging dus pas naar bed na afloop van Nieuwsuur. Maar van slapen is nauwelijks wat gekomen. Daar moet ik nog iets op vinden.

Wond

Op het moment dat ik dit schrijf is het bepaald nog niet zeker dat ik vandaag naar huis ga. Dat heeft niets te maken met katheters. Als ik een plasje moet doen, ga ik, net als ieder ander (weer) gewoon naar het toilet. Het probleem is de operatiewond die, althans gisteravond, nog steeds niet goed dicht is, waardoor er wondvocht naar buiten komt en dat vinden de artsen niet zoals het behoort. Er is dus weer een nieuwe bandage (iets meer dan een simpel pleistertje) op geplakt. Op hun gebruikelijke ronde van vanochtend zullen de artsen bekijken hoe het ermee staat. Kom hier rond een uur of tien nog even kijken voor verdere bijzonderheden.

8.55 uur

Het hoge woord is eruit: ik mag het ziekenhuis verlaten. Rond elf uur komt mijn kleine zusje mij op mijn thuisreis vergezellen en ze zal ook wel enkele boodschapjes willen doen.

12.10 uur

Hoera! Ik ben weer thuis. Mijn zussen hebben mij met de auto opgehaald en zullen nog wat eerste boodschapjes doen.

Zeker

Eén ding is zeker: vandaag gaat de katheter eruit. Verder is het afwachten. Ik moet veel water drinken en gecontroleerd, o.a. door middel van echo's, weer kwijtraken. Aan de hand van hoe dat verloopt wordt besloten wanneer ik het ziekenhuis kan/mag verlaten. Het zou zelfs zo maar zo kunnen zijn dat ik persoonlijk zelf besluit dat ik liever nog wat langer onder directe medische controle blijf en nog een nachtje hier slaap. Kom hier vandaag nog eens terug om te zien wat de laatste ontwikkelingen zijn.

Vervolg (9.00 uur)

Nou de kogel is door de kerk: vandaag blijf ik nog hier en morgen ga ik naar huis