Jetsers

Ik had nog nooit van Britt Dekker gehoord, tot Mathijs van Nieuwkerk c.s. het nodig vonden de Playboy te pluggen waarin foto's van een naakte Britt te bewonderen te zijn. In de rubriek Privé van de Telegraaf viel te lezen: Ze beseft nu dat ze kan worden gezien als lustobject. Ze zal toch niet gedacht hebben dat Playboy de bedoeling heeft het bevorderen van artistiek verantwoord fotowerk en dat uitgerekend zij de fysieke eigenschappen heeft die tot een hoogtepunt van artistiek verantwoord fotowerk kunnen leiden. In SP!TS viel te lezen, dat ze de meedeed aan de fotoserie: omdat "zoveel mensen het wilen"(sic) en ze de kans niet kon laten liggen om haar jetsers aan heel Nederland te vertonen, toen ze voor het naaktblaadje werd gevraagd. In ieder geval is mijn woordenschat weer uitgebreid, want het woord jetsers kende ik niet. Uit de context meen ik te mogen begrijpen dat het niet over haar ogen ging. In mijn jonge jaren zou men over haar roepen, dat ze een aardige bos hout voor de deur had.

Het wicht heeft begripvolle ouders: "Thuis loop ik naakt over de gang met mijn borsten bedekt, dus dat vonden ze wel vreemd. Maar ze legden de keuze uiteindelijk wel bij mij." Een net meisje, denk ik dan, bedekt meer dan haar borsten. SI!TS schrijft verder nog: Toegegeven, de foto’s zijn niet verkeerd. Een en al borst, dat wel, maar toch met stijl en klasse. Geen ordinair jetservertoon dus.

Uit verdere teksten leer ik dat Britt bekend is geworden door deelname aan en winnen van zo'n flutprogramma op een RTL: Echte Meisjes in de Jungle. Dat heb ik uiteraard niet gezien, maar ik kan me zo voorstellen dat daarin al ruim te zien was wat zij aan jetsers te bieden had. Op YouTube vond ik enkele fragmenten uit dat tv-programma. Daaruit bleek o.a. dat Britt dacht er geen bekende Surinamers zijn, hoewel: Nelson Mandela? Een van de andere 'Echte meisjes' noemde haar een "dom mokkel".

In ieder geval is ook weer eens aangetoond wat de VARA en Matthijs van Nieuwkerk onder 'Informatief' verstaan. In die categorie uitzendingen valt namelijk DWDD, Ik heb intussen wel een idee voor een nieuw wedstrijdprogramma: The BOOBIES of HOLLAND. Dat moet een nog groter succes worden dan The VOICE of HOLLAND. Dat levert gegarandeerd Kamervragen (vanuit SGP of ChristenUnie) en een Televizierring op.
x.

Alleen

Ik woon al weer ruim een maand in mijn huidige appartement. Het bevalt me uitstekend, maar ik ben nog maar weinig alleen geweest. Het was natuurlijk prima dat een aantal mensen mij hielp bij de klussen waaraan ik een hekel heb of waarin ik domweg niets goeds kan doen. En natuurlijk vond ik het leuk dat vrienden of familieleden langskwamen, die mij bevestigden in mijn idee dat ik een goede beslissing heb genomen en zelfs mijn overwegend blauwe inrichting konden waarderen. Maar ik mis toch het alleen zijn. Dat zal nog een paar dagen duren, dan zal ook de laatste 'klusser' klaar zijn: de schilder die twaalf deuren en sponningen blauw maakt. Gelukkig had ik een vaste prijs afgesproken en niet een prijs per uur, want hij gaf spontaan aan zich enigszins  op de duur van de werkzaamheden verkeken te hebben. Overigens moest hij zijn werkzaamheden nog al eens onderbreken vanwege inkomende telefoongesprekken, of hij onderbrak ze zelf door op zijn tablet e-mail te checken of op andere wijze iets met het internet te doen. De nadelen van de moderne communicatietechnologie. Als actief werkende heb ik dat nauwelijks meegemaakt.

