COPYCAT

Ik heb een hekel aan BN'ers met een levensbedreigende ziekte, bijvoorbeeld kanker, die daar uitgebreid en regelmatig in de media, dus ook in talkshows, verslag van doen en/of op bevraagd worden. Het is overigens ook een manier om van O(n)B(ekende)N(derland)er BN'er te worden.

Goed, dat gezegd zijnde, moet ik toch even iets kwijt. Trouwe lezers van dit blog weten dat ik drie goede vrienden heb die alle drie Jan heten. In de afgelopen twee maanden bleken twee van deze Jannen kanker te hebben. De ene heeft de ziekte van Kahler, de ander prostaatkanker. Eerstgenoemde heeft inmiddels bestralingen achter de rug, volgt nu chemotherapie, die weer wordt gevolgd door stamceltherapie. De ander wordt binnenkort geopereerd.

Aan die Jannen stuurde ik gisteren een e-mail met daarin de volgende tekst:

Het moet niet gekker worden. Het is echt niet zo dat ik per se hetzelfde (min of meer) wil meemaken als jullie. Ik heb ook nooit de rol van 'copycat' willen spelen. Maar toch: vanochtend was ik bij een dermatoloog die mij vertelde dat ik zeer waarschijnlijk een vorm van huidkanker had. Dat consult vond plaats in het gezondheidscentrum, maar aan het eind van de middag kon ik mij vervoegen in het BovenIJ Ziekenhuis, waar het melanoom, want dat was het, is verwijderd. Over tien dagen hoor ik nader, dan is er ook in het lab naar gekeken.

Het doet allemaal wel wat ironisch, bijna oneerlijk, aan. Als derde, binnen vrije korte tijd, in de rij hoor ik dat ik een vorm van kanker heb en als eerste word ik er, op de dag van de diagnose, van verlost. 31 oktober, als ook de hechtingen verwijderd worden, hoor ik of die 'verlossing' redelijkerwijs gezien voorgoed is.

Tenzij ik op 31/10 iets hoor wat vermeldenswaardig is, zul je mij niet meer horen over dat verwijderde melanoom.

O ja, bij die Jannen laat de prognose zich redelijk positief aanzien.  

ERFGOED

Zelfs op mijn leeftijd kom je af en toe een woord tegen dat je nog nooit eerder hebt gehoord of gelezen. Zo kwam ik gisteren in Trouw het woord 'dadererfgoed' tegen. Het gaat dan om historische gebouwen of andere objecten die doen denken aan duistere dingen uit ons verleden. Vlak na de oorlog vertikten sommige Utrechters het om over de Maliebaan te fietsen. De straat was besmet: er hadden NSB'ers en Duitsers rondgehangen die zich de statige villa's hadden toegeëigend. Nu fietsen er dagelijks honderden mensen over de laan. Ze hebben geen idee dat ze het voormalige stafkwartier van de Nederlandse SS passeren, en nog vijftien andere nazi-instituten.

Momenteel wordt de discussie tussen voor- en tegenstanders van het behoud van dadererfgoed gevoerd op één plek: een camping in Lunteren. Daar brokkelt naast de bungalows de 'Muur van Mussert' langzaam af. Vanaf een ingemetseld balkon hield Anton Mussert, voorman van de Nederlandse Socialistische Beweging (NSB), zijn 'hagespraken'. (NSB staat overigens voor Nationaal Socialistische Beweging.)

Ik kan me voorstellen dat iemand bepaalde plaatsen mijdt, omdat die onplezierige heinneringen oproept, bijvoorbeeld plaatsen die je met een verloren geliefde bezocht hebt. Ik heb daar geen last van. Ik kom in tegendeel graag op plaatsen die ik met Boukje bezocht heb, juist omdat ik daar mooie herinneringen aan heb. Ik ontmoet regelmatig een vrouw die als twee druppels water op Boukje lijkt: haar tweelingzus. Ik heb daar geen enkele moeite mee.

GAYBRA

Ik wist het niet, maar creationisten vind je niet alleen onder fundamentalistische christenen. Ook Harun Yahya, pseudoniem van Adnan Oktar, moet niets hebben van de evolutieleer. Zijn gedachtegoed, met name dat over homo's, schijnt goed te worden weergegeven in de flyer die onlang in Amsterdam West werd verspreid en waarin beweerd wordt dat zowel in het jodendom en christendom als in de islam homoseksualiteit verboden is. De Koran ken ik niet echt, maar ik weet wel dat er in de Bijbel bepaald onvriendelijke opmerkingen over homo's worden gemaakt. Het gaat nochtans wat ver om nu nog te beweren dat in HET christendom homoseksualiteit verboden wordt. Ik denk voorts dat tegen homoseksualiteit zijn eerder een cultureel dan een religieus verschijnsel is. Er zijn volgens mij nog aardig wat autochtone christelijke en joodse Nederlanders die zeer tegen homoseksualiteit zijn.

