x
Martin Rombouts – Boek 1
8 uur geleden
dinsdag 17 november 2009
Effect
Die kilometerheffing schijnt er wel door te zijn, begrijp ik. Daardoor wordt op termijn de aanschafprijs van een auto, lees ik in Het PAROOL, 18 tot 29% lager. Dat kan als effect hebben: meer autobezit. Door die kilometerheffing wordt er mogelijk wat minder gereden. Wat betekent dat? Dat er nog meer auto's voor de deur komen te staan. In sommige delen van Amsterdam is er nu al een wachttijd voor een parkeervergunning waarmee je jouw auto min of meer in de buurt van je woning kunt parkeren. Ik blijf lachen.
5000
Als je geen liefhebber van schaatsen bent, is dit blog (vandaag) niet aan jou besteed. Ik heb het niet over zelf schaatsen - dat heb ik ook al tientallen jaren niet meer gedaan - maar over naar schaatsen kijken. Dat doe ik wel, ook al tientallen jaren. Toen ik eenmaal over een eigen website beschikte, heb ik ook al vrij gauw diverse pagina's aan het schaatsen gewijd. Het waren geen pagina's vol cijfertjes, maar meer beschouwingen naar aanleiding van of analyses van de cijfertjes die ik van andere websites haalde. Langs die weg kwam ik zo'n kleine twee jaar geleden in contact met Frans van Bakel. Frans is iemand die al tientallen jaren (hij is een paar jaar jonger dan ik) echt alle tijden van alle Nederlandse schaatsers bijhoudt. De oudste namen en cijfers dateren nog uit het einde van de negentiende eeuw.
Frans stuurde mij een voorbeeld per e-mail en ik was onder de indruk. Omdat ik vermoedde dat meer mensen/schaatsliefhebbers in zijn overzichten geïnteresseerd zouden zijn, stelde ik hem voor zijn overzichten op mijn website te publiceren. Na ampele overweging leek dat Frans ook wel leuk en zo verschenen zijn overzichten op 1 juni 2008 op beggar.nl. Mijn vermoeden bleek juist: het merendeel van de bezoekers van beggar.nl komt juist op die schaatspagina's af. Zelfs gedurende de zomermaanden gaat er geen dag voorbij waarop niet op die pagina's gekeken wordt.
Hoewel er al in juli en augustus weer wordt geschaatst, loopt het 'echte' seizoen ruwweg van oktober tot en met maart. Gedurende die tijd krijg ik wekelijks updates van Frans ter publicatie. (Dat kost hem overigens heel wat meer werk dan mij.)
Voor velen heeft dit schaatsseizoen een extra dimensie vanwege de Olympische Winterspelen in februari 2010. Hoewel meer Nederlandse schaatsers (m/v) kans maken op een medaille, zijn natuurlijk alle ogen vooral gericht op Sven Kramer, die bij wijze van spreken al minimaal twee gouden medailles om zijn nek heeft hangen. Helemaal onterecht zijn die verwachtingen niet. Het is vandaag precies twee jaar geleden dat hij voor het laatst niet won op de 5000 of 10000 meter. Aan die verwachtingen gaf hij afgelopen zaterdag bij de World Cup wedstrijden in Heerenveen een extra dimensie. Hij was niet fit, had twee dagen op bed gelegen, had niet eens ingereden. Hij stapte, zoals ik ergens las, vanuit zijn bed de schaatsbaan op in de laatste rit van de 5000 meter, tegen zijn grote rivaal Håvard Bøkko. Tot en met de voorlaatste ronde lag hij achter op Bøkko, maar hij won met een verschil van 0,89 sec. En passant reed hij ook nog 0,09 sec. sneller dan Bob de Jong, die eerder had gereden.
Ik kan het analyseren nog niet laten en heb dus een pagina gewijd aan 'De 5000 m van Kramer'. Alleen al de afgelopen drie dagen werd deze pagina door 98 personen bekeken. Ben ik hevig teleurgesteld als Kramer geen goud haalt in Vancouver? Helemaal niet! Als ik maar spannende races zie, and may the best man win.
Nog een aardige bijzonderheid: gisteren werden mijn schaatspagina's door een record aantal personen bezocht: 152! Het oude record van 15 oktober 2008 stond op 95.