Maar goed, ik mis dus het alleen zijn, waaraan ik de gedurende de afgelopen dertien jaar zo gewend ben geraakt. Die schilder is bepaald geen onaardige man, die bij een kop koffie enthousiast vertelt over zijn hobby: modelvliegtuigen, die hij radiografisch bestuurd laat vliegen. Hij stoort me ook niet als ik met mijn pc bezig ben. Ik ben er gewoon niet meer aan gewend dat er dagen achtereen iemand anders in mijn directe omgeving aanwezig is. Naar alle waarschijnlijkheid rond hij zijn werkzaamheden vandaag af en heb ik verder weer het rijk alleen. Is het nou een afwijking dat ik daarnaar uitkijk of ben ik echt asociaal aan het worden?
x

Wet

De rechter te Leiden heeft uitgesproken dat een Gereformeerde school in Oegstgeest niet een leraar mag schorsen of ontslaan omdat die er openlijk voor uitkwam, door te gaan samenwonen, dat hij homo is. Die leraar was blij met de uitspraak. Dat kan ik me voorstellen, maar gaat hij nu weer gewoon dagelijks naar zijn werk? En gaat hij met plezier naar zijn werk? Staan zijn collega's hem met open armen op te wachten? Hoe hebben die zich opgesteld in zijn conflict met het schoolbestuur? Wat heeft de oudercommissie gedaan?

Als leraar kom je niet zo vaak een bestuurslid tegen, maar collega's en ouders elke dag. Hoe ga je om met mensen die geen poot uitstaken om het bestuursbesluit te voorkomen, maar die zich wel zouden opwinden als het gemeentebestuur een ambtenaar zou ontslaan die weigerde een homohuwelijk te voltrekken? Die ambtenaar moet het recht hebben om volgens zijn overtuiging te handelen, maar die leraar zou niet hetzelfde recht mogen hebben?

Als ik het me goed herinner staat in de Bijbel dat Jezus eens tegen  een stelletje Farizeeërs gezegd dat de mensen er niet zijn voor Wet, maar de Wet voor de mensen. Als ik daarover zou moeten of mogen beslissen, zou ik een 'weigerambtenaar' niet ontslaan. Er is altijd wel een ambtenaar te vinden die zonder bezwaar een homohuwelijk sluit. M.a.w.: de gemeente voldoet aan haar verplichting en daar gaat het om. Dat schoolbestuur  heeft er alleen maar voor te zorgen dat op de± school verantwoord onderwijs wordt gegeven en dat moet een homo net zo goed kunnen als een hetero. O ja, zijn manier van leven is niet in overeenstemming met de grondslag van de school. Is er al eens een leraar van een gereformeerde school ontslagen omdat hij zijn naaste niet net zo lief had als zichzelf?
x

Huisbezoek

Huisartsen in Nederland doen niet veel huisbezoeken meer en dat is veel 'patiënten' een doorn in het oog. Dat wordt nog versterkt als je in de avond of het weekend een huisarts meent nodig te hebben. Veelal wordt je dan verwezen naar een huisartsenpost. Je moet dan je klacht uitleggen aan een receptioniste. Ik weet niet hoe dat elders gaat, maar de keren dat ik een huisartsenpost belde, werd mij verteld dat zij mijn klachten zou voorleggen aan de dienstdoende huisarts en dat ik daarna teruggebeld zou worden. Al die keren werd mij gevraagd naar de huisartsenpost toe te komen en ik vond dat geen bezwaar. Ik vermoed dat veel mensen de indruk hebben dat die receptioniste zelf beslist of de huisarts een huisbezoek zou moeten doen. Ik zou daar geen bezwaar tegen hebben als zij een deugdelijke opleiding heeft genoten. Ik heb niet het idee dat een huisarts telefonisch een veel beter oordeel kan hebben. Zhij is immers ook afhankelijk van de subjectieve waarnemingen van een waarschijnlijk enigszins gestrest persoon. Het gebruik van SOS in de naam van de nieuwe onderneming moet kennelijk de indruk wekken, dat de het bedrijf er vooral is voor spoedeisende hulp. Het wijst er zelf al op dat vaak ten onrechte een ambulance besteld wordt.  Hoe vaak zal dan ten onrechte het bedrijf gebeld worden?

In Het Parool las ik dat aantal artsen wel brood ziet in de wens om thuis door een arts bekeken te worden. Zij zijn, met hun achten, in dienst van SOS Arts, waarop je 24/7 een beroep kunt doen. Je moet wel direct 70 euro betalen. Als je eigen huisarts het noodzakelijk vindt naar jou toe te komen, krijgt hij daarvoor een vergoeding van 22 euro.

