Cliënten merken overigens niets. Nou, da's fijn. Maar waarvan merken zij niets en waarvan zijn ze cliënten? Dat lezen we in Trouw. De cliënten van de UWV merken er niets van dat er 87 miljoen euro bij de UWV de mist ingegaan is.
De cliënten zijn dus werklozen en arbeidsongeschikten die hun uitkeringen krijgen van het UWV. Die instantie is "onvoldoende in staat om een grootschalig ICT-programma te sturen en te beheersen". Er komt nu een grootschalig onderzoek. Ik denk dan meteen: een grootschalig onderzoek doe je ook niet voor een paar euro. En waarom is dat allemaal? Het moest allemaal weer eens mooier en beter. Het project, dat zich vooralsnog beperkte tot de uitvoering van de WIA (de opvolger van de WAO), zou een forse bijdrage leveren aan de verbetering van kwaliteit in het werk en de bedrijfsvoering en zorgen voor lagere kosten. Klanten en organisaties waarmee UWV samenwerkt, zouden ervan profiteren.
Weten we nog van die OV-chipkaart? Dat moest allemaal ook mooier en beter. Alleen hebben we na de miljoenen die daar inmiddels voor zijn uitgegeven nog steeds geen OV-chipkaart. In dat verband heb ik hier al eens gezegd dat het betere vaak de vijand is van het goede. Tot welke conclusie kwamen ze in juni bij het UWV? Dat "als er al een functionerend systeem zou komen", dit veel te complex en te duur zou worden. (Onderstreping toegevoegd.)
En hoezo merken de cliënten er overigens niets van? Waar kwam al dat geld dan vandaan. Van de Postcodeloterij? Of financierde de UWV dat project uit eigen middelen? Zijn die middelen er niet in de eerste plaats om door te sluizen naar de werklozen en arbeidsongeschikten? Met 87 miljoen had je de cliënten een aardige eindejaarsuitkering kunnen geven. Hadden ze op Eerste Kerstdag een plakje cake bij de koffie gehad. Ik noem maar wat.
We maken ons nog wel eens boos over bonussen die zogenaamde topbestuurders krijgen. Ik kan me niet voorstellen dat de chef van de helpdesk van het UWV leiding gaf aan dat grootschalig ICT-programma. Een of meer leden van de Raad van Bestuur zullen daar wel eens naar gekeken hebben en daarvoor verantwoordelijk zijn geweest. Waarom horen we in dit soort situaties nooit eens iets over een malus? Krijgen we binnenkort nog te horen dat één van de bestuurders nou eens aan de andere kant van het UWV-loket komt te staan?
Het Bronovo ziekenhuis in Den Haag zal met ingang van 1 januari a.s. zijn deuren sluiten. Het ziekenhuis kampt met torenhoge hoge kosten, maar de tarieven die deze kosten moeten dekken, zijn in het nieuwe systeem van marktwerking niet concurrerend. Waar ik dat gelezen heb? Nergens natuurlijk. Dat heb ik zelf bedacht. Er is geen mens die gelooft dat een ziekenhuis failliet gaat of gesloten wordt omdat zulke dingen nu eenmaal bij marktwerking horen.
Ik las wel in de Volkskrant dat topbestuurders van ziekenhuizen 220.000 euro per jaar moeten verdienen. Dat is zo'n 40.000 euro meer dan de Balkenendenorm. Dat topsalaris is echter alleen bereikbaar in sectoren met veel marktwerking, zoals grote ziekenhuizen en landelijk actieve concerns voor ouderenzorg. (...) Bestuurders en toezichthouders vinden een topsalaris boven de Balkenende-norm voor ziekenhuizen en ouderenzorg verantwoord, omdat die moeten concurreren op de zorgmarkt en daardoor grote financiële risico’s lopen.
Het enige risico dat die topbestuurders lopen is dat ze in feite klungels blijken te zijn die de tent niet goed kunnen runnen. Er is geen zorgverzekeraar die een ziekenhuis of landelijk actief concern voor ouderenzorg als een baksteen laat vallen, want dat kun je de patiënten/cliënten niet aandoen. Er is dus 40.000 euro per jaar per persoon nodig om dat 'risico' goed te maken. Wat voor risico loopt een wijkverpleegkundige die een per ongeluk een fout maakt bij het in bed helpen van oudje dat een heup kan breken omdat het door die fout op de grond valt? Hoeveel euro per jaar persoon hebben we er voor over om dat risico goed te maken?