Er is nogal wat verweer tegen die vreselijke flyer gekomen. Zoals er, gelukkig, van officiële zijde vaak stelling wordt genomen tegen discriminatie van LHBT-mensen in het algemeen en homo's in het bijzonder. Dat stelling nemen neemt overigens, vind ik, soms merkwaardige vormen aan. Zo wist ik niet, dat je d.m.v. zebrapaden steun voor LHBT-mensen kon uitspreken, namelijk door zebrapaden de regenboogkleuren te geven:

Hier en daar wordt zelfs gesproken van 'gaybrapaden'. Ik weet daar nu van omdat ik in De Telegraaf las dat in Leiden een aantal jonge mannen zo'n veelkleurig zeebrapad had overgeschilderd en daarbij ook nog eens de nazigroet had gebracht. Een barman van een café dat dicht bij het zebrapad ligt filmde de actie en plaatste de beelden online. Als die barman het gezien heeft, moeten meer mensen het gezien hebben. De eigentijdse reactie op zo'n gebeurtenis is helaas niet de daders tegenhouden, maar het gebeurde filmen met je mobieltje en vervolgens het filmpje online plaasen.

Ik weet niet of buitenlandse bladen het bericht hebben overgenomen. Angelsaksische kranten zouden wat moeite gehad kunnen hebben met het woord 'gaybrapad'. Ze zouden gedacht kunnen hebben dat met een 'gay bra' een bh voor lesbiennes bedoeld zou kunnen zijn.

Bij Nu.nl las ik: Het zebrapad kreeg in 2015 regenboogkleuren om aandacht te vragen voor homo-emancipatie. In zijn algemeenheid ben ik zeer voor homo-emancipatie en steun daarvoor van officiële zijde, maar of het hier en daar aanbrengen van regenboogkleuren daar nu het beste middel voor is, betwijfel ik. Kunnen we nu ook een bus, tram of trein in regenboogkleuren verwachten? Het lijkt me genoeg dat we tegen homofobe religieuze fundamentalisten kunnen zeggen dat God/Jaweh/Allah zelf als eerste met die regenboog is gekomen.

BESTE

Dat er van tijd tot tijd wordt bekeken waar 'de beste' haringen, oliebollen of patatten te krijgen, daar zijn we inmiddels al aan gewend. Je kunt er verder niets mee, want hoeveel kans is er nou dat je een liefhebber van een bepaald product bent en dat de producent/leverancier van 'de beste' zich ook nog eens bevindt op een plek waarbij jij regelmatig in de buurt komt?

Als Het PAROOL nu pakweg 60 jaar geleden (in Amsterdam) op zoek was gegaan naar de beste tomatensoep dan had ik daar wat aan gehad. Op de tweede plaats staat namelijk Café The Corner. The Corner bevindt zich op de hoek van de Scheldestraat  en het Scheldeplein, vlakbij de RAI. In mijn jeugd kwam ik daar enkele malen per week, bijvoorbeeld als er weer eens een les was uitgevallen op de kweekschool die ik toen frequenteerde. De afstand tussen kweekschool en café was hoogstens 200 meter.

Als runner up heeft The Corner dus best goede tomatensoep, maar de beste, volgens de keurmeesters van Het PAROOL dan, eet je bij Café Restaurant Amsterdam. Echter, dat bevindt zich op de Haarlemmerweg, ter hoogte van de Westergasfabriek. Handig als je een keer een uitzending van DWDDrrrrr bijwoont. Kun je vooraf of na afloop een overheerlijke, neem ik maar aan, tomatensoep nuttigen.

Het artkel in Het PAROOL begint met: Het is weer herfst, en dat betekent: soep met ballen. Heb ik nou een rare smaak? Ik eet het hele jaar door wel eens soep met ballen. Als je al een soep met de herfst of de winter asscocieert is dat snert of bruinebonensoep, toch?

PRIJS

In mijn boekenkast staan aardig wat boeken van winnaars van de Nobelprijs voor literatuur: Pearl S. Buck, Herman Hesse, William Faulkner, Ernest Hemingway, Albert Camus, Boris Pasternak, Jean Paul Sartre, Heinrich Böll, William Golding, Nadine Gordimer, Toni Morrison, Günter Grass, J.M. Coetzee en Doris Lessing. De boeken van deze schrijvers heb ik nooit aangeschaft omdat ik zo nodig 'echte literatuur' wilde lezen en hebben. De boeken lekken mij de moeite van het lezen waard en meestal was dat ook zo.