SOS Arts speelt in op de wens van de patiënt, zegt oprichter Arnold Verhoeven. Hij keek het idee af van Frankrijk, waar artsen van SOS Médecins al 45 jaar huisbezoeken afleggen. 'Mede daardoor heeft Frankrijk geen huisartsenposten.' We hebben hier dus weer een stukje marktwerking. Verhoeven meent dat SOS Arts een einde maakt de frustrerende weigeringen van huisartsen om huisbezoeken af te leggen. 'Bij huisartsenposten hanteren telefonisten automatische selectiesystemen om te bepalen of een patiënt in aanmerking komt voor een visite. Dit heeft geregeld geleid tot dramatische incidenten omdat huisartsen niet kwamen. Wij geven patiënten het beslissingsrecht.'

Dat klinkt prachtig: de patiënt heeft het beslissingsrecht. Waar haalt die patiënt de deskundigheid vandaan om de aard van zijn klacht vast te stellen? Ik heb het idee dat de huisarts op de huisartsenpost meer apparatuur voor nader onderzoek dichter bij de hand heeft dan de huisarts die bij mij op huisbezoek komt. Wat zijn dat trouwens voor "dramatische incidenten"? Zijn er patiënten op weg naar het spreekuur van de eigen huisarts of naar de huisartsenpost overleden?

In het internetarchief van Trouw kwam ik een interview van 8 april 2011 tegen met die Albert Verhoeven, internetondernemer in Zuid-Frankrijk. Zijn vrouw drijft daar een hotel. Verhoeven voelt zich vooral tegengehouden door de organisaties van Huisartsen. Minister Schippers ziet wel wat in zijn plannen en enkele zorgverzekeraars zij bereid de kosten te vergoeden. Naar Frans voorbeeld had hij (Verhoeven) zelf al bedacht dat het het beste zou zijn als SOS-arts gewoon door de zorgverzekeraars zou worden betaald. "Minus een eigen bijdrage natuurlijk, van bijvoorbeeld 25 euro. Als alles wordt vergoedt, (sic) gaat er niemand meer naar zijn huisarts." Dat zou hoe dan ook betekenen, dat de huisartsenzorg duurder wordt en dat lijkt me in deze tijd niet zo handig. En elke keer een andere huisarts over de vloer lijkt me ook geen optimale zorg. Het wachten is dan op het eerste "dramatische incident" na het bezoek van de SOS Arts.
x

Test

Het is weer zo ver: de spiritualiteit staat weer eens hoog in de belangstelling. Voor zowel de KRO als het dagblad Trouw is het 'de maand van de spiritualiteit. Ik heb de 'spiritest' van Trouw gedaan. Dit was de uitslag:

Niet spiritueel
Al dat gezweef, dat is aan u helemáál niet besteed. 'Reïncarnatie', 'karma', 'chakra', zoektochten naar 'innerlijke wijsheid' - wat u betreft is het allemaal gezeur, prut en pseudo. Eerst zien, dan geloven. Het verstand, redeneert u, heeft u immers niet voor niets gekregen. Redelijke argumenten zijn voor u veel belangrijker dan intuïtie. Iets is pas waar, zo luidt uw credo, als er ergens tastbaar bewijs voor is. Kortom: u heeft geen enkele affiniteit met spiritualiteit.

Ik hoorde een uitspraak die er op neer kwam dat inmiddels 'spiritualiteit' de religie is voor mensen die niet in (een) God geloven. Waarom hebben al die zichzelf spiritueel noemende mensen eigenlijk een religie nodig? Ik weet ook wel dat het leven niet altijd 'lachen, gieren, brullen' is, maar wat is er nou mis met de feitelijke werkelijkheid? Ik denk echt wel eens na over 'het leven' of over 'mijn leven', maar een 'hoger doel' heb ik nog nooit ontdekt. Ik vertrouw mijn eigen intuïtie niet eens, laat staan die van anderen. Ik heb er geen enkele behoefte aan af te reizen naar een Oosters land, omdat ze daar zoveel spiritueler zijn dan hier. Ik heb ook niet de indruk dat ze in Japan of India nou veel gelukkiger zijn hier, maar bij de KRO organiseren ze het volgen van een Japanse pelgrimsroute. Is die nou spiritueler dan een tocht naar Santiago de Compostela? Is het branden van een kaarsje spiritueler dan het aansteken van ledlampje? Ik heb nooit het gevoel ervaren dat ik één was met alle dingen. Ik heb me wel eens, helemaal alleen in een Laplands dal, bewust gelukkig gevoeld. Moet ik dat spiritueel noemen? Nonsens! Ik was in een gebied waar ik graag was. Het was aangenaam weer. Ik 'moest' niets, ik deed uit vrije wil wat ik plezierig vond. Maar ik heb daar nooit een religie van gemaakt en als ik anderen aanraad ook eens zo'n reis te maken, bedoel ik niet dat ze daar een beter mens van worden, alleen dat ze een prima vakantie kunnen hebben.

