Het gebruik van het internet stelt je bloot aan veel gevaren waartegen je je moet beschermen. De afgelopen jaren deed ik dat met 'Norton Security'. Vorig jaar kon ik gratis en toch voor niks mijn 'versie 2008' upgraden naar 'versie 2009'. Sindsdien kreeg ik een paar keer per dag de mededeling dat Symantec, de leverancier van Norton, een niet-reagerend programma had afgesloten. Ik ben er nooit achtergekomen welke programma's dat waren en bovendien heb ik er nooit last van gehad. Na deïnstalleren en opnieuw installeren van Norton bleef het probleem bestaan. Mijn abonnement liep af en ik had er genoeg van en besloot over te stappen naar 'PCVEILIG' van KPN, mijn provider. Dat greep dus gisteren plaats.
Via 'Mijnkpn' logde ik in met gebruikersnaam en wachtwoord. Om 'PCVEILIG' online te kunnen bestellen moest ik opnieuw inloggen. Vreemd genoeg beweerde KPN dat óf mijn gebruikersnaam, óf mijn wachtwoord onjuist was. Je kan natuurlijk een typefoutje maken, dus zeer zorgvuldig typte ik alles opnieuw in. Helaas, weer een foutmelding. Dus belde ik maar weer eens de helpdesk. Gelukkig zei de eerste medewerkster al meteen dat er iets intern niet helemaal goed zat met het programma dat ervoor moet zorgen dat ik online alles kon regelen. Maar geen nood: zij kon ervoor zorgen dat ik een e-mail kreeg waarin allerlei klikbaars stond. Dat kon nog gisteren gebeuren, maar het zou ook vijf dagen kunnen duren. Wie schetst mijn verbazing toen ik minder dan een uur later het betreffende e-mailtje al aantrof in mij 'Postvak in'?
Het bericht begon met de mededeling dat ik eerst bestaande beveiligingsprogramma's moest verwijderen. Ik had niet anders verwacht en deïnstalleerde Norton. Vervolgens klikte ik waar ik moest klikken. De 'Wizard' startte en stopte binnen een minuut, want ik moest eerst Norton 2009 verwijderen. Hoezo? Dat had ik toch gedaan en helemaal volgens de regeltjes? Dus maar weer met de helpdesk gebeld. Die wist meteen wat er moest gebeuren. Bij deïnstalleren van Norton wordt namelijk niet alles verwijderd. Als je ook de laatste resten wilt verwijderen moet je van de Symantecsite de 'Norton Removal Tool' downloaden en uitvoeren. Pas daarna kun je 'PCVEILIG' installeren.
Soms kan ik vrij snel denken, dus ik vroeg mevrouw helpdesk, vriendelijk, maar met een wat sarcastische ondertoon: "Als dat altijd bij Nortongebruikers gebeurt en ik vast niet de eerste ben die dit overkomt, waarom zetten jullie dat dan niet in dat mailtje?" Dat vond ze een goed idee en dat zou ze doorgeven.
Ik heb heel vaak gehoord dat de overheid niet altijd even efficiënt werkt. Daarvoor moet je bij het bedrijfsleven wezen. Ik roep dan altijd dat grote bedrijven net zo inefficiënt zijn als de overheid. Dit was weer een aardig voorbeeld.
vrijdag 3 april 2009
donderdag 2 april 2009
Chipknip
Betalen doe ik nog maar zelden met echt geld. Voor kleine bedragen gebruikte ik de chipknip, waar geen pincode voor vereist is. De chipknip zat ook in mijn portemonnee die afgelopen zondag in Madrid gestolen is. Tot en met vanochtend 6.42 uur is nog geen geld onrechtmatig van mijn rekening geschreven, dus de pinpas is tijdig geblokkeerd. Als het goed is ligt er morgen weer een nieuwe pinpas in mijn brievenbus. Aan mijn behoefte aan enig contant geld om in ieder geval mijn dagelijkse boodschappen te kunnen doen werd voldaan door een lening van een van de Jannen die op Schiphol wat biljetten voor mij uit de muur haalde.
Inmiddels had ik van de ING vernomen dat de nieuwe pinpas tegelijkertijd chipknip is. Ik begon mij af te vragen waarom ik het 'chipknipgedeelte' nog zou opladen. Immers, een aparte chipknip zou ik, weer wat wijzer geworden, los van mijn pinpas bewaren. Zou ik de laatste verliezen, dan zou ik toch nog een paar dagen boodschappen kunnen doen. Die mogelijkheid heb ik dus niet meer.
