Volkswoede

Natuurlijk zijn de ouders van (mogelijke) slachtoffertjes van Robert M. onderhevig aan allerlei emoties, waaronder woede. Zelfs mensen zonder kinderen, zoals ik, vinden het meer dan erg dat kindermisbruik op die schaal en met zulke jonge kinderen voorkomt. En dan?

Het bericht was nog niet bekend geworden of Twitter en Facebook en niet te vergeten 'geenstijl.nl' stroomden vol, zoals Het PAROOL schreef, met verwijzingen naar 'het beest', 'het horrorstel', en dat in combinatie met alle denkbare lijfstraffen. (...) Vermoedens en suggesties werden in no time opgeblazen tot hardnekkige halve waarheden. Zo verkeerden ouders in de Watergraafsmeer enige tijd in angst omdat het verhaal ging dat het om een kinderdagverblijf in hun buurt zou gaan. Het volk was woedend geworden.

Welke werkelijk betrokkene gaat als eerste activiteit via het internet bij de Kamer van Koophandel naar het adres van de verdachte zoeken? Wat moet je met zijn telefoonnummer? Zijn voicemail volschelden, die hij niet kan afluisteren omdat hij al in hechtenis zit? Waarom moet je zijn adres hebben? Om daar vernielingen aan te richten? Hatemail sturen terwijl zijn pc door de politie wordt onderzocht? Naar hem werd zo intensief gespeurd op internet dat hij op de site 'Wie o Wie' in de categorie 'nu populair' terechtkwam. (Onderstreping toegevoegd.) Kan het veel ironischer? Alle vooroordelen komen weer langs. Het ligt aan 'links' dat veel te soft is. "Burgemeester van Amsterdam Eberhard van der Laan (PvdA) zal het wel weer heel druk hebben met kopjes thee drinken met deze verdachte?" (Van 'geenstijl.nl'.) "Ja hoor, alles moest kunnen, vond progressief Nederland in de jaren '90. (...) Zo is er door progressief Nederland zoveel fout gegaan en verpest." (Uit een reactie in Trouw.) Het 'verband' tussen homofilie en pedofilie wordt weer veelvuldig uit de kast gehaald.

Ik praat niets goed. Ik begrijp verdriet, angst, bezorgdheid en woede. En ik kots van alle agressie, gefrustreerde onlustgevoelens, desinformatie en vooroordelen die over de hoofden van misbruikte kinderen en hun ouders heen over het internet worden rondgestrooid.

PS
- Beggarkort.
- Wat?
- Beggarkort! Klik hier!
x

Kruispunt

Links zie je het kruispunt De Lairessestraat-Cornelis Schuytstraat, op een paar honderd meter afstand van Concertgebouw en Museumplein in Amsterdam. De De Lairessestraat is een redelijk drukke doorgaande straat (maar er zijn veel drukkere). Tramlijn 16 rijdt er en vijf buslijnen van Connexxion, richting Amstelveen en Schiphol. De tramrails liggen, zoals gebruikelijk midden op de weg en de bussen rijden daar ook. De Cornelis Schuytstraat aan de noordzijde van de De Lairessestraat is een winkelstraat. Het kruispunt is beveiligd met verkeerslichten.

In de jaren 2007 t/m 2009 zijn op dat kruispunt negen ongelukken gebeurd, meldt Het PAROOL. Daarbij was in vijf gevallen sprake van letsel. Daarom is de kruising officieel geen blackspot: daarvoor zijn zes ongevallen met letsel in drie jaar een vereiste. Er vielen nog geen doden op het kruispunt. De afgelopen week zijn er twee ongelukken gebeurd. Zo knalde een bus op een auto, die linksaf de Cornelis Schuytstraat wilde inrijden. De bestuurster moest uit haar auto worden gezaagd door de brandweer. (...) Ondernemers vragen het stadsdeel al jaren om maatregelen, maar tot dusver is niets gebeurd.

