GEMIST

Hebben jullie me gemist? Meestal kondig ik het wel van tevoren aan, als ik een tijdje geen Beggartalk publiceer. Daar was ik deze keer wat laat mee.

Wat was er aan de hand? Had ik een 'writer's block? Had ik gebrek aan inspiratie? Nee hoor, ik had gebrek aan laptop. Die was een tijdje uithuizig i.v.m. reparatie. Een van de twee scharnieren die het openen en dichtdoen regelen, bleek ineens kapot te zijn. Ik had hem echt niet ruw behandeld, op een gegeven ogenblik was het gewoon zo.

De laptop is inmiddels wel weer thuis, maar nog niet gerepareerd. Er moet eerst een onderdeel besteld worden. Verder werkt hij normaal. Vanaf morgen zal ik ik weer gewoon bloggen.

VERBOD

Met ingang van vandaag mag je geen gezichtsbedekkende kleding dragen

1. in een voor publiek toegankelijk gebouw, zoals uitkeringsinstanties, gemeentehuizen, stadions;
2. in het openbaar vervoer;
3. in gebouwen en bijbehorende erven (bijvoorbeeld de schoolpleinen) van onderwijsinstellingen;
4. in gebouwen en bijbehorende erven van niet-residentiële delen van zorginstellingen, dit zijn ziekenhuizen, huisarts-, tandarts-, fysiotherapie-praktijken, verzorgingstehuizen en jeugdinstellingen.

Dus geen integraalhelm of bivakmuts als je  komend weekend je favoriete voetbalclub gaat aanmoedigen. Draag die ook niet als je een uitkering gaat aanvragen bij het UWV, of als je op het gemeentehuis een nieuw paspoort gaat aanvragen.

Het is allemaal geregeld in de Wet gedeeltelijk verbod gezichtsbedekkende kleding, maar niemand heeft het daarover. We hebben het over het boerkaverbod. Want daar is het allemaal om begonnen, door Geert Wilders, die zelfs de hoofddoekjes ("kopvodden") wilde verbieden. Uiteindelijk ging de rest van ons parlement ermee akkoord, maar om het niet discriminerend te laten overkomen, werden de integraalhelm en de bivakmuts er met de haren bij gesleept. Ga je toch een bank overvallen met een bivakmuts op en je wordt gepakt dan ben je ieder geval 150 euro kwijt.

Naar schatting zijn er in ons land (volgen EenVandaag) zo'n 200 vrouwen die een boerka of nikab dragen. (Bij Jinek werd gezegd dat het om 100 tot 400 vrouwen gaat.) Daar kun je uit emancipatoir perspectief tegen zijn, maar zo lust ik er nog wel een paar. Hoeveel mannen met een Nederlandse achtergrond kunnen het zelfs niet hebben dat hun ex-vrouw een relatie met een andere man aangaat.

.Ja, onder die boerka kan zich een man/terrorist met een bomgordel bevinden. Die man kan ook een net kostuum aantrekken en zijn semtex vervoeren in een diplomatenkoffertje. In een fietstas kun je ook heel wat semtex meenemen. Wat te denken van rolkoffertjes? Het lijkt me wel zo veilig die dingen ook maar gauw te verbieden.

Het wachten is nu op de eerste vrouw met boerka  of nikab, die gewoon over straat loopt, (wat niet verboden is) maar toch door omstanders mishandeld wordt.

ORIËNTEREN

Vrouwen kunnen niet kaartlezen, luidt een hardnekkig (mannelijk) vooroordeel. Klopt dat? Dat blijkt inderdaad voor een deel te kloppen volgens een artikel in het AD. Kan ik goed kaartlezen? Dat ligt eraan. In Nederland ben ik daar niet zo goed in. Het is niet zo vreselijk belangrijk steeds precies te weten waar je bent en hoe je naar je plaats van bestemming moet gaan. Je komt een heel eind zonder kaart. Als je echt niet weet waar je bent en je wilt dat wel weten om je einddoel te bereiken, volg dan consequent één pad of weg en na verloop van tijd kom je wel ergens een richtingaanwijzer tegen. Probleem opgelost.