Ik belde de klantenservice van de ING en vroeg wat ik eigenlijk met een chipknip zou moeten doen.
- "Daar kunt u kleine bedragen mee betalen, meneer."
- "Waarom zou ik die met de chipknip betalen, wat trouwens lang niet overal mogelijk is?"
- "Parkeermeters kunt u met de chipknip betalen."
- "Ik kan niet eens autorijden."
We kwamen tot de conclusie dat de chipknip voor mij geen enkele meerwaarde had. Dus vroeg ik: "Wat doe ik als mijn portemonnee plus pinpas in verkeerde handen valt en toch geld nodig heb?"
- "Dan kunt u bij postkantoor of ING-bank met pinpasontheffing geld opnemen."
Daar moet je je uiteraard bij legitimeren. Ik heb geen paspoort of rijbewijs, maar een identiteitsbewijs. Waar bewaar je dat ding, want je moet dat altijd bij je hebben? In je portemonnee, want hij is net zo groot als een pinpas. Die ben je dus ook kwijt. Dus zit ik toch nog een dag of vijf zonder contant geld. Dus moet ik toch nog in mijn nabije omgeving geld gaan lenen. Dat zal wel lukken, maar een aparte geladen chipknip zou toch een stuk handiger zijn.
Een andere vraag is: waar laat ik mijn identiteitskaart als ik die niet in mijn portemonnee wil bewaren? Bij koel weer draag ik een jas met voldoende zakken, maar waar laat ik dat ding als ik geen jas draag? Ik heb ook geen colbert. Slechts een enkel poloshirt of sweater (andere bovenkleding heb ik niet) heeft een borstzakje, maar daar kan dat ding ook zomaar uitvallen. In de broekzak (ik heb uitsluitend spijkerbroeken) is niet handig en uit de achterzak wordt hij door een beetje zakkenroller ook zo weggehaald.
Kortom, omdat de ING, om voor mij onduidelijke redenen, die handige aparte chipknip heeft afgeschaft, kan ik - de klant die koning is - weer in onnodige problemen komen. Dat zal ook wel weer iets met marktwerking te maken hebben.
Inmiddels had ik van de ING vernomen dat de nieuwe pinpas tegelijkertijd chipknip is. Ik begon mij af te vragen waarom ik het 'chipknipgedeelte' nog zou opladen. Immers, een aparte chipknip zou ik, weer wat wijzer geworden, los van mijn pinpas bewaren. Zou ik de laatste verliezen, dan zou ik toch nog een paar dagen boodschappen kunnen doen. Die mogelijkheid heb ik dus niet meer.
Ik belde de klantenservice van de ING en vroeg wat ik eigenlijk met een chipknip zou moeten doen.
- "Daar kunt u kleine bedragen mee betalen, meneer."
- "Waarom zou ik die met de chipknip betalen, wat trouwens lang niet overal mogelijk is?"
- "Parkeermeters kunt u met de chipknip betalen."
- "Ik kan niet eens autorijden."
We kwamen tot de conclusie dat de chipknip voor mij geen enkele meerwaarde had. Dus vroeg ik: "Wat doe ik als mijn portemonnee plus pinpas in verkeerde handen valt en toch geld nodig heb?"
- "Dan kunt u bij postkantoor of ING-bank met pinpasontheffing geld opnemen."
Daar moet je je uiteraard bij legitimeren. Ik heb geen paspoort of rijbewijs, maar een identiteitsbewijs. Waar bewaar je dat ding, want je moet dat altijd bij je hebben? In je portemonnee, want hij is net zo groot als een pinpas. Die ben je dus ook kwijt. Dus zit ik toch nog een dag of vijf zonder contant geld. Dus moet ik toch nog in mijn nabije omgeving geld gaan lenen. Dat zal wel lukken, maar een aparte geladen chipknip zou toch een stuk handiger zijn.
Een andere vraag is: waar laat ik mijn identiteitskaart als ik die niet in mijn portemonnee wil bewaren? Bij koel weer draag ik een jas met voldoende zakken, maar waar laat ik dat ding als ik geen jas draag? Ik heb ook geen colbert. Slechts een enkel poloshirt of sweater (andere bovenkleding heb ik niet) heeft een borstzakje, maar daar kan dat ding ook zomaar uitvallen. In de broekzak (ik heb uitsluitend spijkerbroeken) is niet handig en uit de achterzak wordt hij door een beetje zakkenroller ook zo weggehaald.
