WIET

Rudolf Hillebrand (58) lijdt sinds 1992 door een ongeluk met een naald aan hiv. Het PAROOL schrijft over de wiet die hij tot voor kort zelf kweekte en die hij rookt tegen misselijkheid en braakneigingen, veroorzaakt door de hivmedicatie. (..) "Als je me vroeger had verteld dat ik mijn eigen wiet zou kweken, had ik je voor gek verklaard, ik was tegen drugs. Nu moet ik wel, ook al vind ik het te gek voor woorden dat je het als patiënt zelf moet kweken. Maar bij de wiet van de coffeeshop is onduidelijk wat erin zit. En wat ze bij de apotheek hebben werkt niet." (...) De politie ontmantelt zijn 'wietplantage'. Er volgde een rechtszaak vanwege illegale wietteelt, maar de rechter gaf Hillebrand vorige week gelijk: hij mag voortaan zijn eigen wiet kweken.

Helaas, wat van de rechter wel mag, mag niet van 'Eigen Haard', de woningcorporatie van welke hij zijn flat huurt. Hij moet vertrekken. Dat lijkt nogal hardvochtig, maar het standpunt van de corporatie is wel verklaarbaar: "We willen graag dat hij in dit huis blijft wonen, maar dan zonder thuisteelt," zegt een woordvoerder. "Een woning is niet bedoeld als broeikas. Het is onze ervaring dat er best vaak brand ontstaat door thuisteelt en daar zijn ook wel eens mensen bij omgekomen. Het is gevaarlijk voor de bewoner en voor de buren. Daarnaast zijn wij zelf ook strafbaar en kunnen we verzekeringsproblemen krijgen."

Hillebrand is niet de enige die gebaat is bij wietgebruik. Hij kent zestig mensen die ook graag hun eigen wiet zouden willen verbouwen. Een lege boerderij, zoals de Annahoeve in de Watergraafsmeer, zou een uitstekende plek zijn en het zou voor veel mensen een mooie oplossing zijn.

Jammer genoeg kost het vaak heel veel tijd om simpele, voor de hand liggende oplossingen te realiseren.

HUURDERS

Natuurlijk vind ik het ook sneu voor die 8000 werknemers van V&D die op straat kwamen te staan, maar persoonlijk zit ik er niet mee dat V&D voorgoed verdwenen is. Ik kwam er zelden. Ook in het winkelcentrum 'Boven 't IJ' waar ik mijn dagelijkse boodschappen doe was een V&D. Als ik dat bezocht, was het voor 'La Place'.

Nu is er dus een groot leeg pand in het winkelcentrum, maar als ik Het PAROOL mag geloven, hoef dat geen jaren te duren:
Huurders lopen warm voor plek in V&D-pand Buikslotermeerplein

Ik denk niet dat ik in de toekomst dat pand veel zal bezoeken: Vooraan staat H&M, waarmee de onderhandelingen in de laatste fase zijn. H&M is niet de zaak waar ik mijn kleding koop. Dat doe ik de laatste tijd bij Zeeman. Die zit ook nog eens boven AH. Wel zo makkelijk.

Voor de begane grond en de bovenverdieping is belangstelling van een supermarkt en een Nederlandse elektronicawinkel. Om een supermarkt in het winkelcentrum zit niemand te springen: behalve AH is er al een Jumbo. De laatste bevind zich op zo'n 50 m van het V&D-pand.

Ook op een elektronicawinkel in dit winkelcentrum zit niemand te wachten. Er is een Mediamarkt, die op een aantal producten al concurreert met BCC.

In de ruim vier jaar gedurende welke ik het winkelcentrum dagelijks bezoek heb ik al aardig wat winkels zien gaan en komen. Ene De Groot van Vastgoedbedrijf Vastned, de eigenaar/verhuurder van het V&D-pand, ziet de toekomst (van het Buikslotermeerplein) niet eens zo somber in. "De belangstelling laat zien dat winkelketens er vertrouwen in hebben dat het hier op de lange termijn goedkomt. Het winkelcentrum is nu niet state-of-the-art, maar nog steeds geldt: het is binnen de Ring."