Frans stuurde mij een voorbeeld per e-mail en ik was onder de indruk. Omdat ik vermoedde dat meer mensen/schaatsliefhebbers in zijn overzichten geïnteresseerd zouden zijn, stelde ik hem voor zijn overzichten op mijn website te publiceren. Na ampele overweging leek dat Frans ook wel leuk en zo verschenen zijn overzichten op 1 juni 2008 op beggar.nl. Mijn vermoeden bleek juist: het merendeel van de bezoekers van beggar.nl komt juist op die schaatspagina's af. Zelfs gedurende de zomermaanden gaat er geen dag voorbij waarop niet op die pagina's gekeken wordt.
Hoewel er al in juli en augustus weer wordt geschaatst, loopt het 'echte' seizoen ruwweg van oktober tot en met maart. Gedurende die tijd krijg ik wekelijks updates van Frans ter publicatie. (Dat kost hem overigens heel wat meer werk dan mij.)
Voor velen heeft dit schaatsseizoen een extra dimensie vanwege de Olympische Winterspelen in februari 2010. Hoewel meer Nederlandse schaatsers (m/v) kans maken op een medaille, zijn natuurlijk alle ogen vooral gericht op Sven Kramer, die bij wijze van spreken al minimaal twee gouden medailles om zijn nek heeft hangen. Helemaal onterecht zijn die verwachtingen niet. Het is vandaag precies twee jaar geleden dat hij voor het laatst niet won op de 5000 of 10000 meter. Aan die verwachtingen gaf hij afgelopen zaterdag bij de World Cup wedstrijden in Heerenveen een extra dimensie. Hij was niet fit, had twee dagen op bed gelegen, had niet eens ingereden. Hij stapte, zoals ik ergens las, vanuit zijn bed de schaatsbaan op in de laatste rit van de 5000 meter, tegen zijn grote rivaal Håvard Bøkko. Tot en met de voorlaatste ronde lag hij achter op Bøkko, maar hij won met een verschil van 0,89 sec. En passant reed hij ook nog 0,09 sec. sneller dan Bob de Jong, die eerder had gereden.
Ik kan het analyseren nog niet laten en heb dus een pagina gewijd aan 'De 5000 m van Kramer'. Alleen al de afgelopen drie dagen werd deze pagina door 98 personen bekeken. Ben ik hevig teleurgesteld als Kramer geen goud haalt in Vancouver? Helemaal niet! Als ik maar spannende races zie, and may the best man win.
Nog een aardige bijzonderheid: gisteren werden mijn schaatspagina's door een record aantal personen bezocht: 152! Het oude record van 15 oktober 2008 stond op 95.
x
maandag 16 november 2009
Inspiratie
Raad eens waaraan het ontbrak? Drie keer ben ik begonnen aan het schrijven over een onderwerp - steeds een ander - maar het schoot niet op. Morgen is er weer een dag.
x
zondag 15 november 2009
Veranderingen
Het aardige van mijn leeftijd is dat je, terugkijkend, ziet dat er veel veranderd is. Gelukkig, vind ik tenminste, behoor ik niet tot dezulken die vinden 'dat vroeger alles beter was'. Ik plaats af en toe wel eens een vraagteken, maar bedenk dan dat mijn ouders dat ook deden. De meeste van mijn generatiegenoten werden en worden nog wat directer dan ik met veranderingen, met name veranderde opvattingen, geconfronteerd door kinderen en kleinkinderen.
Een van de vakken die mij op de kweekschool werden onderwezen was psychologie. Op een gegeven moment kwam daarbij het menselijke driftleven ter sprake. De sterkste menselijke driften, vertelde de leraar, zijn de voedingsdrift en de seksdrift. Beide immers zijn onlosmakelijk verbonden met het voortbestaan van het individu en de mensheid in zijn geheel. De leraar vertelde erbij dat de voedingsdrift van de twee de sterkste is: het individu kan uiteindelijk wel voortbestaan zonder seks, maar niet zonder voeding.
In Trouw stond een uitgebreid artikel onder de kop Bedachtzaam eten, nonchalante seks.Het is een verkorte versie van een essay van Mary Eberstadt, onderzoeker aan de Stanford University, dat zij als titel meegaf: Is food the new sex? Ik moest direct denken aan een boek dat in 1964 verscheen: Ik Jan Cremer. Dat boek baarde veel opzien, omdat er nogal openhartig over seks geschreven werd, wat destijds bepaald nog niet gebruikelijk was. Ik herinner me ook nog steeds een opmerking die ik toen ergens over dat boek las: "Als op eten dezelfde taboes rustten als op seks, had Jan Cremer een kookboek geschreven." Geloof het of niet: ik heb dat boek nooit gelezen. Uit alle discussies er omheen had ik al gauw begrepen dat het meer choquerende dan literaire waarden had en ook toen al werd ik niet zo gauw gechoqueerd, dus waarom zou ik de moeite nemen?