Kortom, omdat de ING, om voor mij onduidelijke redenen, die handige aparte chipknip heeft afgeschaft, kan ik - de klant die koning is - weer in onnodige problemen komen. Dat zal ook wel weer iets met marktwerking te maken hebben.
woensdag 1 april 2009
Sluitpost
Er is geen enkel goed excuus voor agressie, in welke vorm dan ook, tegen buschauffeurs, treinconducteurs en controleurs in het openbaar vervoer die normaal hun werk doen. Ik kan me niet herinneren ooit meegemaakt te hebben dat zo'n persoon zijn werk niet normaal deed. Een enkele keer zou het wellicht wat vriendelijker kunnen, maar iedereen stapt wel eens met het verkeerde been uit bed. Het zijn in ieder geval niet deze mensen die dienstregelingen, werkroosters en dergelijke maken. Zij hebben zich daar ook gewoon aan te houden en kunnen daar ook best soepel mee omgaan, zoals ik recentelijk heb ondervonden. Ik reisde met een 'vrijreizenkaart' in de trein. Ik werd gecontroleerd. De conducteur zei dat ik fout zat. Ze had gelijk. Het was vrijdag en op vrijdag mag je die kaart niet gebruiken. Daar had ik domweg niet bij stilgestaan. Ze had me een boete kunnen geven, maar zag het door de vingers. Braaf als ik ben, heb ik voor de terugreis een enkeltje gekocht.
De laatste weken wordt er, naar aanleiding van diverse incidenten, weer veel gepraat over agressie tegen bus- en treinpersoneel. Veel agressie wordt gepleegd door personen die zonder geldig vervoersbewijs reizen. Ik vraag me af waar zulke mensen het recht vandaan menen te kunnen halen agressief te worden tegen mensen die hun op de overtreding wijzen en hen daarvoor laten boeten. Maar, lees ik in de Volkskrant, mensen worden ook agressief als de bus of de trein niet op tijd is. Ook die agressie tegen het personeel is nooit terecht, hoe irriterend wachten en vertraging ook kunnen zijn. FVN Bondgenoten heeft een onderzoek gedaan bij haar leden. De bond zegt zelf dat het geen representatief, wel een indicatief onderzoek is. Veel chauffeurs melden geweld of agressie al niet eens meer, omdat de leiding er volgens hen toch niets mee doet.
Al een aantal jaren is het openbaar vervoer ook onderhevig aan marktwerking. Dat betekent dat de leidinggevenden voor een dubbeltje op de eerste rang willen zitten. Dat betekent weer te krappe roosters, waardoor het vrijwel onmogelijk is de gestelde aankomst- en vertrektijden te realiseren. De 'noodknop' in de bus functioneert heel vaak niet. Volgens de bond heeft de marktwerking geleid tot zware bezuinigingen, waarbij veiligheid de sluitpost is geworden. Er is onvoldoende controle en onvoldoende opvang voor belaagd personeel.
Openbaar vervoer - net als energie, water en gezondheidszorg - is een infrastructurele basisvoorziening, waarvoor de overheid de verantwoording dient te dragen. Die basisvoorzieningen moeten in de eerste plaats betrouwbaar zijn en pas daarna moet gekeken worden naar de laagste prijs. Als een halfuurdienst niet betrouwbaar gerealiseerd kan worden, maak je er een uurdienst van. Dat is wat vervelender voor de klant, maar die weet tenminste waar hij aan toe is. Een klant die gevrijwaard wil worden van (het meemaken van) agressie moet bereid zijn de daarmee verbandhoudende kosten te betalen.
Goede basisvoorzieningen vereisen geld ter bestrijding van de personele en materiële kosten, waaronder reserveringen voor calamiteiten en investeringen voor verbeteringen. Dat geld moeten we met ons allen opbrengen. Niemand die niet direct arbeid verricht ten behoeve van het openbaar vervoer hoeft daar geld mee te verdienen. De marktwerking heeft geen of nauwelijks merkbare positieve invloed gehad op het openbaar vervoer.