Drie jaar heb ik op een steenworp afstand van dat kruispunt gewoond. Het is absoluut geen onoverzichtelijk kruispunt. Er is niets wat het uitzicht naar links of rechts belemmert. Een medewerker van Christie's op de hoek zegt: de bus en tram, die over de middenbaan van de De Lairessestraat rijden, hebben tegelijk groen licht met auto's die naast ze rijden en linksaf willen slaan, de Cornelis Schuytstraat in. Omdat de bussen en trams op de De Lairessestraat soms flink vaart maken, gaat het vaak mis. Ik rijd nog wel eens met tram of bus door de De Lairessestraat, maar ik heb nooit de indruk gekregen dat die veel meer vaart maken dan de auto's. Ik vermoed, maar ik heb totaal geen verstand van autotechniek, dat gewone auto's sneller optrekken dan bussen en trams. Wat ik wel weet is dat als een linksaf slaande auto daar op een bus knalt, de bestuurder van die auto een verkeersovertreding heeft gemaakt door als afslaand verkeer geen voorrang te geven aan rechtdoor gaand verkeer. Dat heeft dus helemaal niets met de verkeerssituatie te maken en alles met de wens om nog net even vóór bus of tram langs te schieten en zo dertig seconden eerder in de Cornelis Schuytstraat te zijn. Tussen Museumplein en Haarlemmermeerstation (waar de De Lairessestraat inmiddels Cornelis Krusemanstraat heet, maar dat is dan ook de enige verandering) zijn negen kruisingen, waarvan de meeste zonder verkeerslichten. Daar knallen kennelijk niet met sombere regelmaat auto's op bussen.

Zelfs iemand die bewust een verkeersovertreding maakt wens ik niet toe uit de auto gezaagd te moeten worden. Maar ik zie ook geen reden het bestuur van het stadsdeel en de gemeentelijke Dienst Infrastructuur, Verkeer en Vervoer (die verantwoordelijk is voor het aanpakken van gevaarlijke kruispunten) iets kwalijk te nemen. Er is niets gevaarlijks aan het kruispunt. Er zijn automobilisten die zich gevaarlijk gedragen en mede daardoor niet alleen zichzelf, maar ook een bus vol passagiers in gevaar brengen.

x

Doorschrijven

Een aantal dagen geleden wees Zuster Klivia mij op het initiatief van een andere blogster, 'Salty Letters'. Salty was een 'doorschrijfverhaal' begonnen. Het idee erachter is: zij begint een (kort) verhaal en ieder ander mag zijn best doen het vervolg (en tegelijk eind) te schrijven. Tot en met 30 december kun je meedoen en het beste vervolg, naar Salty's oordeel, krijgt een boek cadeau. Zo'n uitdaging kon ik natuurlijk niet weerstaan.

Dit was Salty's begin:

De Zee Was Die Dag Ver (een doorschrijf verhaal)

De najaarszon weerkaatste schel in de met sneeuw bepoederde duinen.

Ze was blij dat ze haar Meindl wandelschoenen aan had gedaan in plaats van haar favoriete zwarte Uggs.
Nu had ze tenminste goed grip op het smalle paadje dat tussen de heide en de gladde duinen liep.

Onder de witte schoonheid lagen verradelijke mosjes die, in natte en koude tijden, het effect hadden van een glijbaan. Voor je het wist lag je horizontaal onderuit.
De scherpe koude oostenwind sneed in haar gezicht en deed haar ogen tranen. Ze rilde, en niet alleen van de kou.

De woorden die hij geschreven had stonden op haar netvlies gegrift.
Als in een eindeloos refrein herhaalden de woorden zich één voor één.
'Het lijkt me beter dat ons contact stopt gezien het feit dat we teveel verschillen qua niveau. '
Hij gebruikt de oude spelling nog, dacht ze bitter, net als alles eigenlijk oud aan hem was.
Zijn kleding was gedistingeerd maar te stijf voor zijn leeftijd.
Zijn houding was kaarsrecht en zijn pas waardig, zodat kon je zien dat hij zichzelf hoog achtte.
De blik in zijn ogen was altijd scherp maar, toen ze er goed op ging letten, kil.
Hij heeft een vogelenkop, dacht ze, met een jagersblik. Een havik.
Niets ontziend. Meedogenloos. Zo gaat hij op zijn doel af.
De zinnen die volgden waren net zo kil, niets ontziend en vooral; meedogenloos.
Ze voelde de tranen in haar ogen prikken en dit keer wist ze dat het niet door de schrale oostenwind kwam.

