Broeikas

"Wat een onzin!" Dat denk ik, als ik lees of hoor, dat er volgens bepaalde theorieën lang geleden buitenaardse wezens op aarde waren. Die zouden er dan bijvoorbeeld voor gezorgd hebben dat grote bouwwerken, zoals de piramiden van de Egyptenaren en de Maya's tot stand kwamen, want die hadden de kennis en de hulpmiddelen niet in huis om dat voor elkaar te krijgen.

Na het lezen van een artikel in Trouw begin ik toch te twijfelen. Want wat blijkt? 50 miljoen jaar geleden was er een hoge concentratie aan kooldioxide (een broeikasgas) in de atmosfeer. Die concentratie was zo hoog dat er op de zuidpool tropische regenwouden groeiden. Dat hebben Nederlandse onderzoekers vastgesteld. Die hebben stuifmeelkorrels en verkoolde resten gevonden van palmen, baobabs (apenbroodbomen) en tropische fruit- en notenbomen.

Die buitenaardse wezens waren natuurlijk niet gek. Die kwamen hier niet zomaar. Die hadden waarschijnlijk hun eigen leefomgeving al verpest met hun zware industrie, want om zo'n piramide te bouwen had je aardig wat gereedschap nodig. En dat gereedschap had brandstof nodig en dat was hier toen nog ruim voldoende aanwezig. Hun vliegende schotels waren, denk ik, ook een stuk vervuilender dan onze Airbussen en Boeings. Zo of en toe komen ze met zo'n vliegende schotel, die we nu UFO noemen, nog eens kijken of het nog steeds dezelfde rotzooi is die ze hier achterlieten. Het kan ook zijn dat ze willen weten of wij een oplossing hebben gevonden. Als ze ook Trouw van vandaag even hebben doorgeneusd weten dat we nog niet zo ver zijn. Sterker nog, het is nu zelfs gebleken dat er in het water voor de westkust van de VS hoge  concentraties cafeïne voorkomen. Ik weet wel hoe dat komt. De Amerikanen vinden hun eigen koffie niet meer te zuipen (waar ze helemaal gelijk in hebben) en spoelen die rechtstreeks door het toilet.
x

Bedenksel

Gisteren heb ik een stukje van de triatlon voor vrouwen gezien. De commentator van dienst sprak van een "bedenksel" van het IOC. Het ging immers om een korte variant van de 'echte'n triatlon, die bestaat uit 3,9 km zwemmen, 180 km fietsen en het lopen van een marathon, 42,195 km lopen. De sport in Londen is er niet voor de sporters, maar voor de kijkers en het IOC vond dat je de kijkers niet zo lang mag laten op een winnaar. Als dat te lang duurt haken de kijkers af en dat vinden de sponsors niet leuk. Daar betalen ze hun goeie geld niet voor.

Als we zo doorgaan wordt de marathon ook nog wel eens afgeschaft. De mannen doen daar nog altijd twee uur en een paar minuten over. 'Wij' kijken liever naar de zogenaamde konimgsnummers: de 100 m hardlopen. De mannen zijn daar binnen 10 seconden mee klaar. In vergelijking daarmee duurt de 100 m zwemmen nog vrij lang. Onze eigen Ranomi doet daar bijna een hele  minuut over.

Merkwaardigerwijs worden er tijdens de Olympische Spelen toch nog altijd sporten bedreven, die je in de tussenliggende jaren nooit ziet. Ik kan me tenminste niet herinneren in Studio Sport op zondagavond ooit iets gezien te hebben over kleiduiven schieten. Nu bleek ineens dat er een Nederlander is die aardig bedreven is in het boogschieten. Hij won zelfs bijna een medaille. Het zal wel aan mij liggen, maar bij deze bezigheden denk ik niet aan sport. Ik vind het meer een kunstje. Natuurlijk moet je daarvoor ook flink oefenen, maar ik heb geen totaal uitgeputte boogschutters gezien. Ik vind snelwandelen ook niet zo boeiend, maar daarbij zag ik tenminste een deelnemer totaal uitgeput aan de rand van de weg in elkaar zakken. Dat is sport! Ik herinner me nog altijd de (vertraagde) filmbeelden van de marathon in Rome (1960), die gewonnen werd door Abebe Bikila, op zijn blote voeten. Daar kan geen koningsnummer tegenop.
x

Winstmarge

Het was gisteren een item in een nieuwsprogramma. Een apotheker in Den Haag maakt op verzoek van een ziekenhuis in zijn eigen apotheek een medicijn voor een jongetje met een zeldzame ziekte. Dat jongetje zal dit medicijn zijn leven lang moeten slikken. De kosten bedragen 3000 euro per jaar. Een farmaceutisch bedrijf gaat het medicijn ook produceren. De kosten bedragen dan, per patiënt, 150.000 euro per jaar. Een woordvoerder van het bedrijf legt uit waarom dat zo veel duurder wordt. Er zijn maar veertig patiënten op de hele wereld die het medicijn nodig hebben en het bedrijf moet aan allerlei (overheids)voorwaarden voldoen. Die voorwaarden veroorzaken allerlei werkzaamheden die kosten veroorzaken.

