HIKE

Heb jij wel eens in een groot gezelschap enthousiaste verhalen verteld over een plek waar je in je vakantie (in binnen- of buitenland) was en waar het zo ontzettend mooi en leuk was, vooral omdat er verder nauwelijks of geen toeristen kwamen? Nooit meer doen, want voor je het weet verschijnt er bij Lonely Planet een dikke gids over en organiseert Zoover er tochten naar toe en krijg je dit aangeboden:

Dat zal 'vroeger' best een leuk, rustig wandelgebied geweest zijn.
.

In het AD las ik een artikel over de twee jonge vrouwen die vijf jaar geleden verdwenen langs een wandelroute (de Pianista Trail) in Panama. Na een maandenlange zoektocht bleek de oorzaak van hun dood hoogstwaarschijnlijk een noodlottig ongeval.

Het gros van de backpackers dat afreist naar Panama, slaat Boquete in de provincie Chiriqui niet over; het is een walhalla voor hike-liefhebbers. Dat was ik even vergeten: wat ik en velen met mij vroeger een wandeling door een natuurgebied noemde, heet tegenwoordig een hike;  vroeger ging je met een rugzak op stap, tegenwoordig ben je een backpacker. Los daarvan: zodra ik lees dat een plaats of een gebied een walhalla voor toeristen is, wordt dat gebied/die plaats direct van mijn lijst van mogelijke vakantie bestemmingen geschrapt. Oké, de kans dat ik nu nog op mijn scootmobiel door een natuurgebied ga crossen is behoorlijk klein, ik heb het nu natuurlijk over 'vroeger'.

Ik ben ook niet altijd even consequent: ik heb altijd enthousiast verhalen verteld over mijn hikes als backpacker in Zweeds Lapland en ik was echt niet de enige. Maar toch: mijn eerste hike door het natuurgebied Sarek (wel eens de laatste wildernis van Europa genoemd) vond plaats in 1964, mijn laatste en tiende hike in dat gebied een kleine 30 jaar.  later. het was echt niet drukker geworden. Die laatste hike maakte ik in mijn eentje en gedurende tien achtereenvolgende dagen heb ik geen ander mens gezien, laat staan gesproken.

Er zijn in die regio wel gemarkeerde wandelroutes - Kungsleden en Padjelantaleden ('leden' is Zweeds voor 'weg') - maar die lopen buiten Sarek, waar je helemaal je eigen route uitstippelt met kaart en kompas. Gelukkig trekt dat kennelijk weinig mensen aan. Het zou rond de Mount Everest wel eens drukker kunnen zijn.

DAADKRACHTIG

Wien Neerlands bloed door d'adren vloeit zal maar wat blij zijn dat onze regering zo daadkrachtig heeft opgetreden om 'onze' KLM te behouden. 'We' kunnen blijven genieten van vliegen in blauwe vliegtuigen, waarin de crew de vertrouwde blauwe uniformen  draagt. Ik vrees dat de meeste Nederlanders, net als ik, nauwelijks weten hoe het nou precies zit met de economische voordelen van KLM (en Schiphol) in onze eigen Nederlandse handen. Voor de meesten heeft, denk ik, KLM vooral emotionele waarde. (Maar als Easy Jet of Ryan Air je goedkoper naar Malaga willen brengen, ben je natuurlijk wel een dief van je eigen portemonnee als je met KLM vliegt.)

Het zou mij eerlijk gezegd emotioneel niet gek veel doen als al die KLM-vliegtuigen plotseling wit zullen worden met een Franse driekleur  op de staart. Hoeveel tranen werden er, buiten Velsen, gelaten toen de Hoogovens ineens Tata Steel gingen heten? Het kabinet had geen cent over voor een werk van Rubens dat prinses Christina naar de veiling bracht.

Als je veel met de trein reist zou het zo maar kunnen dat je moet overstappen van een trein van de oer-Nederlandse NS naar een trein van Syntus (volledig eigendom van het Franse Keolis)  of van Arriva (een Britse vervoersorganisatie, die eigendom is van Deutsche Bahn). Wat gaan Rutte c.s. doen als plotseling de SNCF (de Franse spoorwegmaatschappij) een grote zak geld over heeft voor de NS? Misschien ziet de Zweedse SJ er wel wat in. We hebben het Zweedse Vattenfall immers ook Nuon laten overnemen en als we ons interieur gaan (her)inrichten gaan we toch graag naar IKEA. Zou de SAS, de Zweedse luchtvaartmaatschappij geen leuk alternatief voor Air France zijn?

Ik heb één vakantie doorgebracht in Frankrijk en 15 in Zweden. Zou dat iets met mijn voorkeur te maken kunnen hebben? Voor een stedentrip geef ik de voorkeur aan Parijs boven Stockholm. Zo genuanceerd ben ik ook wel weer.