Eberhardt constateert dat voedsel en seks door de eeuwen heen en bij ieder volk altijd door veel, vaak strenge en morele (of:moralistische), regels omgeven zijn. Denk bij voeding maar aan begrippen als kosher en halal bij joden, resp. moslims. Zij constateert verder dat waar de regels m.b.t. seks de afgelopen decennia steeds ruimer werden, die m.b.t. voeding steeds strakker werden. Zelfs in christelijke kringen, de meest behoudende uitgezonderd, kijkt men tegenwoordig niet meer op van seks vóór het huwelijk, ongehuwd samenwonen en paren van hetzelfde geslacht. Maar het is 'not done' junkfood te eten, of teveel verzadigde vetten in te nemen, in plaats van omega 3. We 'moeten' eigenlijk biologisch eten en de boeken over allerlei verantwoorde diëten vliegen bij honderdduizenden de winkels uit. Ik geef een sterk overdreven voorbeeld. Je ontmoet een aantrekkelijk persoon en nodigt die voor een avondje bij jou thuis uit. Je maakt veel werk van het eten, het wordt niet alleen lekker, maar ook zeer verantwoord, de tafel wordt met zorg gedekt (kaarsje erbij!) en het gaat allemaal naar wens. Na afloop duik je, zonder verder veel nadenken en/of voorbereiding ook nog even samen in bed.
In hetzelfde Trouw worden de ideeën van Eberstadt als het ware ondersteund door de kop boven een ander artikel: De vegetariër als beter mens. Ik eet met plezier een stukje vlees of vis en vind alles best, maar ik weiger vooralsnog aan te nemen dat ik moreel gezien een trapje lager sta dan Marianne Thieme.
Er is gedurende mijn leven tot nu toe het nodige veranderd op het terrein van seks en voeding. Ik kan het moeilijk ontkennen. Maar over wie hebben we het hier? Over het rijke westen waar je kunt kiezen tussen junkfood en biologisch verntwoord voedsel en alle varianten daar tussenin. Waar je dankzij de pil, het condoom en andere voorbehoedmiddelen à la minute aan je seksuele behoeften kunt voldoen. (Mocht er toch iets misgaan, dan kun je een beroep doen op uitgebreide medische voorzieningen.) En het merendeel van de mensen in die rijke westerse wereld leeft braaf en monogaam en eet stamppot boerenkool met rookworst (of de nationale variant daarvan).
Een van de vakken die mij op de kweekschool werden onderwezen was psychologie. Op een gegeven moment kwam daarbij het menselijke driftleven ter sprake. De sterkste menselijke driften, vertelde de leraar, zijn de voedingsdrift en de seksdrift. Beide immers zijn onlosmakelijk verbonden met het voortbestaan van het individu en de mensheid in zijn geheel. De leraar vertelde erbij dat de voedingsdrift van de twee de sterkste is: het individu kan uiteindelijk wel voortbestaan zonder seks, maar niet zonder voeding.
In Trouw stond een uitgebreid artikel onder de kop Bedachtzaam eten, nonchalante seks.Het is een verkorte versie van een essay van Mary Eberstadt, onderzoeker aan de Stanford University, dat zij als titel meegaf: Is food the new sex? Ik moest direct denken aan een boek dat in 1964 verscheen: Ik Jan Cremer. Dat boek baarde veel opzien, omdat er nogal openhartig over seks geschreven werd, wat destijds bepaald nog niet gebruikelijk was. Ik herinner me ook nog steeds een opmerking die ik toen ergens over dat boek las: "Als op eten dezelfde taboes rustten als op seks, had Jan Cremer een kookboek geschreven." Geloof het of niet: ik heb dat boek nooit gelezen. Uit alle discussies er omheen had ik al gauw begrepen dat het meer choquerende dan literaire waarden had en ook toen al werd ik niet zo gauw gechoqueerd, dus waarom zou ik de moeite nemen?