En dan te bedenken dat het beginststation van de Noord-Zuidlijn op loopafstand ligt en dat de parkeertarieven rond het centrum onlangs verlaagd zijn. Als je een bril nodig hebt kun je hier kiezen tussen Pearle, SpecSavers, Eyewish, Hans Anders en zomaar een opticien. Er zijn vier bedrijven die je een hoorapparaat kunnen leveren.

Wat alleen nog nodig is, is een stel gekken dat roept dat 'Boven 't IJ' HET winkelcentrum voor hipsters is.

VERBIEDEN

We zijn in Nederland vind ik veel te lang tolerant geweest naar intolerantie jegens onszelf. We hebben onverdraagzaamheid richting onze waarden gedoogd. Dat is natuurlijk heel stom. Dat zegt Halbe Zijlstra, fractievoorzitter van de VVD in de Tweede Kamer, tegen de Volkskrant. Boven het artikel staat de kop Halbe Zijlstra: onze manier van leven loopt gevaar.

Wat is er precies aan de hand? 'We' willen of durven niet meer openlijk kritike te leveren  op de opvattingen van fundamentalistische moslims. "Als een cabaretier als Youp van 't Hek zelfcensuur toepast, toont dat aan dat we op een zeephelling terecht zijn gekomen. We moeten er actief aan werken om niet beneden uit te komen."


En het kan nog erger: Amsterdamse schoolbesturen, die open staan voor het omruilen van Tweede Pinksterdag voor het Suikerfeest, in plaats van ferm te wijzen op de joods-christelijke geschiedenis van ons land. Hoeveel mensen die in die joods-christelijke traditie zijn opgegroeid weten eigenlijk waar het Pinksterfeest voor staat? Dan moet je eerst nog eens goed uitleggen wie of wat de Heilige Geest is.

Het is prachtig dat Nederland zo'n tolerant land is (...). Maar te vaak ziet hij tolerantie verschuiven naar goedpraten en wegkijken. 'Zo verliezen we uiteindelijk onze eigen waarden.'

Als het aan Halbe ligt worden salafistische organisaties verboden. "Religie kan nooit een dekmantel zijn voor een politiek-ideologische aanval op onze rechtsstaat. In die salafistische kringen worden dingen geroepen en gezegd die echt ondermijnend zijn voor onze democratische rechtsstaat. (...)

"Maar nu het onder het kopje religie wordt gebracht, kunnen we er niets aan doen. Daar moeten we vanaf. Niet: o jee, het is geloof, laten we er niet al te moeilijk over doen.

Hoeveel salafisten zijn er eigenlijk in Nederland? Volgens een schatting van het CBS uit 2015 zouden er in Nederland 660.000 volwassen moslims zijn. 4,9% van de Nederlanders boven de 18 beschouwt zichzelf als moslim. Lang niet alle moslims zijn salafisten. Moeten wij nu bang zijn dat een (waarschijnlijk klein) deel van alle moslims (die sowieso al een kleine minderheid van onze bevolking zijn) onze jood-christelijke cultuur gaat ondermijnen? Is dat voldoende reden om tegen al onze joods-christelijke tradities in salafistische organisaties te verbieden? Laat die salafisten rustg zeggen en schrijven dat hun geloof het enige ware is. Dat mogen de oud-gereformeerden ook al sinds mensenheugenis. Die hebben ook achterlijke opvattingen over de plaats van de vrouw in de samenleving en van homo's moeten ze ook niets hebben.

TEGENHOUDEN

In Oekraïne zijn ze niet op hun achterhoofd gevallen. Ze sluiten zich aan bij de grote groep vluchtelingen die naar Nederland trekt. Eenmaal hier wordt al gauw vastgesteld dat ze helemaal geen vluchteling zijn en worden ze teruggestuurd. Daar zitten ze niet mee. Sterker nog: dat was de bedoeling. Die slimmeriken weten immers dat wanneer ze meewerken aan hun uitzetting, ze ruim € 3.000,00 mee krijgen. Errug, toch, dat ze zo misbruik maken van onze goedgevigheid?

Nu zijn de Oekraïners ook weer niet de allerslimsten. We bieden hier nog veel meer mogelijkheden aan buitenlanders. Google bijvoorbeeld. Slim gebruik van onze belastingwetgeving heeft dit bepaald toch niet noodlijdende bedrijf vorig jaar een bedrag van € 2.500.000.000,00 opgeleverd. met dat bedrag kun je ruim 750.000 vluchtelingen die toch weer naar huis willen een groot plezier doen.