De laatste weken wordt er, naar aanleiding van diverse incidenten, weer veel gepraat over agressie tegen bus- en treinpersoneel. Veel agressie wordt gepleegd door personen die zonder geldig vervoersbewijs reizen. Ik vraag me af waar zulke mensen het recht vandaan menen te kunnen halen agressief te worden tegen mensen die hun op de overtreding wijzen en hen daarvoor laten boeten. Maar, lees ik in de Volkskrant, mensen worden ook agressief als de bus of de trein niet op tijd is. Ook die agressie tegen het personeel is nooit terecht, hoe irriterend wachten en vertraging ook kunnen zijn. FVN Bondgenoten heeft een onderzoek gedaan bij haar leden. De bond zegt zelf dat het geen representatief, wel een indicatief onderzoek is. Veel chauffeurs melden geweld of agressie al niet eens meer, omdat de leiding er volgens hen toch niets mee doet.
Al een aantal jaren is het openbaar vervoer ook onderhevig aan marktwerking. Dat betekent dat de leidinggevenden voor een dubbeltje op de eerste rang willen zitten. Dat betekent weer te krappe roosters, waardoor het vrijwel onmogelijk is de gestelde aankomst- en vertrektijden te realiseren. De 'noodknop' in de bus functioneert heel vaak niet. Volgens de bond heeft de marktwerking geleid tot zware bezuinigingen, waarbij veiligheid de sluitpost is geworden. Er is onvoldoende controle en onvoldoende opvang voor belaagd personeel.
Openbaar vervoer - net als energie, water en gezondheidszorg - is een infrastructurele basisvoorziening, waarvoor de overheid de verantwoording dient te dragen. Die basisvoorzieningen moeten in de eerste plaats betrouwbaar zijn en pas daarna moet gekeken worden naar de laagste prijs. Als een halfuurdienst niet betrouwbaar gerealiseerd kan worden, maak je er een uurdienst van. Dat is wat vervelender voor de klant, maar die weet tenminste waar hij aan toe is. Een klant die gevrijwaard wil worden van (het meemaken van) agressie moet bereid zijn de daarmee verbandhoudende kosten te betalen.
Goede basisvoorzieningen vereisen geld ter bestrijding van de personele en materiële kosten, waaronder reserveringen voor calamiteiten en investeringen voor verbeteringen. Dat geld moeten we met ons allen opbrengen. Niemand die niet direct arbeid verricht ten behoeve van het openbaar vervoer hoeft daar geld mee te verdienen. De marktwerking heeft geen of nauwelijks merkbare positieve invloed gehad op het openbaar vervoer.
dinsdag 31 maart 2009
IJsje
Gisteren was een drukke dag, want ik had - door dat vierdaagse bezoek aan Madrid - heel wat achterstallig onderhoud te plegen aan mijn website. Daarna had ik weinig puf meer in het nadenken over diepgravende teksten. Bovendien: als ik 'uit' ben, houd ik mij absoluut niet met nieuws bezig. Ik houd het dus simpel vandaag. Hieronder zie je een foto van enkele wat oudere heren (van links naar rechts: Jan, Jan, Jan en niet-Jan) die in de Jardines de Sabatini, grenzend aan het Palacio Real, genieten van een ijsje van het merk Häagen-Dazs. (Een der Jannen is verslaafd aan dit ijs.) De bedoeling was dat Palacio te bezoeken (waar overigens geen koninklijk paar woont), maar er stond een gigantische rij voor.
maandag 30 maart 2009
Terug
Als je iets schrijft dat anderen moeten lezen (of waarvan jij graag wilt dat ze het lezen), moet je altijd positief beginnen. Dat is mij ik weet niet hoe vaak verteld. Ik vind dat onzin. Mag ik even zelf uitmaken hoe ik mijn verhaal vertel?
Gistermiddag, direct na de eerste overstap in de metro op weg naar Barajos, de luchthaven van Madrid, bleek mijn portemonnee gestolen te zijn. In het metrostation heb ik meteen telefonisch mijn pinpas laten blokkeren. Er zat niet veel meer dan 50 euro in mijn portemonnee. De creditcard die er ook in zat zal de dieven hevig teleurstellen, want die is al meer dan een jaar verlopen. Verder zat er ook mijn identiteitskaart in. Bij het inchecken wilde de alleraardigste dame van KLM wel een officieel bewijs dat ik bij de politie aangifte had gedaan van de diefstal van die identiteitskaart. Dat kostte alles bij elkaar een uur, dus de Jannen (de drie vrienden met wie ik een paar dagen in Madrid doorbracht heten alle drie Jan) en ik hadden nog net tijd voor een kop koffie. Omdat Spanje ook een 'Schengenland' is, hoefde ik op Schiphol niet langs de douane.