Eberhardt constateert dat voedsel en seks door de eeuwen heen en bij ieder volk altijd door veel, vaak strenge en morele (of:moralistische), regels omgeven zijn. Denk bij voeding maar aan begrippen als kosher en halal bij joden, resp. moslims. Zij constateert verder dat waar de regels m.b.t. seks de afgelopen decennia steeds ruimer werden, die m.b.t. voeding steeds strakker werden. Zelfs in christelijke kringen, de meest behoudende uitgezonderd, kijkt men tegenwoordig niet meer op van seks vóór het huwelijk, ongehuwd samenwonen en paren van hetzelfde geslacht. Maar het is 'not done' junkfood te eten, of teveel verzadigde vetten in te nemen, in plaats van omega 3. We 'moeten' eigenlijk biologisch eten en de boeken over allerlei verantwoorde diëten vliegen bij honderdduizenden de winkels uit. Ik geef een sterk overdreven voorbeeld. Je ontmoet een aantrekkelijk persoon en nodigt die voor een avondje bij jou thuis uit. Je maakt veel werk van het eten, het wordt niet alleen lekker, maar ook zeer verantwoord, de tafel wordt met zorg gedekt (kaarsje erbij!) en het gaat allemaal naar wens. Na afloop duik je, zonder verder veel nadenken en/of voorbereiding ook nog even samen in bed.
In hetzelfde Trouw worden de ideeën van Eberstadt als het ware ondersteund door de kop boven een ander artikel: De vegetariër als beter mens. Ik eet met plezier een stukje vlees of vis en vind alles best, maar ik weiger vooralsnog aan te nemen dat ik moreel gezien een trapje lager sta dan Marianne Thieme.
Er is gedurende mijn leven tot nu toe het nodige veranderd op het terrein van seks en voeding. Ik kan het moeilijk ontkennen. Maar over wie hebben we het hier? Over het rijke westen waar je kunt kiezen tussen junkfood en biologisch verntwoord voedsel en alle varianten daar tussenin. Waar je dankzij de pil, het condoom en andere voorbehoedmiddelen à la minute aan je seksuele behoeften kunt voldoen. (Mocht er toch iets misgaan, dan kun je een beroep doen op uitgebreide medische voorzieningen.) En het merendeel van de mensen in die rijke westerse wereld leeft braaf en monogaam en eet stamppot boerenkool met rookworst (of de nationale variant daarvan).
zaterdag 14 november 2009
Bibliotheek
In Trouw van gisteren stond een leuk artikeltje. De auteur beschrijft hoe zhij vanuit de trein vlak vóór Amsterdam Centraal (oostzijde) regelmatig in een gebouw kijkt waarin mensen onder witte lampen en aan witte tafels zitten te lezen. Zhij kent dat gebouw wel - het is de OBA, de Openbare Bibliotheek Amsterdam - maar was er nog nooit geweest in de twee jaar dat dit gebouw er nu staat, want: Eigenlijk ben ik geen bibliotheekmens. Boeken wil je bezitten, niet lenen. In die uitspraak kan ik me geheel vinden.
Intussen ben ik wel al een paar keer in de OBA geweest, niet om een boek te lenen, maar een dvd. Ook daarvan heeft de OBA een grote collectie en als AOW-er ben ik gratis lid en kan ik gratis lenen. Net als die auteur, die naar een tentoonstelling in het gebouw was geweest, ben ik daar heel enthousiast over. Het is ruim opgezet, dus zelfs als er veel mensen zijn heb je niet het gevoel dat het druk is. Op alle etages staan tientallen pc's (in totaal zo'n 500) die vrij te gebruiken zijn, zowel om de catalogus te bekijken als om te internetten. Nog een aardig detail: in de centrale hal op de begane grond staat een piano, waarop bezoekers mogen spelen. Twee keer heb ik meegemaakt dat dat heel aardig klonk.
Op de bovenste verdieping is een aangenaam restaurant, van waaruit je een prachtig uitzicht hebt over Amsterdam. Hier kom ik op het enige minpuntje: het restaurant heeft ook een terras, in de buitenlucht dus, maar ook daar mag je niet roken. Maar goed, mocht je weer eens in Amsterdam zijn, breng dan een bezoek aan de OBA. Vanaf Amsterdam Centraal loop je er in hooguit tien minuten naartoe. Ben je slecht ter been, neem dan tegenover het Victoriahotel het Stop/Go busje dat je voor de deur afzet.
x
Intussen ben ik wel al een paar keer in de OBA geweest, niet om een boek te lenen, maar een dvd. Ook daarvan heeft de OBA een grote collectie en als AOW-er ben ik gratis lid en kan ik gratis lenen. Net als die auteur, die naar een tentoonstelling in het gebouw was geweest, ben ik daar heel enthousiast over. Het is ruim opgezet, dus zelfs als er veel mensen zijn heb je niet het gevoel dat het druk is. Op alle etages staan tientallen pc's (in totaal zo'n 500) die vrij te gebruiken zijn, zowel om de catalogus te bekijken als om te internetten. Nog een aardig detail: in de centrale hal op de begane grond staat een piano, waarop bezoekers mogen spelen. Twee keer heb ik meegemaakt dat dat heel aardig klonk.
