BIJDRAGE

Ja, dit is ook Amsterdam. Het is het in heel Amsterdam wereldberoemde café 't Sluisje aan de Nieuwendammerdijk. Toen ik nog maar net een paar dagen in Amsterdam-Noord woonde heb ik op het terras wat gedronken en gegeten. Later heb ik binnen ook nog wel eens een pilsje gedronken.

In Het PAROOL las ik dat sinds kort het pand te koop staat. Het bruine café, een rijksmonument, is een begrip in Noord. En niet alleen in Noord. 'Vroeger' ben ik er meermalen geweest. Als ik weer eens in het Waterland gefietst had keerde ik altijd terug via de Schellingwouderdijk en Nieuwendammerdijk en was 't Sluisje een pleisterplaats. 

Het café in het zestiende-eeuwse pand dat in 1904 werd geopend door Gerrit de Ruijter, wordt sinds het overlijden van Berry de Ruijter in 2001 gerund door zijn vrouw Anne-Karin en dochters Lisa en Eva. Ze stoppen ermee, met het oog op pensioen en de kinderen.

Het pand staat op Funda te koop voor ruim twee miljoen euro. De buurt is bang dat het pand wordt gekocht door iemand met veel geld die er alleen gaat wonen, dus: weg café. Die vrees lijkt me niet onterecht. Veel panden in Nieuwendam en Schellingwoude zijn gekocht door mensen met een goed inkomen, zoals Wouter Bos, ooit minister van financiën en nu voorzitter van de raad van bestuur van het VU medisch centrum.

Buurtbewoners zijn een crowdfundingsactie begonnen. Als er voldoende geld wordt ingezameld - na vijf dagen was er al zeven ton toegezegd - wordt een coöperatie gevormd die het pand gaat kopen en beheren. Je hoort mij niet klagen over mijn financiële situatie, maar helaas ben ik niet zo kapitaalkrachting dat ik een substantiële bijdrage kan leveren. Anders zou ik het zeker doen.

OVERLEVEN

Bewegen is natuurlijk goed voor een mens. In de buitenlucht bewegen, wandelen, hardlopen of fiesten, kan het nog leuker maken. Vroeger werd dat bewegen ook wel 'trimmen' genoemd. Maar kennelijk spoort dat woord niet langer aan tot 'fit worden/blijven d.m.v. lichaamsbeweging'. In Het PAROOL lees ik dat het Vondelpark uitpuilt van bootcampende gelegenheidssporters. Je bent daar dus niet aan het trimmen, joggen of gewoon aan het hardlopen, je bent aan het bootcampen.

Bootcamp komt van oorsprong uit Amerika, met name uit het Amerikaanse leger, een dus moeten we het, in ieder geval de term, overnemen. Daar kunnen we het natuurlijk niet bij laten. In Geuzenveld gaan ze een stapje verder: daar opent op 30 november een survivalbaan.

Survival betekent overleven, dat moet wel heel spannend zijn allemaal. Nou, reken maar: Sporters die al willen trainen kunnen onder andere bungelen aan horizontale touwen, slingeren aan lianen en klauteren aan gloednieuwe monkey bars. W.t.f. zijn monkey bars? Apentralies? Daar heeft het wel wat van weg.

Dat is best wel spannend, want je kunt zomaar vallen en iets breken.Dat is nog eens overleven!

UITZICHT

Stel je voor, je staat aan de boorden van het IJsselmeer bij Makkum (gemeente Súdwest-Fryslân) en je ziet dit:

Dit is (nog) niet de werkelijkheid, maar een zogenaamde 'artist's impression' van hoe het er in de toekomst uit zou kunnen zien. Daar moet je toch niet aan denken? Tenminste, het Bolswards Nieuwsblad schrijft daarover: De pas opgerichte stichting Don Quichot heeft als belangrijkste doel ‘het voorkomen van plaatsing van windturbines in het noordelijk deel van het IJsselmeer’.

Het zijn milieuorganisaties die bij de Raad van State willen voorkomen dat die windmolens geplaatst worden. Denk die windmolens weg en wat zie je dan? Volgens mij niet iets buitengewoon boeiends, maar daar ben ik wellicht een rare in. Bovendien: als je geen duurzame energie opwekt, komt op een gegeven moment het water misschien over de Afsluitdijk heen. Dan heb je een nog veel wijder uitzicht, maar hoe kom je dan bij Makkum. Dan ziet Nederland er ongeveer zo uit:

BAGGER

Volgend jaar maart zal ik mijn stem niet uitbrengen op Sylvana Simons. Ik heb echt niets tegen haar, maar ik stem, zoals altijd op (een kandidaat van) de SP.