Het strand lag er verlaten en troosteloos bij. Zelfs de schelpen waren ondergedoken onder het zilte goud.
Een meeuw krijste traag zijn gezang waarop geen antwoord kwam.
Haar ogen tuurden naar de zee die mijlenver weg leek te zijn.

Zelfs de zee trekt zich terug , dacht ze treurig.

Het leek alsof haar wereld enkel nog bestond uit vage contouren...

Dit was mijn vervolg:

'De zee trekt altijd aan, hè?'
Geschrokken draaide ze zich om, maar er stond niemand achter haar. Ze had het toch duidelijk gehoord? Ze was alleen geschrokken van het onverwachte, niet van de stem zelf. Die klonk ... nee, niet uitgesproken vrouwelijk, wel vriendelijk. Er zat ook iets bekends in. Maar waar was hij vandaan gekomen?

'Je moet met jezelf in gesprek komen', had de spirituele coach gezegd tijdens die workshop in Hoenderloo. Het was zo'n prachtig najaarsweekend geweest, begin oktober. Ze was wel toe aan een gesprek met iemand anders dan met hem. Nou ja, gesprek: hij sprak en zij moest vooral luisteren en beamen. Wat ze vooral niet moest zeggen was 'Ja, maar ...'  Voor ze verder kon gaan was hij al weer aan het woord.

Dat lange weekend in Hoenderloo had haar goed gedaan. Er waren lieve, luisterende mensen om haar heen geweest. Ze had weer ervaren hoe plezierig het was een flink eind te wandelen. Daar was ze thuis mee doorgegaan.
'Ga je al weer weg?' had hij na een paar dagen gevraagd.
'Ja, ik probeer wat aan mijn conditie te doen.'
Tijdens die wandelingen had ze veel met hem 'gepraat', maar dan was zij aan het woord. Dan kon ze precies duidelijk maken wat zij ergens van vond en, nog belangrijker, wat haar gevoelens waren. Dan kon ze hem vertellen dat ze zo graag die gevoelens weer terug wilde die ze zich herinnerde uit de tijd dat ze elkaar ontmoet hadden. Er was die week geweest op dit zelfde eiland, in dat kleine tentje waar je wel dicht tegen elkaar aan moest liggen. Die keer dat hij haar midden in de nacht had wakker gemaakt om in zee te gaan zwemmen. De zee was net zo ver geweest als nu, toen ze onder aan het duin hun kleren uittrokken. Hand in hand waren ze er heen gelopen. Het was windstil. De golven moesten ze zelf maken.

Het leek of hij daar weer liep langs de waterlijn, zoals hij daar toen gelopen had. Geen nette broek, zelfs geen zwembroek. Idealen in plaats van ambities. Geen haviksklauwen, maar een uitgestoken hand die over haar rug gleed.

'Ik ben niet zo ver.'
De stem klonk nu niet achter haar, maar voor haar. Het leek haast een uitnodiging. Ze deed een paar aarzelende stappen naar beneden en bleef weer staan. Hem zag ze niet meer, maar wat trok haar aan?

'Je weet toch waarom je hier gekomen bent?'
Ja, dat wist ze. Daarom was ze niet naar de boot gegaan die haar terug zou brengen. Ze wilde niet terug. Ze wilde naar huis. In die richting begon ze te lopen.

'Het contact was allang gestopt', zei ze tegen hem. 'Maar ik weet dat je er ergens nog bent. Daarom kom ik je naar je toe, want bij jou wil ik wel zijn. Nee joh, het water is helemaal niet koud. Daarboven is het nog veel kouder. Je hebt geen last meer van die koude wind. Ja, sla je arm maar om me heen. We gaan samen verder.'
x

Signeren

Regelmatig krijg ik per e-mail een nieuwsbrief van 'Selexyx', de keten van grote en goede boekhandels. Die hebben weer iets nieuws las ik in het bericht van gisteren: je kunt online een boek van een door jou gewaardeerd auteur door die auteur laten signeren. Via een webcam kun je al chattend de tekst opgeven die je graag bij de handtekening van de auteur hebt. Je moet al betaald hebben voor het boek, dat binnen vier dagen, met handtekening en al, bij je thuis bezorgd wordt.