Op de bovenste verdieping is een aangenaam restaurant, van waaruit je een prachtig uitzicht hebt over Amsterdam. Hier kom ik op het enige minpuntje: het restaurant heeft ook een terras, in de buitenlucht dus, maar ook daar mag je niet roken. Maar goed, mocht je weer eens in Amsterdam zijn, breng dan een bezoek aan de OBA. Vanaf Amsterdam Centraal loop je er in hooguit tien minuten naartoe. Ben je slecht ter been, neem dan tegenover het Victoriahotel het Stop/Go busje dat je voor de deur afzet.
x
vrijdag 13 november 2009
Beroemd
Toen ik daarover herhaaldelijk zeurde, kreeg ik te horen dat ik niet snap hoe in X zaken worden gedaan omdat ik er niet ben geboren. Alles wordt geregeld met vriendjes en bekenden. Dat las ik in de Volkskrant. Wie is hier aan het woord en over welk ontwikkelingsland gaat het? Fout! Aan het woord is hoogleraar (aan de universiteit van Maastricht) en voormalig voorzitter van woningstichting Servatius Tjeu Blommaert. "X" is Maastricht. Servatius gaat voor 60 miljoen euro het schip in. Die zijn ze gewoon kwijt.
Servatius had op zich genomen een campus te bouwen voor de universiteit van Maastricht. Dat moest een prestigieus project worden en dan huur je niet zomaar de eerste de beste architect in, dan wil je een heel goeie architect. Het oog viel op de beroemde Spaanse architect Santiago Calatrava. Toen ik die naam las, dacht ik: die naam heb ik toch eerder gehoord? Dat klopte. De gemeente Haarlemmermeer vond het een paar jaar geleden al nodig zich door middel van een aantal bruggen 'op de kaart te zetten'. Die hadden dus ook Santiago ingehuurd. Ik zeg niets over de esthetische/architectonische waarde van die bruggen, maar vraag me - net als veel anderen - af waarom je een brug met een lengte van 143 meter legt over een vaart, eigenlijk niet meer dan een wat brede sloot, die 9 meter breed is. Die bruggen zouden aanvankelijk 16,8 miljoen euro kosten. Dat werd uiteindelijk 28,8 mlijoen. Daar kwam later nog eens (minimaal) 5 miljoen euro bij, omdat al na een jaar of vier de zaak begon te roesten.
De kosten van die campus waren eerst geraamd op 45 tot 50 miljoen. Dat werd 165 miljoen. Afgelopen mei werd de bouw al stil gelegd omdat de kosten inmiddels waren opgelopen tot 200 miljoen. Dat werd nog eens 225 miljoen. De universiteit zou de belangrijkste klant van Servatius worden als alles er stond, maar daarover was niets op papier gezet. Blommaert: De universiteit wordt straks de belangrijkste klant, maar daarmee is geen contract gesloten. Er staat niets op papier. Het komt er gewoon op neer dat er geen exploitatieplan is. (Zie boven.) Blommaert zei ook: 'Dit heeft niets meer te maken met verantwoord omgaan met gemeenschapsgeld. Het is avonturieren.' Hij werd in april aangetrokken als voorzitter van de raad van toezicht (van Servatius) en stapte zeven weken later alweer op omdat hij geen perspectief meer zag.
Je hoort mij niet zeggen dat al die kostenoverschrijdingen aan Santiago liggen. Vanuit zijn vakgebied ontwerpt hij iets dat niet alleen nuttig en technisch verantwoord, maar ook mooi is. Het is de taak van de opdrachtgevers er op toe te zien dat de kosten van de uitvoering van dat ontwerp binnen het budget blijven: "Sorry, Santiago, we vinden het echt hartstikke mooi wat je bedacht en getekend hebt, maar meer dan 50 miljoen euro hebben we niet te besteden." Maar er zijn altijd weer megalomane bestuurders die over de ruggen van de architect en de belastingbetalers vooral zichzelf in het zonnetje willen zetten: "Dat heb ik toch maar voor elkaar gekregen."
De oorspronkelijke bedoeling was Maastricht aantrekkelijker te maken voor studenten. Dan moet je ervoor zorgen dat ze er kunnen wonen. Daar kan ik inkomen. Dat je dan 402 studio's en 22 apartementen wilt realiseren vind ik ook nog voorstelbaar. Maar waarom moesten er ook nog eens 96 guesthouses, een sportcentrum met vier gymzalen, vier squashbanen, fitnessruimtes, een sportbar en een klimmuur bijkomen? Guesthouses? Voor het geval paps en mams helemaal uit Holwerd naar Maastricht komen om eens te zien of zoonlief zijn studio wel goed schoonhoudt? Vier squashbanen? Moeten de jongelui niet af en toe wat studeren? Sportbar? Worden daar alleen mineraalwater, sportdrankjes en vers geperste sapjes verkocht? Daar trek je geen studenten mee.