Vorig (na)jaar was ik met vrienden in (de stad) Groningen. Als we van ons hotel de stad ingingen. ging ik met mijn scootmobiel en zij met de bus naar de afgesproken plaats. De heenweg verliep in het algemeen probleemloos, maar als we terug gingen was het meestal donker en moest ik ook meestal diverse keren anderen vragen hoe ik bij het hotel moest komen. Die pakten meestal hun mobieltje  om Google Maps te raadplegen. (Dat had ik toen nog niet op mijn mobieltje.)

Ik heb een stuk of tien vakanties in het Zweedse Nationale Park Sarek doorgebracht. Daar zijn geen wegen, zelfs geen aangegeven routes. Daar bepaalden wij onze route met behulp van stafkaarten met een schaal van 1:100.000. Uiteraard stonden rivieren en meren daarop aangegeven, maar daarmee kom je er niet, tenzij je consequent één rivier volgt. Op een stafkaart staan ook hoogtelijnen, die plaatsen met gelijke hoogte verbinden. Hoe dichter die hoogtelijnen bij elkaar komen, hoe steiler een heuvel of berg(rug) is. Je ziet dus ook de laagste plek tussen twee toppen, zodat je niet onnodig gaat klimmen.

De keren dat ik met Boukje in Sarek was, zei ik altijd dat als één van ons tweeën iets zou krijgen waardoor verdergaan moeilijk of onmogelijk werd, dat dat beter Boukje kon treffen dan mij, want Boukje had geen idee hoe ze op de dichtstbijzijnde  plek moest komen, waar hulp kon worden ingeroepen. Ik zou dat in veel situaties zelfs zonder kaart kunnen. Ik had de kaart van Sarek redelijk goed in mijn hoofd. Is daarmee iets bewezen? Ja, dat ik veel beter kon kaartlezen dan Boukje, maar meer ook niet.Ik kijk even verder. Ik heb twee zussen. De jongste zou nog kunnen verdwalen op weg van huis naar de supermarkt. De andere weet in het algemeen feilloos waar ze is en hoe ze van A naar B moet komen.

Hoe dan ook, ui wetenschappelijk onderzoek blijkt dat in het algemeen mannen een beter oriëntatiegevoel hebben dan vrouwen. Er zijn uiteraard ook vrouwen die een zeer goed ontwikkeld oriëntatiegevoel hebben en mannen bij wie dat ontbreekt.

Al die digitale navigatiemogelijkheden leiden er natuurlijk wel toe dat komende generaties  geen idee zullen hebben van wat ze met een kaart kunnen doen.

BEKEND

Amsterdam is er inmiddels wel wat aan gewend: het zijn van een populaire bestemming voor toeristen. Het heeft er jaren over gedaan die status te bereiken. Tegenwoordig kunnen bepaalde plaatsen van de ene op de andere dag populair worden en worden overstroomd door hordes toeristen. Eerder schreef ik hier al over Dubrovnik, waar de bewoners inmiddels gek worden van de toeristen die afkomen op de plekken waar delen van de populaire serie Game of Thrones zijn opgenomen.

Dankzij Trouw weet ik nu dat ook Instagram een belangrijk rol speelt in het verpesten van pittoreske plekjes. Als voorbeeld wordt Lake Wanaka in Nieuw-Zeeland genoemd. In de buurt van dat meer heb ik de kerstdagen van 1997 doorgebracht.