Ik ben gek op boeken. Er zijn schrijvers die ik buitengewoon waardeer. Maar ik heb nog nooit een boek laten signeren en zal dat ook nooit laten doen. In de eerste plaats houd ik er niet van dat er in boeken geschreven wordt. Er is mij wel eens gevraagd mijn naam toe te voegen aan een reeks andere onder een tekst, wanneer een groepje een boek cadeau geeft, bijvoorbeeld "Van je liefhebbende collega's", of zoiets. Ik heb dat altijd geweigerd en zo mogelijk proberen te voorkomen. Zulke teksten en handtekeningen kun je ook op een los velletje bijvoegen. In de tweede plaats ontgaat mij de toegevoegde waarde van een handtekening van een auteur. Ik kan me nog voorstellen dat iemand een kort gesprek met een auteur op prijs stelt, maar wat voor 'persoonlijke boodschap' moet zhij nou bij de handtekening zetten? Zhij kent jou toch helemaal niet? Bovendien vind ik niet de auteur, maar het boek van belang.

En wat doe je als je een titel als e-book heb gekocht en ineens blijkt de auteur naar jouw favoriete boekhandel  te komen voor een signeersessie? Koop je dan nog een tweede papieren exemplaar? Ik ben benieuwd hoe ze hierover denken in Goor en aanpalende slikken en zompen.
x

Klimaat

Joop Atsma gaat tegenwoordig als staatssecretaris over het milieu. Daarom zit hij momenteel in het Mexicaanse Cancún, waar weer een klimaatconferentie wordt gehouden. Joop heeft daar zelfs het woord gevoerd en gezegd dat de private sector meer moet worden betrokken bij de besprekingen over een klimaatverdrag, wil zo'n verdrag effectief zijn.

Nu was het mij niet ontgaan dat het met name de private sector is die ervoor zorgt dat er allerlei ongewenste gassen in te grote hoeveelheden in onze atmosfeer worden uitgebraakt. Daardoor ontstaan er klimatologische veranderingen die wellicht niet of in mindere mate (ik zeg het heel voorzichtig) zouden ontstaan, als wij meer in overeenstemming met 'de natuur' zouden leven. Dus uiteindelijk zal de private sector de nodige maatregelen moeten nemen, jij en ik en al die andere gewone mensen op deze aardkloot, maar natuurlijk vooral de industrie, ook de agrarische industrie.

Betrek de private sector bij de afspraken over klimaatverandering en je weet van tevoren wat die gaat doen: op de rem staan. Wat al die goedwillende deskundigen en betuttelende overheden willen kan immers alleen maar ten koste gaan van het hoogste doel: winst maken. En laten we nou niet doen of de private sector er nog niet bij betrokken is. Op al die regeringsvertegenwoordigers is al ruim ingepraat door de private sector in eigen land, waarschijnlijk op uitnodiging van de regeringen zelf. De vorige klimaattop in Kopenhagen werd een mislukking omdat de vertegenwoordigers van een aantal zeer grote landen er vooral op uit waren de eigen industrie en markt te beschermen, want wie eenmaal aan het regeren is wil blijven regeren en met die suffe milieumaatregelen maak je de achterban niet echt blij.