Bij Servatius zijn ze er intussen achter gekomen wat ook al weer de bestaansreden van die club was: Het belang van onze huurders en de herstructureringswijken staan bij ons voorop. Misschien kunnen ze op de fundamenten voor de campus, die er al liggen, sociale woningbouw realiseren.
x
Servatius had op zich genomen een campus te bouwen voor de universiteit van Maastricht. Dat moest een prestigieus project worden en dan huur je niet zomaar de eerste de beste architect in, dan wil je een heel goeie architect. Het oog viel op de beroemde Spaanse architect Santiago Calatrava. Toen ik die naam las, dacht ik: die naam heb ik toch eerder gehoord? Dat klopte. De gemeente Haarlemmermeer vond het een paar jaar geleden al nodig zich door middel van een aantal bruggen 'op de kaart te zetten'. Die hadden dus ook Santiago ingehuurd. Ik zeg niets over de esthetische/architectonische waarde van die bruggen, maar vraag me - net als veel anderen - af waarom je een brug met een lengte van 143 meter legt over een vaart, eigenlijk niet meer dan een wat brede sloot, die 9 meter breed is. Die bruggen zouden aanvankelijk 16,8 miljoen euro kosten. Dat werd uiteindelijk 28,8 mlijoen. Daar kwam later nog eens (minimaal) 5 miljoen euro bij, omdat al na een jaar of vier de zaak begon te roesten.
De kosten van die campus waren eerst geraamd op 45 tot 50 miljoen. Dat werd 165 miljoen. Afgelopen mei werd de bouw al stil gelegd omdat de kosten inmiddels waren opgelopen tot 200 miljoen. Dat werd nog eens 225 miljoen. De universiteit zou de belangrijkste klant van Servatius worden als alles er stond, maar daarover was niets op papier gezet. Blommaert: De universiteit wordt straks de belangrijkste klant, maar daarmee is geen contract gesloten. Er staat niets op papier. Het komt er gewoon op neer dat er geen exploitatieplan is. (Zie boven.) Blommaert zei ook: 'Dit heeft niets meer te maken met verantwoord omgaan met gemeenschapsgeld. Het is avonturieren.' Hij werd in april aangetrokken als voorzitter van de raad van toezicht (van Servatius) en stapte zeven weken later alweer op omdat hij geen perspectief meer zag.
Je hoort mij niet zeggen dat al die kostenoverschrijdingen aan Santiago liggen. Vanuit zijn vakgebied ontwerpt hij iets dat niet alleen nuttig en technisch verantwoord, maar ook mooi is. Het is de taak van de opdrachtgevers er op toe te zien dat de kosten van de uitvoering van dat ontwerp binnen het budget blijven: "Sorry, Santiago, we vinden het echt hartstikke mooi wat je bedacht en getekend hebt, maar meer dan 50 miljoen euro hebben we niet te besteden." Maar er zijn altijd weer megalomane bestuurders die over de ruggen van de architect en de belastingbetalers vooral zichzelf in het zonnetje willen zetten: "Dat heb ik toch maar voor elkaar gekregen."
De oorspronkelijke bedoeling was Maastricht aantrekkelijker te maken voor studenten. Dan moet je ervoor zorgen dat ze er kunnen wonen. Daar kan ik inkomen. Dat je dan 402 studio's en 22 apartementen wilt realiseren vind ik ook nog voorstelbaar. Maar waarom moesten er ook nog eens 96 guesthouses, een sportcentrum met vier gymzalen, vier squashbanen, fitnessruimtes, een sportbar en een klimmuur bijkomen? Guesthouses? Voor het geval paps en mams helemaal uit Holwerd naar Maastricht komen om eens te zien of zoonlief zijn studio wel goed schoonhoudt? Vier squashbanen? Moeten de jongelui niet af en toe wat studeren? Sportbar? Worden daar alleen mineraalwater, sportdrankjes en vers geperste sapjes verkocht? Daar trek je geen studenten mee.