Het gaat economisch gezien (nog?) niet erg slecht, maar helemaal goed gaat het ook niet. Dat lijkt me nu typisch zo'n situatie voor 'samen de schouders eronder zetten': de regering ziet af van btw-verhoging; de vakbonden zien af van te harde looneisen; werkgevers zien af van hun bonussen; aandeelhouders worden niet meteen zenuwachtig als de koersen wat zakken. Ik noem maar wat, want een economisch deskundige ben ik niet. Het vervelende is nu dat er altijd mensen zijn die denken: hoe kan ik daaruit (waar dan ook uit) een slaatje slaan? Zo loopt de fiscus (wij met ons allen dus) jaarlijks HONDERDEN MILJOENEN mis, omdat - lees ik in de Volkskrant - in Nederland actieve private equity-fondsen vorig jaar honderden miljoenen terugkregen van de Belastingdienst, dankzij handigheidjes met de renteaftrek en fiscaal compensabele verliezen.
Ik heb maar eens gekeken wat private equity-fondsen precies zijn. Dat zijn dus fondsen die beleggen in niet-beursgenoteerde ondernemingen. Die ondernemingen worden opgekocht, gesaneerd (= mensen ontslagen, bijvoorbeeld) en dan weer met winst verkocht. Tussendoor maken ze dus gebruik van die handigheidjes, die daarvoor niet bedoeld waren. De Tweede Kamer wil daar wat aan doen. Minister Bos deelt zorgen over opkoopfondsen. Maar: Hij wees op het bezwaar dat private equity voor de wet niet anders behandeld kan worden dan 'gewone bedrijven. 'Bovendien moeten we niet alle private equity over een kam scheren.'
Natuurlijk moet je niet alles en iedereen over één kam scheren. Daar ben ik het helemaal mee eens. Daar was ik het jaren geleden al mee eens toen de wao-discussie aan het woeden was. Er waren mensen die onterecht in de wao zaten. Dat wist ik ook en ik vond dat die eruit gehaald moesten worden. Toen had de partij van dezelfde minister Bos er geen bezwaar tegen alle wao-ers over één kam te scheren. Zijn de 'echte' wao-ers daar beter van geworden? Ik vrees van niet. Er werd en wordt misbruik gemaakt van de bijstand. Er zijn AOW-ers met een alleenstaandenuitkering die toch stiekem samenwonen met een andere AOW-er met een alleenstaanduitkering. Als we aan die slechteriken wat willen doen, wordt er een regeling getroffen die voor alle bijstandstrekkers en AOW-ers geldt. Het nettoresultaat is dan al gauw dat het voor de goeieriken slechter wordt.
Het zal wel zo zijn dat onze economie op het bedrijfsleven steunt. Dat zorgt voor brood op de plank, toch. En wiens brood men eet ...
Gelukkig heeft maar een klein deel van de Nederlandse bevolking een handicap die het moeilijk maakt aan het gewone maatschappelijke verkeer deel te nemen. Je zou ook kunnen zeggen: waren het er maar meer, want dan zou het wat meer opschieten bij het in brede zin toegankelijk maken van onze maatschappij. Er is ook al heel vaak gezegd, dat voorzieningen die toegankelijk zijn voor mensen met een handicap, even toegankelijk zijn voor mensen zonder een handicap. In de trams van het type Combino kun je met een rolstoel, maar ook met een kinderwagen stap je een stuk makkelijker in.
De Vereniging Allergie Patiënten schat dat één op de drie Nederlanders aan een allergie lijdt. Dat lees ik in de Volkskrant. Kijk, dat is een doelgroep, waar ondernemers wel aandacht aan willen besteden. Ook mensen met een allergie schijnen wel eens op vakantie te willen gaan, maar dan huren ze een bungalow waar het sterft van de huisstofmijt. Dus: 'Roompot Holidays bekijkt hoe zij hun bungalows nog geschikter kunnen inrichten en hun beleid kunnen aanpassen. En ook Landal Greenparks wil het aanbod verbeteren', zegt Van Dalen, die hotels en vakantieparken hierover adviseert.
Bij Van der Valk zijn ze ook niet op hun achterhoofd gevallen: Hoteliers kloppen ook aan bij de Vereniging van Allergie Patiënten, zegt bestuurster Yola de Vries. Zij vertelt dat Van der Valk onlangs nog advies heeft ingewonnen voor de bouw van nieuwe hotels. En waar is die Vereniging achter gekomen? 'Het zou fijn zijn als alle nieuwe hotels kamers inrichten voor allergische mensen. Een stofvrije omgeving is immers ook goed voor gezonde mensen.'