Rondom Lake Wanaka in Nieuw-Zeeland kunnen ze je er alles over vertellen. In 2015 zocht het bureau voor toerisme daar een manier om het meer onder de aandacht van internationale bezoekers te brengen. En dus nodigden ze een select groepje influencers uit – invloedrijke mensen op het sociale netwerk Instagram, dat destijds al 300 miljoen actieve gebruikers had, en inmiddels ongeveer een miljard. Eregast was reisfotograaf Chris Burkard, die miljoenen volgers laat meegenieten van zijn vele wereldreizen. (...) De strategie werkte: een van de plaatjes die Burkard schoot is inmiddels een veelvuldig geïmiteerd Instagram-cliché. Een reiziger kijkt vanaf de top van Roy’s Peak uit over het meer (...)). Reizigers die die foto zelf ook willen schieten, moeten tegenwoordig in de rij op hun beurt wachten, want het aantal bezoekers aan Lake Wanaka is sinds 2015 ieder jaar met bijna 20 procent gestegen. Er streken in 2018 ongeveer een half miljoen bezoekers neer op het plaatsje Wanaka, dat zelf minder dan 10.000 inwoners telt. Wat is eigenlijk de lol van precies dezelfde plek als veel voorgangers te bezoeken, daar dezelfde foto te maken die iedereen maakt en net als iedereen die foto ook nog eens op Instagram te plaatsen.

In de tijd dat de sociale media nog niet bestonden wilden Boukje en ik een fietstocht door het Lake District maken.

We wisten dat het een drukbezocht gebied voor toeristen was (en is), maar dachten/hoopten dat het mee zou vallen omdat we er vóór het hoogseizoen heen gingen. De eerste camping die we in dit gebied bezochten was overvol en buitengewoon druk. We waren het die avond zonder discussie geheel eens: we maken morgen rechtsomkeert naar de Yorkshire Dales. die we al kenden van een eerdere vakantie, lekker rustig en ook heel mooi. Kleine campings, waar vaak ons tentje het enige was.

De les die we uit al dat Instagramgedoe kunnen leren en die ik al eerder verkondigd heb: heb je een mooi plekje ontdekt, maak er dan een foto van, maar houd die dan wel voor jezelf. Als je er dan nog eens heen gaat, kom je niet in een massa terecht.

HERINNERINGEN

Dit is de laatste foto die van Boukje gemaakt is, kort voor haar overlijden, vandaag precies 23 jaar geleden. Sjoukje en Willem hadden ons opgehaald in Den Haag. Wij gingen een paar dagen naar hun zeilboot in Den Oever bij de Afsluitdijk. We waren voor de lunch gestopt bij een restaurant bij de Hondsbossche Zeewering. We hebben nog wat gewandeld langs het strand en daar is deze foto gemaakt. Opvallend, vind ik, aan deze foto is dat Boukje zelfs toen nog kon lachen. Ik weet niet of we toen ook nog gevaren hebben. Waarschijnlijk wel, maar het staat me niet bij.

Het jaar daarop ben ik van Den Haag naar Den Oever gefietst en heb ik weer een paar dagen op de boot vertoeft. Op de heenweg fietste ik langs de IJsselmeerkant van  Noord-Holland, op de terugweg door de duinen. Op een gegeven moment realiseerde ik me dat ik langs de Hondsbossche Zeewering zou komen en ook langs het restaurant waar we toen geluncht hadden. Zou ik daar weer gaan lunchen? Zou ik dat aan kunnen?

Ik kon het aan. Misschien omdat ik ook toen, net als vele keren daarna, bij het denken aan Boukje me niet de nare dingen voor de geest haal, maar de vele goede, leuke en gelukkige momenten uit ons samenzijn; de wandelingen door Lapland, Schotland en Wales, de fietstochten  door Engeland, Ierland en de Rocky Mountains; de laatste, voor ons atypische, vakantie op Karpathos, die ook de mooiste was van allemaal. Maar ook in ons gewone dagelijkse leven waren er veel mooie en gelukkige momenten.

Ik doe vrijwel nooit iets aan verjaardagen en andere gedenkdagen. 29 juli breng ik nooit veel anders door dan andere dagen. Dat ik vandaag dit blog schrijf komt omdat bij een verjaardag waar ik gisteren bij was een vriendin zei dat ze er aan dacht dat het Boukjes sterfdag was. Ik zei dus: "Dat is niet vandaag, dat is morgen." Ze dacht dat het al de 29ste was.

Het wordt een dag met mooie herinneringen.

