38.855 euro mag je, geloof ik, een modaal jaarsalaris noemen. Bernard Welten, hoofdcommissaris van de politieregio Amsterdam-Amstelland, ontvangt dat bedrag. Nee, niet als salaris natuurlijk, als bonus bovenop zijn salaris. Dat heeft volgens Het PAROOL de Nederlandse Politiebond (NPB) berekend. Bernard ziet dat zelf niet als een bonus, maar gewoon als een toelage op zijn salaris. Een woordvoerster van korpsbeheerder Cohen zei: "Welten heeft zwaar werk. Amsterdam is een zware plek om te werken."
Ik geloof direct dat het politiewerk in Amsterdam-Amstelland zwaar werk is. Het zou dus best wat zwaarder kunnen zijn dan in de regio Midden- en West-Brabant. Maar ik denk ook dat het dagelijks werk van Bernard zich vooral afspeelt achter een bureau of een vergadertafel. Uit ervaring weet ik dat je daar ook best moe van kan worden, maar ik denk toch dat het echte zware, soms zelfs gevaarlijke werk door de gewone dienders op straat wordt verricht. Of door rechercheurs die achter echte boeven aan zitten. Volgens mij krijgen die niet nog eens ongeveer een derde van hun jaarsalaris als extra toelage.
Een kamermeerderheid gaat weer eens om opheldering vragen, ook over de bonussen die andere korpschefs krijgen. Het antwoord kan ik al geven: het staat in zijn arbeidscontract. Met die extraatjes is hij in 2004 uit Groningen weggekocht, tot afschuw van de gemeenteraad en tot ergernis van de toenmalige minister van Binnenlandse Zaken. Na zeven jaar functioneren in zijn zware baan, in 2011 dus (hij is dan 56 jaar) kan Bernard zijn zware baan eraan geven met behoud van salaris. Ik heb zo'n idee in welke richting hij het daarna gaat zoeken: cursussen (sorry, clinics) geven over onderhandelingstechnieken.
Het Museumplein blijft de stadsbestuurders van Amsterdam bezighouden. De huidige inrichting van het plein schiet tekort, verklaarde wethouder Maarten van Poelgeest van Ruimtelijke Orde dinsdag, bij de presentatie van de nieuwe visie voor het plein in het stadsdeel Oud-Zuid. Dat meldde de Volkskrant. Nog geen tien jaar geleden werd het plein voor veel geld voor een groot deel van een grasveld voorzien. Een deel van het grote grasveld waaruit het plein nu bestaat, wordt weer verhard. Het zou mij niet verbazen als over nog eens tien jaar het stadsbestuur een visie ontwikkelt waarin het plein weer een ijsbaan wordt. Dat is het al eerder geweest.
Een van de aardigste dingen in de nieuwe visie is dat de ingangen van de vier culturele instellingen aan het plein - Rijksmuseum, Stedelijk Museum, Van Gogh Museum en het Concertgebouw - aan de kant van het plein moeten komen, wat nu nog niet het geval is. De schrijver van het artikel of de stadsbestuurders hebben weinig historisch besef. Tot twintig jaar geleden (precies honderd jaar lang) lag de hoofdingang van het Concertgebouw namelijk aan de kant van het plein. Die moest toen zo nodig verplaatst worden naar de zijkant.
Naar mijn idee sterft het binnen een straal van 1 km rond het Museumplein al van de café's, restaurants en brasserieën. Op het kaartje hierboven heb ik het plein in rood aangegeven. Loop nog een kilometer verder en probeer een route te vinden waarlangs je geen gelegenheid tot eten en/of drinken tegenkomt. Maar: er komen nog veel meer restaurants, grand cafés en brasseriën. Gelukkig hebben we een stadsbestuur met visie, want al die tenten moeten het wel 'subtiel en degelijk' houden. Het mag niet zo'n ordinaire bende worden als het Damrak. Het geheel wordt volgens de visie (...) een stuk 'chiquer'. 'Maar ook een plek waar je op zondag gewoon zonder echte reden naartoe gaat', zegt Van Poelgeest. Dat is een meevaller: ik mag t.z.t. op zondag gewoon naar het Musemplein zonder me schuldig te voelen omdat ik niet een van die cultuurtempels betreed. Kan ik gewoon gaan zitten brassen in een nieuwe brasserie.