Een flinke Hollandse jongen, van zessen klaar, die allergisch is voor huisstofmijt, kan nog altijd kiezen voor zijn eigen huisstofmijtvrije tentje in plaats van een bungalow. Die kan wekenlang op stap. Een Hollandse jongen in een rolstoel, mag blij wezen als hij voor één week een bungalow vindt waar hij zonder hulp en bijstand van derden in en uit en doorheen kan rijden. Hoe zou dat nou komen?
Nog altijd komt het voor dat ik dingen lees waarvan ik niets begrijp of die ik met geen mogelijkheid kan 'invoelen'. Ik neem direct aan dat het helemaal aan mij ligt, maar dat brengt me geen stap verder. Neem nou Lourdes.
Nee, ik ga nu geen tirade houden tegen wat ik als bijgeloof beschouw. Ik kan me best voorstellen dat mensen met een langdurige ziekte of handicap die ook gelovig zijn, een bedevaart naar Lourdes als een, mogelijk laatste, redmiddel zien. Ik neem direct aan dat voor veel mensen, zelfs als er geen genezing plaatsvindt, een bedevaart naar Lourdes of ander heilig oord toch een mooie religieuze ervaring is.
Een ander populair bedevaartsoord is Santiago de Compostella. Daar gaan ook veel niet-religieuze mensen heen. Als ik het goed begrijp is hier niet zozeer de plaats zelf het belangrijkste, maar de route ernaar toe: het is immers een uitdaging deze lange route te voet of met de fiets af te leggen. Daar kan ik me van alles bij voorstellen. Tijdens de meeste van mijn vakanties heb ik heel wat afgewandeld en -gefietst, waarbij ik ook niet het einddoel maar de tocht belangrijk vond.
In de Volkskrant lees ik dat er weer iets nieuws is: Bedevaart wordt steeds populairder. Dat wil zeggen dat steeds meer niet-religieuze mensen, ook een toenemend aantal jongeren, als vakantiebesteding naar een bedevaartsoord gaan. Zo is de in Duitsland georganiseerde motorbedevaart uitgegroeid tot een jaarlijks evenement met meer dan vierduizend deelnemers. Waarom is dat dan wel? Al die mensen zijn op zoek naar een spirituele vakantiebestemming. Ik misgun niemand zijn genoegens, maar wat is nou precies voor iemand die niet in God gelooft de spirituele ervaring die zhij in Lourdes opdoet? Wat beleef je als je met je motor in het bedevaartsoord aankomt?
Ik weet dat steeds meer mensen van God los zijn. Ik behoor zelf al jaren tot die nog steeds groeiende groep. Maar veel ongelovigen hebben toch behoefte aan spirituele ervaring. Waarom heb ik dat niet? Wat is er mis met mij? Ik kan me zelfs niets voorstellen bij 'spirituele ervaring'. De Sint Pieter in Rome vond ik destijds prachtig en Sint Jan in Lateranen nog mooier, maar ik kan me daar geen enkel spiritueel gevoel bij herinneren. In de Blauwe Moskee in Istanbul voelde ik ook niets bijzonders. Moet het per se een bedevaartsoord zijn? Zijn die ongelovigen stiekem jaloers op gelovigen die wel over transcendentale banden beschikken? Vertel!
Intussen draagt Obama wel zo’n speldje. Zomaar een zinnetje uit een artikel in Trouw van gisteren. In oktober gaan de Amerikanen kiezen wie hun volgende president wordt. Ook voor niet-Amerikanen een belangrijke keus. Wij ondervinden thans immers in onze portemonnee wat er gebeurt als het de Amerikanen economisch gezien niet zo voor de wind gaat. We kunnen dus rustig stellen dat de Amerikanen hun hoofd goed bij de les moeten houden voor ze het stemhokje instappen. Wat gaat de nieuwe president aan het gigantische begrotingstekort en de negatieve betalingsbalans van de Verenigde Staten doen? Gaat hij kiezen voor raketten of voor boter? Zal hij erin slagen het autogebruik en bijbehorend benzinegeslurp te verminderen? Geen onbelangrijke keuzes, lijkt mij en dan heb ik er nog maar een paar genoemd.