ADVISEUR

Ik ben, zowel passief (als lezer), als actief (als schrijver) een kritisch taalgebruiker. Toen ik nog werkte schreef ik veel en sindsdien schrijf ik (vrijwel) dagelijks dit blog. Multatuli schreef ooit:
"Ik leg mij toe op ’t schrijven van levend hollandsch. Maar ik heb schoolgegaan." Oftewel: de school doet er alles aan om ons goed taalgebruik te verpesten.

Ik heb geluk gehad. Op de lagere school vond ik  'taal' meteen al een leuk vak en op de HBS en de Kweekschool had ik leraren Nederlands,die mijn liefde voor en kennis van de taal wisten te vergroten.

Ik begon dit blog met 'passief lezen'. Dan heb ik het over het lezen van bijvoorbeeld reclameborden die winkeliers buiten zetten. Op mij weg tussen huis en AH kom ik altijd langs een winkel van BCC. Daar stond een bord voor de deur waarop een tekst die uitnodigde te solliciteren naar "klantgericht verkoopadviseur". Dat klantgericht is net zo'n modewoord als patiëntgericht, dat ze in de zorg graag gebruiken. In de praktijk stelt  het meestal niets voor. Maar het ging me niet om dat klantgericht, maar om "verkoopadviseur".

Die klantgerichte verkoopadviseur wordt geacht er alles aan te doen mij en andere klanten iets te verkopen. Om daar succesvol in te zijn, kan hij vast wel wat advies gebruiken. ZHij zal daarvoor cursussen kunnen volgen, maar ik denk dat de leraren daar niet verkoopadviseur genoemd worden. De verkoopadviseur wordt geacht succesvol te verkopen door de klanten goed te adviseren. Die klanten komen iets (in)kopen. Ik denk dat die heel blij zullen zijn met een goede inkoopadviseur.

COMBINEREN

Mensen die mij redelijk goed kennen en voor een maaltijd uitnodigen, weten dat ze mij er geen plezier meedoen als zij in de maaltijd (hartige) vis- of vleesgerichten combineren met zoete vruchten. Als ik op het menu in een restaurant iets zie staan met 'Picasso' of 'Hawaï' kijk ik bij dat gerecht niet verder.

Ik heb lang gedacht dat ik een uitzondering was, dat de meeste mensen de door mij verafschuwde combinatie best lekker vinden. Maar gisteren las ik in Het PAROOL een artikel van culinair journalist Mara Grimm. Het ging met name over de terugkeer (dankzij parttimeveganisme) van de pasta. Ik wist niet dat de pasta, waarvan ik een groot liefhebber ben (ik heb gisteren nog een zelfbedacht recept klaargemaakt: spaghetti met een sausje van spinazie a la crème, rode ui, chorizo en knoflook) weggeweest is, maar misschien wel in restaurants.

Ik ga het hier niet over pasta's hebben, maar geef hier een paar citaten uit het artikel in Het PAROOL over hartig/zoet:

Eigenlijk ben ik tegen de doodstraf. Maar voor de ­bedenker van de tong picasso had best een uitzondering gemaakt mogen worden. Want een perfect gebakken vis postuum martelen door er stukjes fruit op te leggen, dat kun je gewoon niet maken.

Sowieso vind ik fruit en hartige gerechten negen van de tien keer een dubieuze combinatie, vooral in Westerse keukens.

Hoor je 't ook eens van een ander.

MARKTWERKING

Ik ben nog opgegroeid met de PTT. Dat (staats)bedrijf  zorgde voor de rondzending van post, liet ons met elkaar communiceren via de telefoon. Maar het was ook een soort bank (de Rijkspostspaarbank): je kon daar bij sparen. Zo af en toe ging ik met wat gespaard zakgeld en mijn spaarbankboekje naar het postkantoor, waar ik mijn spaargeld inleverde en dat werd dan weer bijgeschreven in mijn spaarbankboekje. Toen ik mijn eigen geld ging verdienen opende ik een rekening bij de Postcheque- en Girodienst. Dat werd later de Postgiro, die weer samenging met de Rijkspostspaarbank en zo de Postbank  werd. (Volgens mij werd in 1964 ook in Engeland een Postgiro opgericht. De meer traditioneel ingestelde Engelsen noemden dit 'The Poor Man's Bank'.)

De bedrijven die voortkwamen uit die oude PTT (Post, Telegraaf en Telefonie) waren staatsbedrijven, die ook nog eens een monopolies waren, die ook de draad- en straalverbindingen voor radio en tv beheerden.