Waar ik niet op gerekend had, is dat Madrid op nogal heuvelachtig terrein is gebouwd. Dat is allemaal heel mooi, maar ik ben intussen wel zeventig en dan loop je toch niet meer zo vlot tegen heuvels op die, in termen van de Tour de France, tot de buitencategorie gerekend mogen worden.
Einde negatieve berichten.
De Jannen en ik waren zeer te spreken over ons verblijf in Madrid, hoe kort het ook was: 26 maart 13.30 uur tot 29 maart 12.30 uur. Dat had zeker niet in de laatste plaats te maken met het weer. Tot zaterdag rond 16.00 uur konden wij redelijk luchtig gekleed op terrasjes genieten van de aangeboden consumpties en het is onze gewoonte bij zulke citytrips redelijk veel consumpties te gebruiken. Maar wij zijn geen cultuurbarbaren. Wij hebben ook het Prado uitgebreid bezocht en dus hebben wij voor het eerst de 'Tuin der lusten' van Jeroen Bosch in het echt gezien, naast uiteraard werken van Goya, Velasquez, Rubens, Cranach, Memlinc, Van Ostade en noem verder maar op. De Basiliek van Sint Fransiscus is ook een bezoek meer dan waard. De eerste bieren genoten wij overigens in de zonneschijn op het Plaza Mayor, dat tot de top van de pleinen in de wereld gerekend mag worden.
Los van alle cultuur is Madrid een stad naar mijn hart: de stad leeft! Tegen middernacht is het druk, er zijn mensen op straat. We hoeven geen driesterrensrestaurants. Zaterdagavond aten we in wat je een buurtrestaurant zou mogen noemen, waar Madrileense families komen eten. We kozen diverse dingen uit de de kaart met 'raciones'. Dat is hetzelfde als tapas, alleen de porties zijn wat groter. Gamba's, jamon serrano, gebakken aardappeltjes in een pittige tomatensaus, croquetas (een soort aardappel/kaaskroket), kaas en nog wat ander dingen. En wijn natuurlijk. Smullen!
De traditie van deze reisjes is dat ik altijd ruim vóór de Jannen wakker ben en vervolgens ergens rokend en lezend de tijd doorbreng tot ik (om negen uur precies) de Jannen het bed uit, de badkamer in en naar het ontbijt jaag. In ons hotel mocht niet gerookt worden, maar in een belendend restaurant wel. In Madrid wordt bij horecagelegenheden duidelijk aangegeven of er wel of niet gerookt mag worden. Dat moet in Nederland ook kunnen.
Het meest opmerkelijke aan deze jaarlijkse reisjes is en blijft dat de Jannen en ik elkaar intussen ruim veertig jaar kennen. Tussen alle cultuur, eten en (aardig wat) drinken door wordt er nog altijd veel gepraat over van alles en nog wat, wordt er gediscussieerd. We zijn het politiek lang niet over alles eens. We hebben verschillende, gemeenschappelijke, overlappende interesses en verschillende ervaringen in relaties en werk. We nemen nooit een blad voor de mond en we hebben nooit ruzie, ook niet over waar we wel en niet heen gaan.
We hebben, kortom, weer een paar zeer aangename dagen in een boeiende stad doorgebracht.
Gistermiddag, direct na de eerste overstap in de metro op weg naar Barajos, de luchthaven van Madrid, bleek mijn portemonnee gestolen te zijn. In het metrostation heb ik meteen telefonisch mijn pinpas laten blokkeren. Er zat niet veel meer dan 50 euro in mijn portemonnee. De creditcard die er ook in zat zal de dieven hevig teleurstellen, want die is al meer dan een jaar verlopen. Verder zat er ook mijn identiteitskaart in. Bij het inchecken wilde de alleraardigste dame van KLM wel een officieel bewijs dat ik bij de politie aangifte had gedaan van de diefstal van die identiteitskaart. Dat kostte alles bij elkaar een uur, dus de Jannen (de drie vrienden met wie ik een paar dagen in Madrid doorbracht heten alle drie Jan) en ik hadden nog net tijd voor een kop koffie. Omdat Spanje ook een 'Schengenland' is, hoefde ik op Schiphol niet langs de douane.
Waar ik niet op gerekend had, is dat Madrid op nogal heuvelachtig terrein is gebouwd. Dat is allemaal heel mooi, maar ik ben intussen wel zeventig en dan loop je toch niet meer zo vlot tegen heuvels op die, in termen van de Tour de France, tot de buitencategorie gerekend mogen worden.
Einde negatieve berichten.