Bij Servatius zijn ze er intussen achter gekomen wat ook al weer de bestaansreden van die club was: Het belang van onze huurders en de herstructureringswijken staan bij ons voorop. Misschien kunnen ze op de fundamenten voor de campus, die er al liggen, sociale woningbouw realiseren.
x
donderdag 12 november 2009
Mis
Zo af en toe doe ik wel eens aan zelfreflectie: waar ben ik nou helemaal mee bezig en hoe ben ik daarmee bezig? Ben ik wel (voldoende) met de juiste dingen bezig? De afgelopen dagen kwam dat reflecteren wat vaker voor dan gebruikelijk. De oorzaak daarvoor kan ik zo aanwijzen: ik kijk elke dag op de website van Trouw en dat besteedt veel aandacht aan 'De Maand van de Spiritualiteit'. Dan klik ik weer ergens op en ja, wat ik ook lees, ik denk dan weer even door. Dat heeft recentelijk al tot twee 'Beggartalks' geleid: Spiritualiteit en Test.
Intussen zit ik zo langzamerhand met een prangende vraag: wat mis ik? Die vraag stel ik mezelf ook wel eens anders: wat is er mis met mij? Spiritualiteit schijnt tegenwoordig nogal 'in' te zijn, maar ik kan geen kant op met dat begrip. Leef ik wel bewust genoeg? Ten einde raad ging ik dan toch maar eens naar de website van De Maand van de Spiritualiteit. Misschien had ik wel naar de openingsmanifestatie in het Archeon moeten gaan. Dan had ik workshops kunnen bezoeken en had ik iets meer geweten over:
- geworteld in een 'nieuw wij';
- mindfullness;
- reflectie op stresspatronen;
- Ygdrassil in de Kalevala;
- evenwicht abstract-concreet;
- verbinding met mezelf in kaart brengen;
- de Oergrond;
- de kracht van het NU;
- biologische en universele wetten die het leven beschermen;
- rituele creativiteit;
- hemel en aarde ontmoeten in een vers opgegraven worteltje.
Maar als ik dat lijstje nog eens goed bekijk, denk ik: mijn god, als ik dat allemaal moet bijhouden, kom ik dan nog wel aan de boodschappen toe? En ik heb niet eens een baan. Bedenk daar dan ook bij dat het bij dat lijstje niet om spiritualiteit in haar algemeenheid gaat, maar alleen om het thema 'wortel schieten'. Je kan er donder op zeggen dat er nog veel meer thema's zijn.
Goed, neem nou eens dat verbinding met zelf in kaart brengen. Als je iets wilt verbinden heb je op zijn minst twee punten nodig. Waaraan moet ik in dit verband denken? Mijn vrouwelijke en mannelijke zelf? Mijn psychische en fysieke zelf? Mijn emotionele en rationele zelf? Alles met elkaar? En hoe breng ik dat in kaart? Een soort sociogram waarin je interacties tussen de diverse Everts aangeeft?
De initiatiefnemers van 'De Maand van de Spiritualiteit' schrijven: "Veel mensen hebben behoefte aan inspiratie en zingeving. Het lijkt erop dat er ondanks alle welvaart ook iets verloren is gegaan. Daarom zoeken mensen naar een beter evenwicht tussen materiële welvaart en geestelijk en lichamelijk welzijn. De initiatiefnemers van de Maand van de Spiritualiteit willen aansluiten bij deze groeiende behoefte aan zingeving en inspiratie die we in onze samenleving op dit moment zien.
Spiritualiteit kan heel concreet evenwicht, voeding en richting geven in een complexe wereld. Richting voor een betere omgang met de medemens, onze leefomgeving en onze planeet. Door met aandacht voor wat er écht toe doet te leven, door bewuster te werken en met anderen om te gaan, vinden we balans, kan het leven gaan bruisen en leven we met ‘hartstocht’.
Ik ben er intussen wel achter: er is helemaal niets mis met mij. Spiritualiteit is: een hele rij gemeenplaatsen en volkswijsheden in een eigentijds jasje. Schrijf een boek of pamflet met het juiste spirituele jargon en voor je het weet kun je een aardige cent verdienen met het organiseren van workshops en clinics. Als alles meezit krijg je nog de nodige free publicity bij 'De Wereld Draait Door', 'Pauw & Witteman', 'Rondom tien' of 'Het elfde uur'. Als ze een keer om een spreker verlegen zitten bij zo'n clinic mogen ze mij wel vragen. Ik heb al een leuke titel voor mijn bijdrage: 'De Tao van het WEBLOG: met twee voeten op de aarde en je kop in de wolken'. Geen idee waar het over zal gaan, maar met een verbinding aarde-hemel zit je altijd goed zolang je het wat vaag houdt.