Op een gegeven moment vonden 'we' staatsbedrijven en monopolies niet meer van deze tijd. Dat kon, met name door marktwerking, veel goedkoper. Destijds behoorde mobiele telefonie nog tot de sciencefiction en niemand kon de grote vlucht die de mobiele telefonie zou nemen, voorzien. Er is intussen een hele rij telefoonaanbieders, die ook nog internet en tv leveren. Ik denk dat in dit geval privatisering en marktwerking gunstig uitpakten voor de consument.

Het bankwezen is altijd in privéhanden geweest en de Postbak, later de ING, is daar gewoon aan toegevoegd. Ik heb eigenlijk geen idee of er marktwerking in het bankwezen aanwezig is en hoe gunstig dat voor de gewone 'kleine' rekeninghouder uitpakt.

De Post kon natuurlijk niet achterblijven. Tegenwoordig is dat dus PostNL. Dat moest zo nodig concurrentie hebben de en dat werd Sandd. Voor zo ver ik weet zijn de postzegeltjes van PostNL door marktwerking niet goedkoper geworden. (Goeie smoes: zonder marktwerking was het veel duurder geworden.) Sandd werd niet of nauwelijks door individuele brievenstuurders gebruikt. (Heeft Sandd eigenlijk brievenbussen?)

Als ik nu goed begrijp is het juist de marktwerking geweest die ertoe geleid heeft dat PostNL en Sandd niet meer zelfstandig kunnen voortbestaan. Ten gevolgen van de afroming van de brievenmarkt door het toenemende gebruik van e-mail, ging beide bedrijven elkaar min of meer kapot concurreren. Dat hoeft niet meer omdat PostNL Sandd overneemt en er weer een ouderwets monopolistisch bedrijf ontstaat dat zijn eigen prijzen kan vaststellen. Ik ga er ongezien vanuit dat de prijzen zullen stijgen. Ik kan daar zelfs vrede mee hebben, als dat betekent dat al het personeel weer gewoon in loondienst komt en een redelijke salaris gaat verdienen.

SENSOREN

Oplettende lezertjes zal het inmiddels zijn opgevallen, dat ik ernaar streef hier elke ochtend een nieuwe Beggartalk te plaatsen. Maar het zit nu eenmaal niet altijd mee: geen inspiratie, gewoon vergeten, van die dingen dus. Maar ja, de thuiszorg komt niet meer elke dag over de vloer, dus de 'ingebouwde' controle of ik wel, liefst redelijk gezond, ben opgestaan, is vervallen.

Een medewerkster van de thuiszorg wees mij op een eigentijdse controlemogelijkheid: op één of meer plaatsen in mijn flat laat ik sensoren plaatsen, die direct oppikken dat ik in de buurt ben. Dat niet alleen trouwens: via het internet geven ze een signaal dat via een appje wordt opgevangen op de mobile telefoon van daartoe dor mij uitgekozen personen, i.c. mijn redelijk dicht in de buurt wonende zussen en schoonzus, die ook de sleutels hebben die nodig zijn om toegang tot mijn flat te verschaffen. Binnenkort komen deze familieleden de door mij gemaakte snert eten en als alles - met name de levering van de sensor(en) meezit - kan dan dit waarschuwingssysteem in werking worden gezet.

INZET

Er gaat nauwelijks een dag voorbij of je hoort of leest dat er te weinig politie is, dus niet genoeg 'blauw' op straat. Ik heb het idee dat dat wel klopt. Maar gisteren raakte ik even aan het twijfelen Ik deed, zoals iedere dag, mijn boodschappen in het Boven 't IJ winkelcentrum, echt niet de meest criminele locatie in Amsterdam. In de ruim zeven jaar waarin ik daar boodschappen doe is het heftigste wat ik heb meegemaakt, een moeder die een blèrend kind tot bedaren proberen te brengen. Voor alle duidelijkheid ik heb een grote hekel aan blèrende en/of dreinende kinderen, vooral als die zich bevinden in hetzelfde openbaar vervoersmiddel of de dezelfde wachtkamer als ik.

Wat ik gisteren zag? Drie, ja: drie agenten die gezellig keuvelend, door het winkelcentrum wandelden. Oké, ik kan me heel goed voorstellen  dat geen enkele agent 's avonds laat in zijn/haar eentje op de Walletjes surveilleren. Mensen die daar om die tijd rondlopen hebben mogelijk een drankje of wat op, wat al gauw kan leiden tot een kort lontje en een agressief optreden na niet meer dan een corrigerende opmerking van een agent. Maar om nu, op een rustige zaterdagmiddag, in een rustig winkelcentrum, drie agenten als één team in te zetten, lijkt me geen professionele inzet van personele middelen. Die hadden ze beter kunnen inzetten tegen zogenaamde ADO-supporters, die elders de stad aan het bekliederen met hakenkruizen en antisemitische teksten.