De Jannen en ik waren zeer te spreken over ons verblijf in Madrid, hoe kort het ook was: 26 maart 13.30 uur tot 29 maart 12.30 uur. Dat had zeker niet in de laatste plaats te maken met het weer. Tot zaterdag rond 16.00 uur konden wij redelijk luchtig gekleed op terrasjes genieten van de aangeboden consumpties en het is onze gewoonte bij zulke citytrips redelijk veel consumpties te gebruiken. Maar wij zijn geen cultuurbarbaren. Wij hebben ook het Prado uitgebreid bezocht en dus hebben wij voor het eerst de 'Tuin der lusten' van Jeroen Bosch in het echt gezien, naast uiteraard werken van Goya, Velasquez, Rubens, Cranach, Memlinc, Van Ostade en noem verder maar op. De Basiliek van Sint Fransiscus is ook een bezoek meer dan waard. De eerste bieren genoten wij overigens in de zonneschijn op het Plaza Mayor, dat tot de top van de pleinen in de wereld gerekend mag worden.
Los van alle cultuur is Madrid een stad naar mijn hart: de stad leeft! Tegen middernacht is het druk, er zijn mensen op straat. We hoeven geen driesterrensrestaurants. Zaterdagavond aten we in wat je een buurtrestaurant zou mogen noemen, waar Madrileense families komen eten. We kozen diverse dingen uit de de kaart met 'raciones'. Dat is hetzelfde als tapas, alleen de porties zijn wat groter. Gamba's, jamon serrano, gebakken aardappeltjes in een pittige tomatensaus, croquetas (een soort aardappel/kaaskroket), kaas en nog wat ander dingen. En wijn natuurlijk. Smullen!
De traditie van deze reisjes is dat ik altijd ruim vóór de Jannen wakker ben en vervolgens ergens rokend en lezend de tijd doorbreng tot ik (om negen uur precies) de Jannen het bed uit, de badkamer in en naar het ontbijt jaag. In ons hotel mocht niet gerookt worden, maar in een belendend restaurant wel. In Madrid wordt bij horecagelegenheden duidelijk aangegeven of er wel of niet gerookt mag worden. Dat moet in Nederland ook kunnen.
Het meest opmerkelijke aan deze jaarlijkse reisjes is en blijft dat de Jannen en ik elkaar intussen ruim veertig jaar kennen. Tussen alle cultuur, eten en (aardig wat) drinken door wordt er nog altijd veel gepraat over van alles en nog wat, wordt er gediscussieerd. We zijn het politiek lang niet over alles eens. We hebben verschillende, gemeenschappelijke, overlappende interesses en verschillende ervaringen in relaties en werk. We nemen nooit een blad voor de mond en we hebben nooit ruzie, ook niet over waar we wel en niet heen gaan.
We hebben, kortom, weer een paar zeer aangename dagen in een boeiende stad doorgebracht.
donderdag 26 maart 2009
woensdag 25 maart 2009
Titel
(Voor de werkelijke titel van dit blog moet je even op zoek gaan naar de titel van een boek van Remco Campert. Niet bij mijn boeken kijken, want ik heb het niet.)
Gisteren, mijn verjaardag dus, las ik om 6:30 uur de eerste digitale felicitatie, van Zuster Klivia. Om 7.15 uur ging mijn telefoon: mijn kleine zusje slaagde erin mij nog persoonlijk, zij het van een afstand, te feliciteren. Rond 8.00 uur stapte ik uit lijn 13 op de laatste halte vóór Amsterdam Centraal. In een horecagelegenheid op de hoek van de Martelaarsgracht en de Nieuwendijk nam ik in alle rust een stevig Engels ontbijt tot me, zodat ik het zou kunnen uithouden tot in ieder geval Zwolle. Ik had namelijk in de tussentijd bedacht dat het station Arnhem één grote bouwput is, dus geen gezellige ambiance. Vóór ik in de intercity naar Utrecht van 9.07 uur stapte, rookte ik bij de 'pafpaal' op spoor 5 nog een sigaret en hoorde dat de NS niet van plan was mijn reis zonder strubbelingen te laten verlopen. Vanwege een seinstoring zou de intercity via een omweg (Hilversum) naar Utrecht gaan. Dat betekende dat ik aldaar de aansluiting naar Tiel miste, dus kon ik meteen aan de koffie en weer een sigaret roken.