Sylvana Simons was aanvankelijk bekend als presentatrice van diverse tv-programma's, vooral bij de commerciële omroepen. Ik leerde haar pas 'kennen' toen ze vrij regelmatig te zien was als 'tafeldame' bij DWDDrrrrr.  Net als de meeste sidekicks van Matthijs van Nieuwkerk was zij mij nooit opgevallen als iemand met een interessante inbreng. Niemand maakte zich ook, voor zover ik weet, druk over Sylvana.

Dan wordt Sylvana, toch vrij onverwacht voor iedereen, gepresenteerd als kandidaat-lid voor de Tweede Kamer namens de partij DENK. Ze uit opvattingen over Zwarte Piet en het koloniale verleden van Nederland, die nauwelijks verschillen van die van andere zwarte Nederlanders. En dan krijgt zij via de sociale media (Hoe 'sociaal' zijn die eigenlijk?) een grote hoeveel'heid "bagger" (zo wordt dat genoemd in een filmpje op de site van de Volkskrant) over zich heen.

Hoe is de woede over Sylvana Simons te verklaren? Die vraag staat boven het artikel in de Volkskrant. De oorzaak van de ophef is dit keer het carnavalsnummer Oh Sylvana van zanger Rob van Daal. (...) Tientallen mensen zagen het nummer wel degelijk als een directe verwijzing naar Sylvana Simons en lieten hun haat over Simons de vrije loop door racistische videofilmpjes bij het nummer te monteren. Daarin werd Simons afgebeeld als Zwarte Piet en verscheen haar hoofd met knip- en plakwerk bij beelden die verwijzen naar lynchpartijen van de Klu Klux Klan.

De laatste tijd wordt er weer veel gesproken over de noodzaak voor 'nieuwe Nederlanders' zo snel en goed mogelijk te integreren. Naar mijn idee zijn er nog veel 'oude Nederlanders' die niet precies weten wat het inhoudt je te gedragen als iemand die bij een zich beschaafd noemende maatschappij wil behoren. Je mag van niemand verwachten te integreren in een maatschappij die "bagger" produceert.

ZIELEPIET

Te vaak nog willen oudere mensen dood omdat ze het leven dat ze nu moeten leiden, niet willen. Dat zegt Gert-Jan Segers, fractievoorzitter van de ChristenUnie, in Trouw. Samen met Jan Slagter van omroep MAX wil hij dat politieke partijen nog voor de verkiezingen om tafel gaan om concrete afspraken te maken over 'waardig oud worden'. Dat moet leiden tot een 'zilveren stembusakkoord' waarbij zoveel mogelijk politieke partijen zich aansluiten. Het initiatief is een reactie op het kabinetsplan dat ouderen zelf moeten kunnen beslissen wanneer ze sterven.

Gert-Jan en Jan gaan naar mijn idee uit van de veronderstelling dat ouderen die op een gegeven ogenblik bepalen te willen sterven, dat alleen doen doen omdat ze ziek, zorgbehoeftig en/of eenzaam zijn, en/of zichzelf als een last voor de omgeving bezorgen. De oudere als zielepiet.

Met 77 jaar achter de rug mag ik mezelf wel als oudere beschouwen, toch? Ik heb de nodige kwaaltjes, maar geen ervan kan beschouwd worden als oorzaak van 'uitzichtloos lijden'. Het overgrote deel van mijn dagelijkse activiteiten kan ik nog geheel zelfstandig uitvoeren. Ik heb het vermoeden dat dit bij de meeste ouderen het geval is. Ik weet dat vrij veel ouderen zorg nodig hebben en dat er nog wel eens wat hapert in de zorgverlening. Maar ook als je niet continu zorg nodig hebt, kun je op een gegeven moment vinden dat het wel genoeg geweest is. De laatste twintig jaar van mijn leven, zonder Boukje, waren bepaald niet de leukste. Toch kan ik het redelijk goed vinden in mijn eentje. Ik moet er niet aan denken dat ik mijn tijd moet doorbrengen in een omgeving, waarin kundige en goedbedoelende professionle zorgverleners, mij de hele dag het gevoel willen geven dat ik nog steeds gewaardeerd wordt, dat ik maatschappelijk nog meedoe.