Er is nog maar één probleem, las ik in Het PAROOL: er is geen geld. Volgens Van Poelgeest is de komende jaren ongeveer 75 miljoen euro nodig om het Museumplein en het omliggende gebied optimaal aan te passen aan de verwachte toegenomen bezoekersaantallen: (...) (d)oor forse tegenvallers, onder andere bij de aanleg van de Noord/Zuidlijn, heeft de stad voorlopig eigenlijk geen geld voor nieuwe ambitieuze projecten. Maar een ambitieuze GroenLinkse wethouder krijg je niet klein: "(...)dat moet ons er niet van weerhouden onze ambities op de agenda te zetten," zei Van Poelgeest dinsdag bij de presentatie van de plannen. Kijk, zo makkelijk is politiek nou.
Nog maar acht nachtjes slapen en het wordt weer reuze gezellig in Nederland. In 83% van de huishoudens, lees ik in de Volkskrant, staat zo'n mooie kerstboom kostbare energie te verbruiken. Ongeveer 60 procent van alle kerstbomen komt niet meer uit een bos, maar uit een fabriek. Dat betekent dus dat in bijna de helft van de huishoudens in Nederland een nepboom met nepkaarsjes gezelligheid staat uit te stralen.
Gelukkig laten wij het niet bij al dat uiterlijk vertoon: 51 procent van de Nederlanders hecht veel waarde aan de religieuze aspecten van Kerstmis. Dat is wetenschappelijk uitgezocht. Dat is 4% meer dan vorig jaar en zelfs 8% meer dan in 2006. De stijging betekent niet dat er met Kerstmis veel meer mensen naar de kerk zullen gaan. Dat percentage is 29 procent, net als vorig jaar.
Maak me in het holst van de nacht wakker en vraag me wat de religieuze aspecten van Kerstmis zijn. Je krijgt gegarandeerd een theologisch redelijk verantwoorde uitleg van me. Dat zal ik hier niet doen. Als je een nog betere uitleg wilt, dan ga je er maar voor zorgen dat die 29% kerkgangers ook eens wat opgekrikt wordt. Daar krijg je dan ook nog eens - gratis! - mooie muziek bij en een warm gevoel als je met anderen zingt over een kindeke dat is geboren op aard'. Vooral Kerstavond schijnt in dit verband heel mooi te zijn en na de kerk ga je met z'n allen nog zo'n lekker stukje kerststaaf eten. Een worstenbroodje mag ook, als je beneden de grote rivieren woont.
Ja, inderdaad, Kerstmis maakt de cynicus in mij klaarwakker. Als 51% 'veel waarde' aan de religieuze aspecten hecht, zijn er ook nog heel wat mensen die daar 'enige waarde' of 'een beetje waarde' aan hechten. Ik gun iedereen zijn mooie religieuze gevoelens, maar wat bedoelen ze er nou precies mee? Is dat nou de overtuiging dat zo'n 2000 jaar geleden 'de Verlosser' op deze wereld gekomen is of is dat het gevoel dat een Kerstnachtmis toch wel 'iets' heeft en iets aan de 'Kerstbeleving' toevoegt? Of gaat het om de 'Vrede op aarde', waar we in mijn jeugd na elke kerstdienst over zongen? Dat was gezang 11, weet ik nog altijd.
29% van de Nederlanders gaat met Kerstmis naar de kerk. Hoeveel procent gaat er naar een kerstdiner in een restaurant? Hoeveel procent zit intussen te bedenken wat voor kerstdiner ze zullen maken of voorgezet krijgen? Hoeveel procent is straks blij dat 'ze' weer naar huis zijn of dat ze zelf weer naar huis mogen?
Als je Kerst overleeft kom je Nieuwjaarsavond ook wel door.
Omdat ik daar ooit twee diploma's voor gehaald heb, denk ik nog altijd enig verstand van onderwijs te hebben. In grote lijnen volg ik in het nieuws wat er op onderwijsgebied gebeurt. Achteraf ben ik nog wel eens blij dat ik al die veranderingen - sinds de Mammoetwet uit 1968 - niet in de praktijk heb hoeven meemaken. Na veertig jaar zitten we nog altijd te sleutelen aan ons onderwijssysteem. Pas nog werd het afnemen van de CITO-toets verplaatst naar het eind van het laatste jaar op de basisschool. (De ouders van) de kinderen hebben dan al een keus gemaakt voor het vervolgonderwijs, mede op advies van de school, zoals dat in mijn tijd ging. Ik weet niet hoe belangrijk die CITO-toets is, ik denk alleen dat het ook niet meer is dan een momentopname.