Tot mijn verbazing heeft Tiel, toch geen wereldstad, een station Tiel Centraal. Het heeft ook nog een halte Passewaaij. Daar had ik drie kwartier de tijd om over te stappen. Het station daar is ongebouwd tot horecagelegenheid, met zaalverhuur. Ik besloot dus daar nog maar een (boeren)boterham met biologische kaas te eten. Bij de cappuccino werd ongevraagd in een apart glaasje een portie slagroom met iets van een drankje geserveerd. Dat had niets met mijn verjaardag te maken, want andere klanten kregen dat ook. Van Tiel naar Arnhem rijd je in zo'n alleraardigst stoptreintje van Syntus via een leuke Betuwelijn langs dorpjes als Kesteren, Opheusden en Dodewaard. In laatsgenoemde plaats heb ik mij ooit door de ME op een forse dosis traangas laten trakteren.
Van Arnhem naar Zwolle en van Zwolle naar Leeuwarden reis je in zich intercity noemende treinen, maar ze stoppen bij zowat iedere dikke boom die ze passeren, al vond ik dat geen bezwaar, want echt haast had ik natuurlijk niet. Tussen Arnhem en Deventer reed deze intercity bovendien achter een vertraagde stoptrein aan. Zowel in Arnhem als in Zwolle had ik net even tijd voor een sigaret.
In Leeuwarden had ik 10 minuten de tijd om het boemeltje van Arriva naar Groningen te halen. Het feit dat ik jarig was meende ik als excuus te mogen gebruiken om reeds vóór 16.30 uur aan de drank te gaan. Ik ging dus naar de 'Kiosk' om daar een (klein) blikje bier aan te schaffen. Een klant voor mij schafte een blikje Red Bull aan ( kennelijk wilde hij zijn reis vliegend vervolgen) en wilde dit via zijn pinpas betalen. Na een een keer of tien zijn pasje door de gleuf halen en het na gepiep bestuderen van het apparaat door de verkoper, verliet de klant zijn plek lopend, want zonder Red Bull. Ik kon mijn transactie nog net op tijd voltooien. Ik houd van berglandschappen, maar dat vlakke land tussen Leeuwarden en Groningen kan ik ook zeer waarderen.
In Groningen begaf ik mij spoorslags naar Schuitendiep 62. Ken ik daar iemand? Is daar iets artistieks te beleven? Geen van beide: ik wilde mij weer eens, zij het niet geheel onbaatzuchtig, met een wetsovertreder solidariseren. Op dat adres bevindt zich namelijk café 'De Kachel'. Wie het nieuws een beetje intensief volgt, weet dat recentelijk de uitbater van dit café voor de rechter stond, omdat hij weigert de asbakken te verwijderen en roken toestaat. Hij werd veroordeeld en ging in hoger beroep. Daar kon ik dus, voor het eerst sinds 1 juni vorig jaar, weer kroegbezoek en roken combineren. Dacht ik. 'De Kachel' was gesloten. Een meter of vijftig verderop is 't Zwarte Schaap. Dat heeft een verwarmd terras, waar ook nog eens de zon recht op scheen. Daar kon ik dus rustig verder lezen. Het diner heb ik simpel gehouden: bij d'Oude Brandweerkazerne heb ik een struisvogelsaté genomen. Niks mis mee.
De intercity van Groningen kwam om onduidelijke en niet verklaarde redenen met vertraging in Amersfoort aan. Meestal wachten intercity's op elkaar, maar gisteren dus niet en mocht ik dus met de stoptrein verder. Daarin werd een excuus omgeroepen voor het niet wachten van de intercity. Dat gebeurde vlak vóór Amsterdam Centraal waar we met drie minuten vertraging aankwamen.
Was het een leuke verjaardag? Het was in ieder geval een aangename, goed bestede dag.
NB
Van 26 t/m 29 maart verschijnt er, wegens bbhh, GEEN 'BEGGARTALK'.
Gisteren, mijn verjaardag dus, las ik om 6:30 uur de eerste digitale felicitatie, van Zuster Klivia. Om 7.15 uur ging mijn telefoon: mijn kleine zusje slaagde erin mij nog persoonlijk, zij het van een afstand, te feliciteren. Rond 8.00 uur stapte ik uit lijn 13 op de laatste halte vóór Amsterdam Centraal. In een horecagelegenheid op de hoek van de Martelaarsgracht en de Nieuwendijk nam ik in alle rust een stevig Engels ontbijt tot me, zodat ik het zou kunnen uithouden tot in ieder geval Zwolle. Ik had namelijk in de tussentijd bedacht dat het station Arnhem één grote bouwput is, dus geen gezellige ambiance. Vóór ik in de intercity naar Utrecht van 9.07 uur stapte, rookte ik bij de 'pafpaal' op spoor 5 nog een sigaret en hoorde dat de NS niet van plan was mijn reis zonder strubbelingen te laten verlopen. Vanwege een seinstoring zou de intercity via een omweg (Hilversum) naar Utrecht gaan. Dat betekende dat ik aldaar de aansluiting naar Tiel miste, dus kon ik meteen aan de koffie en weer een sigaret roken.