IK moet er niet aan denken mee te doen aan het 'Kerstdiner voor Ouderen' van 'MAX maakt mogelijk'. Dat wordt uitgezonden op 24 en december, dus al eerder opgenomen. De 350 ouderen die er aan deelnemen zitten met kerst dus, waarschijnlijk tegen hun zin, gewoon alleen thuis naar dat 'gezellige' diner te kijken. Ik zit doelbewust de kerstdagen voor de twintigste keer in mijn eentje thuis. Ik heb geen minister van ouderenbeleid nodig om ervoor te zorgen dat ik de kerstdagen in gezelschap doorbreng. Laat maar. Geef me liever zo'n pil die ik kan innemen als ik denk 'Genoeg is genoeg'.

BEGRAVEN

Mijn ouders en een jongere broer zijn begraven op Zorgvlied, in Amsterdam-Zuid. (Die plaatsbepalingis niet helemaal correct, want formeel is het gebied van de begraafplaats onderdeel van de gmeente Amstelveen.) De enige keren dat ik weer eens op Zorgvlied kwam, was als er een bekende werd begraven. Ik heb niets met het bezoeken van graven. Boukje is gecremeerd. Omdat haar overlijden niet onverwacht kwam hebben we gesproken over begraven of cremeren. Ik heb toen gezegd dat als zij begraven wilde worden, ik dat zou doen, maar dat ik nooit naar haar graf zou komen. Ik heb ook geen as van haar. Die is in zee gestrooid. Dat heeft echt niets met onverschilligheid te maken. Integendee. Onlangs las ik ergens een treffende uitspraak: "Death ends a life, not a relationship." Ik wil zelf ook gecremeerd worden.

Ik heb nooit de mensen begrepen die uitgebreid aangeven hoe hun begrafenis/crematie moet verlopen. Kunnen ze zich daarop als het ware 'bij voorbaat' verheugen? Ze zullen er immers zelf niets van merken.

Ik kom hierop omdat ik in Trouw las: De Raad van State heeft de komst geblokkeerd van een natuurbegraafplaats in Huis ter Heide (in de gemeente Loop op Zand). Dat is een fikse tegenvaller voor Natuurmonumenten. (...) Het oordeel is een fikse tegenvaller voor Natuurmonumenten, dat in eigen natuurgebieden tien tot vijftien natuurbegraafplaatsen wil aanleggen. Volgens de organisatie, met 100.000 hectare natuur in eigendom, vragen veel leden om een laatste rustplaats in de natuur.

De firma Natuurbegraven Nederland kreeg van de gemeenteraad toestemming zonder enige beperking wat betreft het aantal te rooien bomen. Natuurmonumenten had daarmee ingestemd. Natuurmonumenten, dat de natuur wil beschermen, was dus bereid een onbeperkt aantal bomen te laten kappen. Ze zou er ook aan bijdragen dat veel nabestaanden waarschijnlijk een behoorlijk eind zouden moeten reizen om het graf van hun overleden dierbare te bezoeken. Reizen kost energie en veroorzaakt CO₂-uitstoot. Is dat allemaal het graag begraven worden in de natuur waard?

NAMEN

Schaatsen is de sport die ik het liefste op tv bekijk, maar ik hoef niet alles te zien wat er aangeboden wordt. Zo hoef ik niet per se alle World Cupwedstrijden te zien. Maar gisteren heb ik wel het een en ander gezien van de wedstrijden in  het Japanse Nagano. Dus viel het me op dat (de verslaggevers/commentatoren van) Studio Sport er een merkwaardig beleid op nahouden wat betreft de namen van de schaatssters.

Een van de succesvolle schaatsende dames is al enkele jaren Heather Bergsma. Als Herbert Dijkstra haar naam noemt zegt hij er steeeds, tot vervelens toe, bij dat we haar vroeger kenden als Heather Richardson. Zij is nameijk een Amerikaanse die enige tijd geleden getrouwd is met de succesvolle Nederlandse schaatser Jorrit Bergsma.

Ik weet ook wel dat het in Nederland niet ongebruikelijk is dat getrouwde vrouwen de naam van hun echtgenoot gaan dragen. (Boukje noemde zichzelf, hoe feministisch ze ook was, eigener beweging - van mij hoefde dat niet - liever Van Wijk dan Louwes.) Maar nu Heather nog steeds voor de VS uitkomt, zou het me logischer lijken haar bij haar eigen naam Richardson te noemen.

Studio Sport is ook niet erg consequent bij de naamgeving. Zo hebben ze het nog altijd over Marrit Leenstra, de Nederlandse die voor Nederland schaatst, hoewel ze al enige tijd getrouwd is met de Italiaan en voormalig schaatser Matteo Anesi. Misschien zit er wel een raar soort redenering achter. Iets van: als ze bij de top horen gebruiken we de Nederlandse naam.