Lieve mensen,
Elk weblog begint met de eerste druk op je keyboard. De eerste letter die op je monitor verschijnt is als de eerste stap op een tocht naar de top van de berg die nu nog in nevelen gehuld is. Je hebt je doel gesteld. Je weet dat die top niet meer is dan een symbool, het materiële zinnebeeld van de top die je vanuit je diepste innerlijk naar de top van jouw meest wezenlijke zelf onderneemt. En zo kun je nog uren doorgaan.
Intussen zit ik zo langzamerhand met een prangende vraag: wat mis ik? Die vraag stel ik mezelf ook wel eens anders: wat is er mis met mij? Spiritualiteit schijnt tegenwoordig nogal 'in' te zijn, maar ik kan geen kant op met dat begrip. Leef ik wel bewust genoeg? Ten einde raad ging ik dan toch maar eens naar de website van De Maand van de Spiritualiteit. Misschien had ik wel naar de openingsmanifestatie in het Archeon moeten gaan. Dan had ik workshops kunnen bezoeken en had ik iets meer geweten over:
- geworteld in een 'nieuw wij';
- mindfullness;
- reflectie op stresspatronen;
- Ygdrassil in de Kalevala;
- evenwicht abstract-concreet;
- verbinding met mezelf in kaart brengen;
- de Oergrond;
- de kracht van het NU;
- biologische en universele wetten die het leven beschermen;
- rituele creativiteit;
- hemel en aarde ontmoeten in een vers opgegraven worteltje.
Maar als ik dat lijstje nog eens goed bekijk, denk ik: mijn god, als ik dat allemaal moet bijhouden, kom ik dan nog wel aan de boodschappen toe? En ik heb niet eens een baan. Bedenk daar dan ook bij dat het bij dat lijstje niet om spiritualiteit in haar algemeenheid gaat, maar alleen om het thema 'wortel schieten'. Je kan er donder op zeggen dat er nog veel meer thema's zijn.
Goed, neem nou eens dat verbinding met zelf in kaart brengen. Als je iets wilt verbinden heb je op zijn minst twee punten nodig. Waaraan moet ik in dit verband denken? Mijn vrouwelijke en mannelijke zelf? Mijn psychische en fysieke zelf? Mijn emotionele en rationele zelf? Alles met elkaar? En hoe breng ik dat in kaart? Een soort sociogram waarin je interacties tussen de diverse Everts aangeeft?
De initiatiefnemers van 'De Maand van de Spiritualiteit' schrijven: "Veel mensen hebben behoefte aan inspiratie en zingeving. Het lijkt erop dat er ondanks alle welvaart ook iets verloren is gegaan. Daarom zoeken mensen naar een beter evenwicht tussen materiële welvaart en geestelijk en lichamelijk welzijn. De initiatiefnemers van de Maand van de Spiritualiteit willen aansluiten bij deze groeiende behoefte aan zingeving en inspiratie die we in onze samenleving op dit moment zien.
Spiritualiteit kan heel concreet evenwicht, voeding en richting geven in een complexe wereld. Richting voor een betere omgang met de medemens, onze leefomgeving en onze planeet. Door met aandacht voor wat er écht toe doet te leven, door bewuster te werken en met anderen om te gaan, vinden we balans, kan het leven gaan bruisen en leven we met ‘hartstocht’.
Ik ben er intussen wel achter: er is helemaal niets mis met mij. Spiritualiteit is: een hele rij gemeenplaatsen en volkswijsheden in een eigentijds jasje. Schrijf een boek of pamflet met het juiste spirituele jargon en voor je het weet kun je een aardige cent verdienen met het organiseren van workshops en clinics. Als alles meezit krijg je nog de nodige free publicity bij 'De Wereld Draait Door', 'Pauw & Witteman', 'Rondom tien' of 'Het elfde uur'. Als ze een keer om een spreker verlegen zitten bij zo'n clinic mogen ze mij wel vragen. Ik heb al een leuke titel voor mijn bijdrage: 'De Tao van het WEBLOG: met twee voeten op de aarde en je kop in de wolken'. Geen idee waar het over zal gaan, maar met een verbinding aarde-hemel zit je altijd goed zolang je het wat vaag houdt.
Lieve mensen,
Elk weblog begint met de eerste druk op je keyboard. De eerste letter die op je monitor verschijnt is als de eerste stap op een tocht naar de top van de berg die nu nog in nevelen gehuld is. Je hebt je doel gesteld. Je weet dat die top niet meer is dan een symbool, het materiële zinnebeeld van de top die je vanuit je diepste innerlijk naar de top van jouw meest wezenlijke zelf onderneemt. En zo kun je nog uren doorgaan.
x
Abonneren op:
Posts (Atom)