Tot mijn verbazing heeft Tiel, toch geen wereldstad, een station Tiel Centraal. Het heeft ook nog een halte Passewaaij. Daar had ik drie kwartier de tijd om over te stappen. Het station daar is ongebouwd tot horecagelegenheid, met zaalverhuur. Ik besloot dus daar nog maar een (boeren)boterham met biologische kaas te eten. Bij de cappuccino werd ongevraagd in een apart glaasje een portie slagroom met iets van een drankje geserveerd. Dat had niets met mijn verjaardag te maken, want andere klanten kregen dat ook. Van Tiel naar Arnhem rijd je in zo'n alleraardigst stoptreintje van Syntus via een leuke Betuwelijn langs dorpjes als Kesteren, Opheusden en Dodewaard. In laatsgenoemde plaats heb ik mij ooit door de ME op een forse dosis traangas laten trakteren.
Van Arnhem naar Zwolle en van Zwolle naar Leeuwarden reis je in zich intercity noemende treinen, maar ze stoppen bij zowat iedere dikke boom die ze passeren, al vond ik dat geen bezwaar, want echt haast had ik natuurlijk niet. Tussen Arnhem en Deventer reed deze intercity bovendien achter een vertraagde stoptrein aan. Zowel in Arnhem als in Zwolle had ik net even tijd voor een sigaret.
In Leeuwarden had ik 10 minuten de tijd om het boemeltje van Arriva naar Groningen te halen. Het feit dat ik jarig was meende ik als excuus te mogen gebruiken om reeds vóór 16.30 uur aan de drank te gaan. Ik ging dus naar de 'Kiosk' om daar een (klein) blikje bier aan te schaffen. Een klant voor mij schafte een blikje Red Bull aan ( kennelijk wilde hij zijn reis vliegend vervolgen) en wilde dit via zijn pinpas betalen. Na een een keer of tien zijn pasje door de gleuf halen en het na gepiep bestuderen van het apparaat door de verkoper, verliet de klant zijn plek lopend, want zonder Red Bull. Ik kon mijn transactie nog net op tijd voltooien. Ik houd van berglandschappen, maar dat vlakke land tussen Leeuwarden en Groningen kan ik ook zeer waarderen.
In Groningen begaf ik mij spoorslags naar Schuitendiep 62. Ken ik daar iemand? Is daar iets artistieks te beleven? Geen van beide: ik wilde mij weer eens, zij het niet geheel onbaatzuchtig, met een wetsovertreder solidariseren. Op dat adres bevindt zich namelijk café 'De Kachel'. Wie het nieuws een beetje intensief volgt, weet dat recentelijk de uitbater van dit café voor de rechter stond, omdat hij weigert de asbakken te verwijderen en roken toestaat. Hij werd veroordeeld en ging in hoger beroep. Daar kon ik dus, voor het eerst sinds 1 juni vorig jaar, weer kroegbezoek en roken combineren. Dacht ik. 'De Kachel' was gesloten. Een meter of vijftig verderop is 't Zwarte Schaap. Dat heeft een verwarmd terras, waar ook nog eens de zon recht op scheen. Daar kon ik dus rustig verder lezen. Het diner heb ik simpel gehouden: bij d'Oude Brandweerkazerne heb ik een struisvogelsaté genomen. Niks mis mee.
De intercity van Groningen kwam om onduidelijke en niet verklaarde redenen met vertraging in Amersfoort aan. Meestal wachten intercity's op elkaar, maar gisteren dus niet en mocht ik dus met de stoptrein verder. Daarin werd een excuus omgeroepen voor het niet wachten van de intercity. Dat gebeurde vlak vóór Amsterdam Centraal waar we met drie minuten vertraging aankwamen.
Was het een leuke verjaardag? Het was in ieder geval een aangename, goed bestede dag.
NB
Van 26 t/m 29 maart verschijnt er, wegens bbhh, GEEN 'BEGGARTALK'.
Abonneren op:
Posts (Atom)