Maar goed, we zijn het er allemaal wel over eens dat goed onderwijs van eminent belang is en dat we er alles aan moeten doen dat onderwijs te optimaliseren. Ook Marja van Bijsterveldt, een van de staatssecretarissen van Onderwijs, zit volgens Trouw wat dat betreft niet stil. In haar portefeuille heeft ze het voortgezet onderwijs, het beroepsonderwijs en de lerarenopleidingen. Marja heeft weer eens een oud paard van stal gehaald. Middelbare scholen moeten eisen durven stellen aan ouders. Die moeten niet alleen betrokken zijn bij het wel en wee van hun eigen schoolgaande kind, maar zich ook betrokken tonen bij de school zelf.
Begrijp me goed: ik vind het prima dat ouders zich bemoeien met het onderwijs van hun kind en de omgeving waarin dat gebeurt. Een school mag ouders aan het begin van het jaar best vragen: 'Welke taak gaat u op zich nemen?', aldus Van Bijsterveldt. "Ik wil dat niet verplichten, maar als burger heb je de plicht je betrokken te tonen." Hoe toon je die betrokkenheid? Je kunt in het schoolbestuur gaan zitten. Je kunt lid van de ouderraad worden. Er zijn ongetwijfeld ouders die daarin een goede rol kunnen vervullen. Maar daar is wel enige kennis voor nodig en enkele vaardigheden zij ook nooit weg. Ik heb aardig wat ervaring in besturen en medezeggenschapsorganen en ik weet dus dat de deskundigheid vaak nogal achterblijft bij de ontegenzeggelijk aanwezige betrokkenheid. Als schoolleiding zou ik niet zo heel erg gelukkig zijn als ongetwijfeld goedbedoelende amateurs zich bezig komen houden met het runnen van de school. Je mag al blij zijn als je betrokkenheid van de politiek redelijk kunt bijhouden.
Je zou kunnen zeggen dat voor één persoon de kredietcrisis een geschenk uit de hemel was: voor Wouter Bos. Als 'politiek leider' van de PvdA kwam hij nauwelijks uit de verf en in de peilingen van de 'Politieke barometer' zag je dat terug in de 'virtuele' aanhang van de PvdA: die was veelal bedroevend (voor PvdA-ers dan) laag.
Als minister van Financiën heeft Wouter (d.w.z. de regering op voorstel van Wouter) een aantal besluiten genomen die algemeen gewaardeerd werden, maar die iedere minister van Financiën van welke politieke partij dan ook en iedere regering van welke politieke samenstelling dan ook genomen zou hebben. Die besluiten waren dus niet typisch sociaaldemocratisch, niet typisch PvdA, maar ineens zagen de mensen Wouter weer staan en in navolging daarvan dachten ze dat de PvdA toch wel ergens goed voor was.
Uit een ANP-bericht dat in de Volkskrant werd gepubliceerd trek ik de conclusie dat Wouter nu ook zichzelf als politiek leider heeft herontdekt. Hij durft weer in het openbaar een PvdA-punt voor het voetlicht te brengen: onderzoek naar de achtergrond van de politieke steun aan de oorlog in Irak in 2003. Zo'n onderzoek stond in het laatste verkiezingsprogramma van de PvdA, maar in de kabinetsformatie moest de PvdA dit punt laten vallen. Bos zegt aan te nemen dat dit onderwerp weer gewoon in het volgende PvdA-verkiezingsprogramma zal prijken. Big deal!
Ik gun Wouter en de PvdA elke kans zich te profileren, maar om daar nu zo'n uitgekauwd punt voor te nemen. Zelfs George W. Bush heeft al toegegeven dat bekend was dat er geen massavernietigingswapens in Irak waren. Als we hier nog eens gaan onderzoeken, komen we tot de al lang bekende conclusie dat we ons willens en wetens hebben laten belazeren en kritiekloos achter de Amerikanen zijn aangelopen. Ik kan me nog de tijd herinneren dat de PvdA zich profileerde op punten als 'rechtvaardiger inkomensverdeling' en 'steun aan achterstandsgroepen'. Maar daar hoor ik Wouter en zijn club niet vaak meer over.
In het NOS-journaal gisteravond van 20.00 uur werd bekend gemaakt dat Wouter tot 'politicus van het jaar' is uitgeroepen. Ik had de tekst hier boven al geschreven, maar wat zei het journaal? De kredietcrisis was "een geschenk uit de hemel".
Veel bekeken tv-programma's, veelal sportprogramma's, worden vaak vooraf gegaan door de mededeling "Deze uitzending wordt mede mogelijk gemaakt door ...". Een aantal bedrijven besteedt op die manier een deel van het reclamebudget. Als over enige tijd Willem-Alexander als staatshoofd wordt ingehuldigd zal dat ruim op tv komen en veel bekeken worden, maar ik denk niet dat die uitzending "mede mogelijk gemaakt wordt door ...".