Als overheden echt iets aan het milieu willen doen, moeten ze de private sector er dus helemaal niet bij betrekken. Dan moeten ze afdwingbare regels stellen. In democratische landen als het onze zijn we grotendeels zelf verantwoordelijk voor het soort overheid dat wij hebben. Als je het dus nog wat warmer wilt hebben, moet je ervoor zorgen dat Joop en zijn politieke vrienden nog lang de private sector bij het klimaatbeleid kunnen blijven betrekken.
x

Ticket

Omdat ik al weer enige tijd ook voor treinreizen de ov-chipkaart gebruik, was het me ontgaan dat je een treinkaartje tegenwoordig ook online kunt kopen en thuis printen, de zgn. 'e-ticket'. Nu lag mijn onwetendheid ook aan NS zelf, want in Trouw las ik: De NS doet weinig aan de promotie van het e-ticket, al wordt het thuiskaartje al wel geregeld ingezet bij speciale acties. Toch "(...) zijn er al 2,67 miljoen van zulke e-tickets verkocht", aldus een woordvoerder van NS.

Nu zit de NS weer met een nieuw probleem: met zo'n 'e-ticket' kom je niet door een ov-chippoortje. Nu werken die dingen nog niet, dus is het nu nog geen probleem. Maar t.z.t. werken die poortjes wel. Dat is althans de bedoeling. Dan heeft NS een succesvol product, de e-ticket, ontwikkeld dat ze weer kunnen afschaffen als de ov-chipkaart definitief overal wordt ingevoerd. Een woordvoerder van de NS zegt: "Er moet uiteraard een mogelijkheid blijven voor die incidentele reizigers om met de trein te gaan. We weten nog niet of we daarvoor het e-ticket willen handhaven of dat we bijvoorbeeld een wegwerp-ov-chipkaart ontwikkelen." Nu kost een e-ticket de NS vrijwel niets en een wegwerp-ov-chipkaart 1,50 euro. Voor de NS betekent dat een verlies van 5 á 10 miljoen euro per jaar. Je kunt nu al zeggen wie uiteindelijk die miljoenen moeten ophoesten: de niet-incidentele treinreizigers.

Bij het Amsterdamse GVB doen ze ook niet alles even handig. Voor tram en bus check je in en uit in het voertuig, voor de metro bij een paaltje, waarna je door een poortje kunt. Nu lopen van NS-station Amsterdam-Zuid tot in Amstelveen tramlijn 5 en metrolijn 51 over hetzelfde spoor en hebben ze gemeenschappelijke haltes. Alleen is het gedeelte waar 51 stopt hoger dan dat waar 5 stopt. Op dat gedeelte waar 51 stopt staat een incheckpaal, maar er is geen poortje. Mocht je nu denken dat je bij die paal kunt inchecken als je met lijn 5 wilt reizen (heb je dat maar vast gehad), of uitchecken als je dat in de tram vergeten hebt, dan zit je dus fout. Metro en tram zijn allebei van het GVB, maar dat is weer niet geregeld. Het minste wat ze kunnen doen is er een waarschuwing bij plakken: "Hier niet inchecken als u met lijn 5 reist."

Toen al het openbaar vervoer nog door de overheid geregeld en georganiseerd werd, was het, zoals bekend, één grote, bureaucratische, veel te dure rotzooi. Dankzij de privatisering/verzelfstandiging - en niet te vergeten de introductie van de marktwerking - zou het allemaal efficiënter en goedkoper worden.  Waarom zit ik dan af en toe een beetje nostalgisch terug te verlangen naar de tijd waarin de overheid het deed?
x

Ras

Wanneer je praat of schrijft over ras (of etniciteit) of zaken die daaraan gerelateerd zijn, moet je elk woord op een goudschaaltje wegen, want voor je het weet heb je iemand of een groep op zijn/haar tenen getrapt. Ik vermoed dat het vooral 'links' is waar men zich al gauw op de 'plaatsvervangende tenen' getrapt voelt. Nu ligt Frits Bolkestein weer onder vuur. In de Volkskrant viel te lezen: 'Bewuste' joden kunnen het beste hun kinderen aanraden te emigreren naar Amerika of Israël. Dat stelt oud-VVD-leider Frits Bolkestein in Het Verval, een boek over joden in Nederland van Manfred Gerstenfeld. Het ging om citaten uit dat boek in het gratis dagblad 'De Pers', waarvan Bolkestein zelf zegt dat het allemaal 'te kort door de bocht' is.