Ik heb een hekel aan al dat spirituele gedoe, omdat het de pretentie heeft mij een beter mens te maken. Ik vind me zelf goed genoeg. Wie het daar niet mee eens is, mag het mij recht in het gezicht zeggen.

x

Racen

Al zappend kwam ik terecht bij National Geographic. Ik zag beelden uit Alaska. Besneeuwde toendra's en bergen. Het soort natuurgebied waar ik gek op ben. En wat deed men daar? Er werd een wedstrijd gehouden met sneeuwscooters over 300 km. Het zou me niets verbazen als er in de zomer wedstrijden gehouden worden met quads, van die motoren op vier wielen. Als gemeenschappelijke kenmerken hebben quads en sneeuwscooters, dat ze uitlaatgassen verspreiden en een pestherrie maken. Wat beweegt mensen er nou toe zich op die manier door de natuur te bewegen? Op nog wat grotere schaal wordt dat jaarlijks gedaan bij de Dakarraces, waarin zelfs in vrachtwagens rondgeragd wordt. Wanneer iemand bij die race verongelukt en dat in het nieuws vermeld wordt, heb ik de neiging te denken: Eigen schuld, dikke bult! Het lukt me dan echt niet om medelijden te hebben.

Je zou denken dat de overheid zulke races zou verbieden, om natuurgebieden te beschermen. Maar die film bij National Geographic ging over de State Troopers van Alaska, de nationale politie. Die hadden het maar druk met die scooterrace, want ook daarbij willen wel eens ongelukken gebeuren en dat bij een temperatuur van zo'n dertig graden onder nul. Met helikopters en ook van die sneeuwscooters worden slachtoffers opgespoord om ze hulp te bieden en zo nodig naar een ziekenhuis te vervoeren. M.a.w.: de overheid draagt eraan bij dat dit soort totaal overbodige bezigheden in stand worden gehouden.

Sneeuwscooters zullen we in ons land niet vaak zien, maar met een quad kun je zelfs Nederlands Kampioen worden en er is voor de deelnemers natuurlijk geen bal aan als ze over een verharde weg zouden moeten rijden. Voor een wedstrijdbaan moet dus een stukje natuur opgeofferd worden.

Het lijkt me ook een leuk onderwerp voor medische wetenschappers: met hoeveel jaren wordt je leven bekort als je een regelmatige bezoeker van auto- of motorraces bent? Daarbij wordt immers een behoorlijke hoeveelheid uitlaatgassen geproduceerd en door de toeschouwers ingeademd.
x

Humaan

Je zou het bijna briljant kunnen noemen. Het CDA doet alsof het per resolutie zijn christelijk gezicht heeft teruggevonden, door met grote meerderheid uit te spreken dat het asielbeleid humaner moet worden. In feite sprak dat congres gisteren uit, dat het CDA al ruim een jaar deel uitmaakt van een coalitie, die een inhumaan asielbeleid voert, omdat anders gedoogpartner PVV er de brui aan geeft.

In het debat dat a.s. dinsdag in de Tweede Kamer gevoerd gaat worden, mag de CDA-fractie laten blijken hoe humaan ze werkelijk is. Op de radio hoorde ik een hoogleraar (in de ethiek, geloof ik) een opmerking maken over de redenering van Leers: Ik doe niet anders dan de regels toepassen die de Tweede Kamer in meerderheid heeft gemaakt. De hoogleraar zei, dat als die regels tot verkeerde of ongewenste beslissingen leiden, je niet naar sluipweggetjes moet zoeken, (zoals een toeristenvisum voor Mauro), maar dat je de regels moet veranderen. Maar dat heeft het CDA-congres niet met zoveel uitgesproken en daar zal de grote meerderheid van de CDA-fractie zeker niet voor pleiten. Als die twee dissidenten met de oppositie meestemmen, wordt dat weer goedgemaakt door de SGP.

Je vraagt je zo langzamerhand af, waarom Mauro graag in dit land wil blijven. Als hij al verder mag studeren is hij na afloop van die studie nog steeds de asielzoeker wiens verzoek geweigerd is en zal hij toch worden teruggestuurd naar Angola, want ik vrees dat het asielbeleid dan nog steeds niet humaner zal zijn geworden.
x