In de VS gaat het wat anders. De inhuldiging van Obama wordt geregeld door een 'Presidential Inaugural Committee' (PIC). Die inhuldiging is een dure grap en iedereen kan daar een financiële bijdrage aan leveren. Obama is voor openheid. In Trouw las ik: Obama had al besloten geen giften aan te nemen van bedrijven, vakbonden, lobbyisten en anderen die proberen invloed uit te oefenen op de politiek. Ook kan er maximaal 50 duizend dollar worden gestort. Dat PIC heeft een website" waarop je kunt zien wie hoeveel geeft. Bij de naam wordt o.a. vermeld wie de werkgever is. Gistermorgen vermeldde de lijst 243 gulle gevers. Daarbij werd: - 38 x niets vermeld; - 31 x 'unemployed' vermeld; - 32 x 'selfemployed' vermeld en - 142 x een bedrijf vermeld. 169 keer werd een bedrag van 50.000 dollar geschonken, waarvan 93 maal door iemand die ook zijn werkgever vermeldde. Het totaal stond op 9.722.400,00 dollar, waarvan 5.467.650,00 dollar door personen die hun werkgever vermeldden.
Ik heb van die momenten dat achterdocht mij bekruipt. Dan zie ik de CEO van 'Crown Surgery Medical Group' (ik pik zomaar een naam uit die lijst) voor me die zegt: "Jongens, ik stort 50.000,00 dollar van mijn privérekening op de rekening van de PIC, maar onze financiële man stort meteen 50.000,00 van dit bedrijf op mijn rekening. Deal?" Hoe lang kan Obama volhouden dat hij voor zijn feestje geen geld van bedrijven ontvangt?
Mijn 'Beggartalk' van vandaag sluit wel enigszins aan bij die van gisteren. In Trouw las ik dat de ChristenUnie opnieuw werk gaat maken van een initiatiefwetsvoorstel, dat het ontkennen van genocide strafbaar moet stellen. De ChristenUnie kwam hier eerder mee in 2006 toen de discussie oplaaide over (het antwoord op) de vraag of Turkije zich bij het uitmoorden van Armeniërs nu wel of niet had schuldig gemaakt aan genocide. Veel Nederlanders van Turkse afkomst beantwoorden die vraag ontkennend, in navolging van het algemeen gevoelen in Turkije, waar je beter niet hardop kunt zeggen dat die genocide er wel degelijk was.
In diverse landen is het al strafbaar de Holocaust te ontkennen. Afgelopen zaterdag werd een zogenaamd Europees Kaderbesluit van kracht, waarin wordt gesteld dat de aangesloten landen de strafbaarstelling (van het ontkennen van genocide) in hun wetgeving moeten opnemen. Wat hebben we dan bereikt?
Ik ben ervan overtuigd dat de Holocaust en diverse holocausts (Armenië, Ruanda, Bosnië) hebben plaatsgevonden. Daar was sprake van genocide. Als we het 'netjes' doen, dus alleen geüniformeerde militairen elkaar op grote schaal laten uitroeien, is dat geen genocide. De massamoorden onder Stalin worden geen genocide genoemd. De vele burgerdoden die vallen als gevolg van militaire acties hebben niets met genocide te maken. Maar zijn die doden minder erg? Mogen we die wel ontkennen? Hoeveel moorden moeten er gepleegd zijn voor er sprake is van genocide? Is moord met hakmessen, of door vuurpeletons, of in gaskamers erger dan moord via kruisraketten of napalmbommen? Maakt het iets uit waarom iemand gedood wordt? Is moord op etnische gronden erger dan moord op nationalistische, religieuze of financiële gronden?
Zal strafbaarstelling van de ontkenning van genocide ook maar één rabiate 'ontkenner' van zijn dwalingen doen terugkeren? Hij zal eerder in zijn dwalingen bevestigd worden. Ideeën roei je niet uit met straffen. Heel veel mensen zijn vanwege hun (afwijkende) ideeën vermoord, ook door overheden, zeer recent nog in Zimbabwe, iets langer geleden in Argentinië en Chili. Het zijn niet de ideeën of ideologieën die we strafbaar moeten stellen, maar de uitvoering daarvan. In elk beschaafd land wordt moord al zwaar bestraft. In sommige beschaafde landen wordt hij zelfs met moord bestraft, al wordt dat - op ideologische gronden - doodstraf genoemd. Ontkennen dat dat moord is, is niet strafbaar.