Van de meest recente winnaar van de Nobelprijs voor literatuur heb ik helemaal niets in gedrukte vorm, ook helemaal niets op vinyl en vrijwel niets op cd. Als je daaruit de conclusie trekt dat ik geen groot liefhebber van het werk van Bob Dylan ben, heb je groot gelijk. Ik heb altijd gevonden dat Dylan absoluut niet kon zingen, althans niet op een wijze die ik aangenaam vond klinken. Mr. Tambourine Man bijvoorbeeld is best een aardige song, maar die werd veel beter gezongen door de Byrds:



Ik heb een cd en een dvd - en ergens ook nog vinyl - waarop Dylan met enkele nummers te horen is. Eén nummer daarvan hoor ik graag, maar dat zingt hij dan ook niet alleen, maar met een aantal andere zangers en muzikanten van naam, tijdens The Last Walz, het afscheidsconcert van The Band:



Dylan kreeg de Nobelprijs uiteraard niet voor zijn muziek, maar (volgens Wikipedia) "Voor het scheppen van nieuwe poëtische uitdrukkingsvormen in de grote Amerikaanse zangtraditie."

Omdat ik nauwelijks naar Dylan geluisterd heb, kan ik dus weinig zinnigs zeggen over zijn teksten, want ik ken ze niet. Maar wie kent Bob Dylan nog over een jaar of zeventig? Wie heeft er wel eens gehoord en zelfs gelezen van Gabriela Mistral? Die won de Nobelprijs in 1945 Voor haar lyrische poëzie, geïnspireerd door machtig gevoel, die haar tot symbool van het idealistische streven van de gehele Latijns-Amerikaanse wereld heeft gemaakt.

GENERALISEREN

Ene Daan Wijnants mag in Het PAROOL een paar open deuren intrappen. Dé bewoner bestaat (...) niet, net zo min als 'het volk', 'de Nederlander of 'de Amsterdammer'.

Daan ergert zich eraan dat te vaak in Tweets, in Facebook, maar ook in de pers en door bestuurders wordt gezegd dat 'de bewoners' of 'de Amsterdammmers' dit of dat vinden van een of andere 'probleem'. Als je als actie- of belangengroep maar hard genoeg iets roept, word je al gauw als de hele bevolking beschouwd die ergens een mening over heeft. Dat doet geen recht aan de diversiteit van de Amsterdammers en wordt politiek misbruikt (...). Veel Amsterdammers worden namelijk niet gehoord. (...) Zo'n generalisatie is een truc om afwijkende meningen en belangen te verdoezelen. (...) Dus laten we niet meer spreken over 'bewoners en ondernmers' maar over 'sommige Amsterdammers'.

Generaliseren doen ze echt niet alleen in Amsterdam. Denk maar aan 'al die asielzoekers', 'al die marokkanen'.

OPROEP

Zo'n 65 jaar geledem zat ik in de eerste klas van de HBS. De school was gevestigd in een oud herenhuis aan het Oosterpark. Ik kan me nog herinnerinneren dat een keer tijdens de geschienisles de klokken luidden van de dichtbij zijnde rooms-katholieke kerk. De geschiedenisleraar, maakte daar een wat spottende, maar welk leuke opmerking over.

Ik moest aan dat incident denken toen ik hoorde en, ik geloof in de Volkskrant, las dat SGP-leider Van der Staaij zei dat de SGP wil dat moskeeën geen dagelijkse gebedsoproepen met de woorden "Alahoe Akbar" meer mogen doen vanaf minaretten.

Al in 2007 zei de toemalige minister van Binnenlandse Zaken, Guusje ter Horst, op Kamervragen van dezelfde SGP dat in de gemeenste Maassluis al zeventien jaar die oproepen werden gedaan. Het is niet zo gek dat de SGP tegen die gebedsoproepen is. Als stoere Calvinisten zijn ze ook al behoorlijk tegen de rk kerk. In de twintiger jaren van de vorige eeuw hebben zo nog eens een kabinetscrisis veroorzaakt met een amendement tegen het gezantschap bij de paus.

Maar nu gaat het Van der Staaij ook om de 'islamisering' van Nederland, waar hij tegen is. Ik vrees dat hij dat niet alleen om relgieuze reden is, maar dat hij hier dicht in de buurt van Geert Widers komt. Hij vergeet er namelijk bij te zeggen dat bij het merendeel van de moskeeėn in Nederland er helemaal geen sprake is van die luidkeelse gebedsoproep. Het is net als bij die gezichtsbedekkende boerka's. Men maakt zich druk om een verschijnsel dat nauwelijks voorkomt.