Wie wil jij het liefst tegenhouden?

VOORWAARDEN

Ben je bijna 77 en pas dan hoor je dat Nederland, Suriname en Zuid-Afrika de enige landen op de wereld zijn waar trouwen in gemeenschap van goederen de standaard is. Dat wil zeggen: NOG de standaard is, want een meerderheid van de Tweede Kamer wil dat veranderen, trouwen op huwelijksvoorwaarden wordt 'normaal'. Op  de tv hoorde ik zeggen dat trouwen in gemeenschap van goederen 'romantisch' is. Je trouwt immers 'voor altijd', of 'tot de dood erop volgt' and all that jazz.

Boukje en ik trouwden in 1968, in gemeenschap van goederen. Waar we bij de burgerlijke stand ook voor getekend hebben, we hadden met ons tweeën vastgesteld, dat we veel van elkaar hielden, dat we heel graag samen door het leven wilden gaan, maar dat we geen flauw idee hadden hoe lang we dat zouden kunnen volhouden en dat het dus nonsens was om elkaar te beloven dat we dat voor altijd zouden doen. Wellicht juist omdat we geen overspannen verwachtingen koesterden van de duurzaamheid van onze relatie heeft deze standgehouden tot de dood van Boukje ons in 1996 scheidde.

Als ik het goed begrepen heb is juist de gemeenschap van goederen een belangrijke oorzaak van vechtscheidingen en moet die daarom als 'standaard' worden adfeschaft. Nu geloof ik best dat bezit, met name van geld, een belangrijke reden voor ruzie is, maar los daarvan zijn er nog voldoende andere redenen om elkaars leven na het huwelijk te verzieken. Voor sommigen is de zeggenschap over de kinderen zelfs voldoende reden om het leven van de ex-partner en de kinderen te beëindigen. Over de juiste uitleg van huwelijkse voorwaarden zul je, als de relatie verzuurd is, ook nog wel een tijdje kunnen bakkeleien. Advocaten hoeven niet te vrezen voor hun broodwinning.

Negen jaar geleden schreef ik: "Liefde voor elkaar leidde niet tot allerlei 'automatische' gevolgen. "Maar je houdt toch van mij?" kon geen argument zijn om iets van de ander gedaan te krijgen. "Ik houd van jou" kon wel een motief zijn voor: "Al ben ik het niet met je eens, we doen het toch maar op jouw manier." We vroegen wel eens wat van elkaar, maar we eisten nooit iets van elkaar. Liefde was de basis van onze relatie, niet meer en niet minder. Liefde was de basis voor afspraken en beslissingen waarop we ons samen leven en samenleven verder zouden inrichten. Dat ging van simpele dingen als "Zullen we naar de film gaan?" tot iets meer ingewikkelde als "Zullen we een ander huis kopen?" Ik heb wel eens gezegd, ook tegen Boukje, dat een goede relatie staat of valt met eerlijke 'ruilhandel': jij doet wat voor mij en als tegenprestatie doe ik wat voor jou; al het andere is liefdadigheid of afpersing. Natuurlijk gebruikten we geen meetlatjes, maar in grote lijnen was de balans altijd in evenwicht." Dat zou je huwelijksvoorwaarden kunnen noemen. Ze stonden nergens zwart op wit, maar ze hebben bijna dertig jaar wel gewerkt.

KABELBAAN

Er ligt nu eenmaal een groot stuk water tussen Amsterdam-Noord en de rest van de stad. Om van de ene kant naar de andere te komen, kun je, met een auto, gebruik maken van drie tunnels: Coen-, IJ- en Zeeburgertunnel of van de Schellingwouderbrug. Die brug kun je ook gebruiken als voetganger of fietser, maar in veel gevallen zal dat een behoorlijk eind om zijn. Je kunt dus beter kiezen voor een van de zeven ponten. Het meest frequent vaart die tussen het Centraal Station en de Buiksloterweg: een groot deel van de dag gaat er iedere zes minuten een pont.