We waren net lekker aan het discussiëren over dure geneesmiddelen voor zeldzame ziekten. Daarbij gaar het ook om tonnen per patiënt per jaar en dat gedurende het hele leven van die patiënt. Wat mij opviel is dat een van die dure geneesmiddelen in de Verenigde Staten de helft kost van wat het hier kost. Hoe zit dat nou? De Amerikaanse overheid is echt niet lakser dan hier met het toezicht op de geneesmiddelen. Daar moeten de farmaceutische bedrijven ook aan allerlei regeltjes voldoen en daar willen ze ook graag (veel) aan die medicijnen verdienen. De farmaceutische industrie beweert altijd dat er heel veel geld gaat zitten in de research. Dat gaat volgens mij niet op voor dat medicijn dat die Haagse apotheker maakte. Die kwam erachter dat het hoofdbestanddeel al jaren gebruikt werd in de verfindustrie en dus gewoon beschikbaar was. Daar hoefde de industrie geen duur wetenschappelijk onderzoek naar te doen.

Ik kan me best voorstellen dat een bedrijf wat meer kosten moet maken dan een gewone apotheker en heb er geen bezwaar tegen dat die kosten worden doorberekend. Ik kan me voorstellen dat die apotheker ook nog iets wilde verdienen aan de levering van dat medicijn en niet alleen de kosten in rekening bracht. De farmaceutische industrie mag van mij ook verdienen aan de producten die ze leveren, net als de voedingsindustrie. De zorgverzekeraars hebben gezegd dat ze die dure geneesmiddelen best wil vergoeden. Als ik hun was, zou ik wel even willen weten wat de winstmarge precies is.
x

Pet

Toen het IJzeren Gordijn er nog hing en er alleen amateurs aan de Olympische Spelen mochten meedoen, kwamen er uit het Oostblok opvallend veel sporters die bij de overheid, bijvoorbeeld in het leger, in dienst waren. We noemden die sporters "staatsamateurs". Intussen verdienen veel deelnemers aan de Olympische Spelen, zeker die uit de westerse landen, een dik betaalde boterham met hun sport. Die zijn dan niet bij de overheid in dienst, maar worden gewoon betaald uit het reclamebudget van een groot bedrijf. Maar ook de overheid doet zijn best. De Nederlandse politie gaat zelfs meer topsporters in dienst nemen. Die hoeven niet voortdurend boeven te vangen. Ze moeten vooral hun collega's het belang van sport bijbrengen.

Ik vraag me af of dat plan van de politie wel werkt. Stel nou even dat Bas Verwijlen, die schermer die bij de politie in dienst is en zichzelf al min of meer tot Olympisch kampioen had uitgeroepen, een klas met aankomende politiemensen tot (meer) sporten wil bewegen. Er is een dikke kans dat een wat kritische toehoorder roept: "Moet ik me eigen de kolere werken om al in de tweede ronde te worden uitgeschakeld?" Volgens mij heb je geen medaillewinnaars nodig om het belang van regelmatig bewegen uit te leggen. De medewerkers van de Rabobank zijn, bij mijn weten, niet gezonder dan die bij Van Lanschot, vanwege het lichtend voorbeeld van Marianne Vos. Marianne wordt betaald om zo veel  mogelijk de naam van de bank in beeld te krijgen. Zo kan de bank meer verdienen. Maar ik vrees dat een gouden medaille voor Bas Verwijlen over vier jaar in Rio de Janeiro niet zal kunnen worden  gerelateerd aan een lager misdaadcijfer in Nederland.

Die pet past ons allemaal, maar we zullen er niet allemaal in slagen een medaille om onze nek te krijgen. Zelfs niet als we financieel gesteund worden door een groot bedrijf.
x

Knuffel

Als er bij het voetballen een  doelpunt valt, zie je de spelers vaak over elkaar heen duikelen. De maker van het doelpunt knuffelt degene die de voorzet gaf en de medespelers doen daar hartstochtelijk aan mee. Je ziet dat ook wel bij de hockeyers en bij de winnaars van de estafette bij het hardlopen of bij de wisselslag bij het zwemmen. Ik kan me daar wel iets bij voorstellen. Je levert als team een prestatie en dat wil je als team vieren.