VASTGOED

"Buy it, fix it, sell it." Dat is het motto van de Amerikaanse beleggingsmaatschappij Blackstone, die bedrijven en vastgoed koopt. Dat zou geen boeiende informatie zijn, als het bedrijf uitsluitend in de VS bedrijven en vastgoed  kocht, maar dat doen ze wereldwijd. Het Parool meldt: Voor 250.600.000 euro nam de Amerikaanse investeerder 240 huizen over in Amsterdam, plus tweehonderd in Rotterdam en nog zo’n zeventig winkels. (...) Door deze megadeal beheert Blackstone (...) ineens woningen in (...) straten, verspreid over Amsterdam. Meestal gaat het om volledige panden, van de begane grond tot en met de bovenste verdieping.

Wat willen investeerders en niet alleen Amerikaanse? Zoveel mogelijk verdienen. Blackstone heeft, zacht gezegd, nogal een naam. De Verenigde Naties hebben eerder dit jaar de praktijken veroordeeld van grote investeerders die betaal­bare woningen opkopen, opknappen, de huren verhogen en bestaande huurders uit hun huizen zetten.

Blackstone heeft ook in Barcelona huizen gekocht, Uit onderzoek bleek dat de huren van de Blackstonehuizen sindsdien 38 procent meer zijn gestegen dan het gemiddelde in Barcelona. (Huurders in Spanje hebben minder rechten dan Nederlandse huurders.)

Professor Peter Boelhouwer, verbonden aan de TU Delft en een van de belangrijkste woningmarktexperts, is er nog niet uit. "We weten niet goed wat we aan partijen als Blackstone hebben." (...) Behoort Blackstonr tot de snelle beleggers of tot de partijen met een langetermijnvisie. Blackstone bezweert dat ze tot de tweede categorie behoort, maar Boelhouwer moet dat nog zien. "Ze streven wel naar winstmaximalisatie." Eén ding lijkt me wel duidelijk: Blackstone zal sowieso de woningmarkt niet toegankelijker maken voor starters met een niet al te hoog inkomen.

COMMENTAAR

Maarten Ducrot is een psycholoog. Hij was ooit ook een niet onverdienstelijk profwielrenner. Zijn kennis en ervaring op het gebied van fietsen deden de NOS besluiten hem als commentator in te zetten bij de Tour de France. Ducrot was 20 jaar geleden 39ste in de Tour. Hij doet dat al een aantal jaren samen met Herbert Dijkstra.

Het meest opvallende van Ducrot/Dijkstra is dat ze er elk jaar in slagen tot vervelens toe allerlei feitjes te herhalen. ("Kruiswijk houdt niet van tempowisselingen." "Bernal is geboren op 2000 m hoogte.") Ik vraag me vaak af wat het nut is van het commentaar bij live uitzendingen. Ik zie met eigen ogen dat een renner 'ontsnapt' uit het peloton en dat een andere belangrijke renner hem niet kan volgen. De Franse TV weet dat redelijk goed  in beeld te brengen. Ducrot en Dijkstra zitten naar dezelfde beelden te kijken als ik.

Ducrot heeft nog een ander opvallend kenmerk. Hij geeft er voortdurend blijk van een hekel te hebben aan vluchtheuvels en rotondes. Dat vindt hij niet goed voor de renners. Hij schijnt te vergeten dat de renners gedurende één dag in een jaar over een bepaald stuk weg fietsen. De andere 364 dagen gebruiken gewone mensen die weg en de weginrichting is voor die mensen bedoeld.

Gisteren maakt Ducrot het wel erg bont. Op een deel van het parcours waar de renners nog niet aan toe waren had het gesneeuwd en gehageld. Je zag beelden vanuit een helicopter. Ducrot zal diezelfde beelden gezien hebben. Het was mij direct duidelijk dat je geen peloton over die besneeuwde wegen moest sturen. De beslissing de etappe te staken leek mij geheel terecht.

Ducrot vond het maar niks. Die renners moeten ongeacht de omstandigheden altijd doorfietsen. Daar zijn ze prof voor. Misschien dat beelden van later op de avond (dikke lagen modder over de weg) hem alsnog overtuigd hebben. Maar misschien vond hij dat ze daar best een stukje hadden kunenn lopen. Veldrijders doen dat aan de lopende band, toch?