De ponten worden veel gebruikt. Er is te weinig capaciteit, vindt de gemeente. De oplossing? Ik schreef daar al eerder over, twee bruggen, voor fietsers en voetgangers, over het IJ. Dat wil de gemeente laten onderzoeken. Als dat project doorgaat zal het vast veel geld gaan kosten en zal het ongetwijfeld later worden afgerond dan gepland. Dus hebben, las ik in Het PAROOL, twee Amsterdammers een alternatief. Zij willen onderzoeken of kabelbanen niet een veel goedkopere realisatie zijn dan de twee bruggen die nu gepland staan. Volgens de twee heren is de keuze voor de brug-optie niet onlogisch, maar 'het duurt nog wel even voordat die bruggen er liggen'.

Dit is dus een 'artist's impression' van hoe de kabines die aan die kabelbaan gaan hangen er uit zullen gaan zien. Volgens mij kan die kabine niet meer fietsers en voetgangers bevatten dan de ponten die nu varen. Je vervangt dus een varende door een hangende pont. Het is mij niet duidelijk hoe de situatie hiermee verbeterd wordt.

Het is me trouwens altijd ontgaan waarom ze naast de tunnel die vrij recent is aangelegd voor de Noord-Zuidlijn niet meteen een tunnel voor fietsers en voetgangers hebben aangelegd. Toen was toch ook wel duidelijk dat de ponten aan hun top zaten?

EINDE

Na het NOS-journaal van 8 uur schakelde ik gisteravond over naar NPO 2 om naar de film over de Levenseindekliniek te kijken. Na een minuut of twintig heb ik de tv uitgezet. Ik vond de film zeker niet slecht en het onderwerp is boeiend genoeg. Maar ik hoefde niet meer overtuigd te worden.

Het  meest opvallend vond ik nog het spinnetje dat links boven op het scherm te zien was geweest. De film was te 'eng' voor jonge kijkers. Is het beter om met kinderen niet te spreken over leven en dood of over een menswaardig levenseinde? Bij DWDDrrrrrr was het einde van de film al getoond, waarin te zien was hoe euthanasie daadwerkelijk werd toegepast bij een vrouw met een vorm van Alzheimer. Afgelopen zondag heb ik er uitvoerig over gepraat met mijn broers en zussen die bij mij op bezoek waren.

Er is nog altijd geen protocol voor het geval twee mensen hebben besloten dat zij één of meer kinderen op de wereld zullen zetten. Zij hoeven aan niemand verantwoording af te leggen voor hun beslissing, hoewel we weten dat er in veel gevallen niet zo'n goede beslissing genomen is, zeker niet goed voor het kind dat het gevolg was van zo'n beslissing. Eenmaal volwassen geworden mag een persoon niet helemaal in zijn/haar eentje beslissen dat het wel genoeg is geweest. Er zijn nog altijd veel mensen die geloven dat alleen een God waarin zij geloven daarover  mag beslissen. Die regel moet dan ook gelden voor mensen die het bestaan van die God überhaupt niet erkennen.

Er zijn trouwens ook nog voldoende ongelovigen, die het om hen moverende redenen ethisch niet verantwoord vinden, dat anderen voor zichzelf beslissen dat het wel genoeg geweest is. Ze hebben de politici ervan weten te overtuigen dat alleen uitzichtloos en ondraaglijk pijn lijden voldoende reden voor euthanasie is. Je moet dus wel eerst een behoorlijke periode echt fysiek pijn lijden voor het zover is en alleen twee artsen mogen beslissen of jouw lijden voldoende uitzichtloos en ondraaglijk is.

Ik kan nu wel vinden dat ik niet verder wil leven als ik dement ben, maar wie zegt dat ik het dan ook niet meer wil? Ik kan nu wel vinden dat ik ondraaglijk psychisch leed ondervindt, maar het zou zomaar kunnen dat ik er over een paar maanden weer heel anders over denk, toch?

Ja, en? Het is mijn leven en mag ik dan misschien bepalen of ik het nog de moeite waard vind? 29 juli a.s. is het precies twintig jaar geleden dat Boukje overleed. 14 mei a.s. is het precies twintig jaar geleden dat ze te horen kreeg dat ze niet lang meer te leven had. Sindsdien is mijn leven echt niet zo mooi meer als het had kunnen zijn. IK kan me voorstellen dat in een gelijksoortige situatie andere mensen het verder leven niet meer de moeite waard vinden. Zo kunnen er nog veel meer redenen zijn, die niet de mijne zijn, maar waar ik ook niet over ga en waar ook artsen niet over zouden moeten gaan. Daar gaat ieder voor zich over.