Om te beginnen zeg ik nog maar eens dat er een onderscheid is tussen 'jood' (met een kleine letter: aanhanger van het joodse geloof) en 'Jood' (met een hoofdletter: een nakomeling van Israël, oftewel de aartsvader Jakob, zoon van Abraham). Ik kan dus desgewenst wel jood worden, maar nooit een Jood. Ik mag/moet er vanuit gaan dat Volkskrantjournalisten het onderscheid tussen joden en Joden kennen.

Gerstenfeld schrijft: 'Frits Bolkestein zei me eens dat joden zich moeten realiseren dat er voor hen in Nederland geen toekomst is, en dat ze het beste hun kinderen kunnen aanraden naar Amerika of Israël te emigreren. In ons gesprek bleek dat hij die conclusie trok uit de problematische situatie die hij voor Nederland voorzag wat betreft de niet-geslaagde integratie van vooral vele moslim-immigranten en de problemen die dat voor bewuste joden in de toekomst met zich mee zou brengen.' Het is mij niet geheel duidelijk wat onder 'bewuste' joden moet worden verstaan. Zijn dat joden die hun geloof daadwerkelijk praktiseren, of moet ik dat toch ruimer zien? Bolkestein zegt zelf: 'Ik doel op bewuste of herkenbare joden, niet op mensen als Cohen die niet direct als zodanig herkenbaar zijn.'  Is Cohen (ik neem maar aan dat hier Job Cohen, de PvdA-leider, wordt bedoeld) na enig verder onderzoek wél "als zodanig herkenbaar"? En waaraan dan wel? De naam Cohen wordt als Joods beschouwd, maar als de vader van Cohen met een niet-Joodse vrouw was getrouwd, zou Job Cohen, naar Joodse opvattingen, geen Jood zijn.

Het valt niet te ontkennen dat de mensheid in een aantal 'hoofdgroepen' te onderscheiden valt. Traditioneel werd dit onderscheid gemaakt op basis van (huids)kleur, die ook nog min of meer regionaal gebonden was: zwart (Afrika); geel (Azië), rood (Amerika) en blank (Europa). Daarnaast zijn er nog wat andere duidelijke uiterlijke kenmerken, zoals de oogvorm bij Mongolen. De vaak zeer donkere inwoners van India worden, samen met de Perzen en de Europeanen, als Ariërs beschouwd. ('Ariër' wordt overigens ten onrechte als rasaanduiding gebezigd en kwam helemaal in een kwade reuk te staan toen de nazi's de Ariërs als superras gingen betitelen.)

Ras en etniciteit waren en zijn nog altijd basis voor discriminatie. Omdat ik in de omstandigheden verkeerde dat ik als blanke met blauwe ogen en blond haar in een West-Europees land geboren werd, weet ik niet uit ervaring wat het betekent om als persoon of groep gediscrimineerd te worden, maar ik kan me voorstellen dat Joden, al of niet 'bewust', na eeuwen van pogroms en andersoortige discriminatie, culminerend in de Holocaust, op dit punt  gevoeliger zijn en ben van mening dat ook niet-Joden op dit punt waakzaam moeten blijven. Ik weet ook dat groepjes, met name jonge, Nederlanders van Marokkaanse afkomst zich, openlijker en duidelijker dan ook nog door autochtone Nederlanders gedaan wordt, zich anti-Joods gedragen. Maar van een toch niet domme man als Bolkestein had ik niet verwacht dat hij de huidige situatie zich ziet ontwikkelen naar een die het voor Joden hier zo onleefbaar maakt dat zij beter naar elders kunnen vertrekken. Waarom knoopt hij daar niet meteen eenzelfde waarschuwing aan vast voor homo's, die ook niet altijd even aardig door 'Marokkanen' bejegend worden? Die kan hij overigens beter niet adviseren ook maar naar Amerika te emigreren.

Bolkestein legt ook nog eens de bal ten faveure  van Wilders voor een open doel: 'Bolkestein zit er stevig naast', twittert Wilders. 'Niet de 'bewuste' Joden moeten emigreren maar die Marokkanen die zich schuldig maken aan antisemitisme!'

X