Sommige Amerikanen hebben andere prioriteiten. Janet LaPoint, een 57-jarige gezinsverzorgster en kapster, trouw Democrate, zegt het zo: "Wat me dwarszit bij Obama is bijvoorbeeld dat hij weigerde een speldje met de Amerikaanse vlag op zijn revers te dragen. Hij deed daar geringschattend over. Terwijl het een teken van patriottisme is." Dan volgt dat zinnetje waarmee deze 'Beggartalk' begint. Obama zag dus al gauw het belang in van een patriotistisch speldje op zijn revers. Hij kan, beter nog, een voorbeeld nemen aan Jan Peter: niks speldje, maar de VOC-mentaliteit uit de mottenballen halen. "Remember the Alamo!" ligt naar mijn gevoel zeer voor de hand. Een doos Cubaanse sigaren in de haven van Boston gooien is ook nooit weg: het toont de juiste mentaliteit t.o.v roken en Cuba.
Janet heeft John McCain ook heel hoog zitten. "Ik hou van die man. Hij is een echte held. Hij heeft als krijgsgevangene geleden voor Amerika." Ik zie niet zo gauw het heldendom in het van grote hoogte bommen laten vallen op een bijna weerloos land. Ook krijgsgevangene zijn maakt niet automatisch een held van iemand. En 'lijden voor Amerika'? Hoeveel Vietnamezen heeft McCain met zijn bommen laten lijden voor hun land?
We hebben er weer een categorie gediscrimineerden, resp. achtergestelde groep Nederlanders bij: de bewust kinderlozen. Als ik daarover iets lees, zoals gisteren in Trouw, voel ik me enigszins aangesproken: ik ben kinderloos, maar halfbewust. Toen Boukje en ik te horen kregen dat kinderen krijgen er niet erg inzat, was onze reactie: "Nou, dan niet." De medische wereld had ons met behulp van de toen beschikbare kennis en hulpmiddelen graag bijgestaan bij pogingen alsnog nageslacht te verwerven, we hadden adoptie kunnen overwegen, we hadden ons in de pleegzorg kunnen storten, maar we hadden niet zo'n allesoverheersende kinderwens. Het heeft ook wel iets om vlak voor je je naar de keuken begeeft om de warme hap te bereiden te kunnen zeggen: "Laten we maar iets in de stad gaan eten."
Wat zeggen nu die bewust kinderlozen? (Er) zou een toeslag moeten zijn voor kinderlozen omdat zij geen ’kleine milieuvervuilers’ op de wereld zetten. Is dat alles? Ben je gek? Er is volgens mij geen duidelijke samenhang tussen bewust kinderloos zijn en verhoogde aandacht voor het milieu. Het zit allemaal veel dieper en als je maar diep genoeg doorgraaft kom je altijd terecht bij de algemene klacht: hullie hebben meer voordeeltjes dan wij.
Het maandblad J/M, Voor Ouders, heeft het allemaal uitgezocht. Ik heb het persbericht van het maandblad er maar eens bij gezocht, want dan heb je het uit de eerste hand. (W)ie kinderen wil, moet alle lasten zelf maar dragen, zeggen bijna drie op de vier (74%) kinderlozen. Mensen met kinderen krijgen extra verlof (zwangerschap, bevalling, ouderschap). Vanaf 1 januari 2009 krijgen zij een kindgebonden budget, dat groter wordt bij elk volgend kind. (Uit wat jongere jaren kan ik mij de term 'fokpremie' nog herinneren.) Minderheden onder de gediscrimineerde bewust kinderlozen hebben de meest briljante ideeën: kindvrije uren in de supermarkt (28%), kindvrije zones en voorzieningen en parken, restaurants en dergelijke (31%), of een gegarandeerd kindvrije woonomgeving (19%). Laten we dan in één moeite door meteen maar het jeugdjournaal en 'Klokhuis' afschaffen; sluit alle speeltuinen; verwijder klimrekken en zandbakken, die medegefinancierd worden met de belastingcenten van de kinderlozen; gebiedt ouders met blèrende kinderen tram, bus of trein bij de eerstvolgende halte te verlaten .
40% van de kinderlozen erkent wel dat kinderen nodig zijn vanwege de vergrijzing. Die andere 60% vindt het kennelijk geen punt dat de Nederlandse bevolking uitsterft, of ze willen blijven doorwerken tot ze in het harnas sterven; pensioenen zijn dan immers niet meer nodig. Als ze maar geen cent voor anderen hoeven uit te geven.