Volleyballen is ook een teamsport, waar ik graag naar kijk. Het Olympische volleyballen moet, geloof ik, nog beginnen, maar het beachvolleyballen is al een eind op weg. Ik vind die variant van het volleyballen niet geweldig interessant, maar ik heb er wel stukjes van gezien. Ook bij het volleyballen worden knuffels en high fives  uitgewisseld en dat vergalt mijn plezier in het kijken naar die sport aanzienlijk. Kijk, als er bij een voetbalwedstrijd vijf doelpunten vallen is dat al aardig veel en zo vaak zie je nou ook weer niet een estafette lopen of zwemmen. Maar de winnende partij bij het volleyballen, maakt minimaal 63 punten en het kunnen er, bij een vijfsetter, ook 96 worden. En na elk punt zie je die volleyballers (m/v) weer aan elkaar klitten en high fives uitdelen, alsof ze zojuist een wereldkampioenschap of een gouden Olympische medaille uit het vuur hebben gesleept. Het zal wel aan mij liggen, maar ik vind dat niet alleen zeer storend, maar ook nogal overdreven. Niet elk punt is het gevolg van een briljante actie van een medespeler. De tegenstander kan ook een stomme fout maken. Als dat nou net het winnende punt is lijkt enig gejuich me op zijn plaats, maar kan het de rest van de wedstrijd wat rustiger? Die estafettelopers omhelzen elkaar ook niet bij ieders succesvolle wissel. Die wachten gewoon tot de laatste over de streep is.

2.01.60

Weten jullie wie Janneke Ensing is? Het zou me eerlijk gezegd verbazen. Afgelopen maandag heeft zij een tijd van 2 minuten en 1,60 seconden neergezet, de snelste tijd dit seizoen van een Nederlandse. Het is geen tijd op wereldtopniveau, maar Marianne Vos is ook klein begonnen. Die heeft er ook heel wat voor moeten doen en laten om die gouden medaille in Londen te behalen.

Nee, Janneke doet niet mee aan de Olympische Spelen in Londen. Ze doet ook niet aan fietsen, of zwemmen, of een van de andere sporten die momenteel in Londen worden bedreven. Janneke heeft die tijd neergezet in Inzell. Inzell? Daar staat toch een schaatsstadion? Inderdaad, en daar wordt al weer geschaatst ook en dat gebeurt al weer op meer plaatsen. In 2014 worden in Sotsji (Rusland) de Olympische Winterspelen gehouden en wie daar een gouden medaille wil behalen zal nu toch al met de voorbereidingen bezig moeten zijn. Dat betekent dat je in een koude hal rondjes draait, terwijl andere mensen zich elders insmeren met iets met factor 30 om niet door de zon verbrand te worden.

Ik ga hier niet zeggen dat we Janneke in Sotsji terug zullen zien. Ik wil alleen maar aangeven dat als je bij die enige gelegenheid in de vier jaar de beste/snelste wil zijn, je ruim van tevoren moet beginnen met de voorbereidingen.
x

Uitverkocht

Veel grote (sport)evenementen, zoals de Olympische Spelen, zouden niet of nauwelijks meer plaats kunnen vinden, althans niet op de huidige schaal, als ze niet door grote bedrijven gesponsord worden. Er zijn sporten waar ik graag naar kijk, maar je zult me nooit op een tribune vinden of langs de weg, bij de marathon of wielerwedstrijden. Zelfs een gratis kaartje voor Thialf, als daar het WK schaatsen wordt gehouden, zal ik vriendelijk, doch beslist, van de hand wijzen.  Elke sportwedstrijd van enig belang wordt immers ook wel en ook gesponsord live op TV uitgezonden. Ik kijk liever vanuit mijn eigen stoel naar die wedstrijden. Dan zie je ook echt alles en de meest interessante onderdelen worden ook nog eens herhaald weergegeven. De echte liefhebbers vertellen me dan dat het zo geweldig is om de sfeer op de tribunes mee te maken, maar ik vind het handiger om op door mij zelf uitgekozen momenten een kopje koffie of biertje te drinken of, als resultaat daarvan, een plasje te doen.

De sponsorende bedrijven krijgen meestal als dank van de organiserende sportbond een aantal kaarten. Die kunnen ze verdelen onder hun werknemers of hun relaties. Veel ontvangers van zo'n gratis kaartje voelen zich daarmee aardig opgescheept. Of ze houden helemaal niet van de betrokken sport, of van geen enkele sport, of ze kijken er, net als ik, liever via de TV naar. Ik zou zo'n kaartje dus niet aannemen, maar velen doen dat wel, om hun baas of hun relatie niet voor het hoofd te stoten. Gevolg is, en dat merken ze nu ook in Londen, dat grote delen van de tribunes leeg zijn, terwijl liefhebbers die graag een kaartje wilden kopen te horen kregen dat alles uitverkocht was.

In Londen mogen nu militairen en kinderen gebruik maken van de lege plaatsen, maar voor de echte liefhebber die noch militair, noch kind is, is dat niet dé oplossing. Waarom moeten die sponsors eigenlijk kaartjes krijgen? Omdat ze anders niet over de brug komen? Kom nou! Ze willen hun reclamebudget maar wat graag aan de sport besteden, want hun naam en logo komen voortdurend uitgebreid in beeld. Ze krijgen het alleenrecht om hun producten te verkopen. De sport zelf interesseert ze echt totaal niet. Zij hebben hun doel al bereikt voordat er ook maar één sporter een poot verzet heeft. Geef de kleine sponsors, de mensen die een duur kaartje kopen ook een eerlijke kans.
x