Winter

Het duurt niet lang meer en de winter begint weer. Meer dan voorgaande jaren zie ik daar wat tegenop. Immers, ook in de winter moet ik elke dag wat eten en, als het effe kan, wat drinken. Dus moeten er boodschappen gedaan worden. Hoewel AH dichtbij is, ga ik daar op de fiets heen, want lopend red ik dat niet, vanwege de artrose in de lage rug en de slecht functionerende longen.

In de winter is er een behoorlijke kans op sneeuwval en andere oorzaken van gladde wegen. Ook onder ideale omstandigheden deins ik er niet voor terug met mijn fiets onderuit te gaan. Dus kan ik fietsen op gladde wegen beter helemaal achterwege laten. Maar ja, hoe kom ik dan aan mijn eten en drinken?

Ja, ik weet echt wel dat ik ah.nl alles kan laten bezorgen, maar dan moet ik voor een week maaltijden vooruit gaan bedenken en daar heb ik geen zin in. Ik vind het al een karwei om voor een dag te bedenken wat ik wil gaan eten. Ik heb ook wel eens websites gezien waar je voor een week allerlei etenswaren kunt bestellen, maar die spraken me nooit erg aan.

Gisteren kwam ik  bij het lezen van de kranten ineens een link tegen naar een, in dit verband, leuke website, HelloFresh. Vooral aardig vind ik dat ze ook porties voor één persoon leveren. Dat mis ik bij de grote supermarkten.

Ik kom de winter wel zonder ongelukken door.

Literatuur

Al zo'n zestig jaar ben ik een groot liefhebber van 'The Lord of the Rings' (LOTR). Zowel de Engelse als de Nederlandse versie heb ik in diverse uitvoeringen. Natuurlijk heb ik ook de films op dvd en ik heb er al meermalen naar gekeken, zoals ik de boeken talloze malen heb gelezen.

In de Volkskrant kwam ik een link tegen naar een aflevering van YouTube van de 'Universiteit van Nederland', waarin filmwetenschapper dr. Dan Hassler-Forest uitlegt waarom LOTR zo populair is bij een groot publiek. Hieronder kun je het hele acttien minuten durende 'college' volgen.



Je kan LOTR natuurlijk op allerlei manieren beoordelen. Dan doet het vanuit Freudiaans perspectief. Zijn publiek heeft in grote meerderheid de boeken gelezen en/of de films gezien. Mocht je het verhaal niet kennen dan zal het 'college' van Dan daar zeker niet toe aanmoedigen. LOTR is naar mijn oordeel een literair meesterwerk dat meer verdient dan deze slordige beoordeling. Dan stelt overigens ook de vraag aan de orde of LOTR 'literatuur' is. Je kunt het immers afdoen als 'slechts fantasy'. Zoals mensen de aanschaf van een thriller wel eens excuseren met: "Ik wilde iets in de trein (of: in de vakantie) te lezen lezen hebben." Alsof je in de trein of op vakantie geen literatuur of 'moeilijke' nonfictie zou kunnen lezen. Ik heb aardig wat boeken,  maar ik heb me nog nooit afgevraagd of iets 'literatuur' is. Ik stel aan een boek, van welk genre dan ook, als enige eis, dat het me van begin tot einde boeit.

Ik heb boeken die tot de 'literatuur' gerekend worden, waaronder enkele die door Nobel Prijswinnaars geschreven zijn, maar ik heb behoorlijk wat thrillers, horror, science fiction en fantasy. Eerlijk gezegd lees ik liever iets van Stephen King dan van S. Vestdijk, liever Isaac Asimov dan W.F. Hermans. Lucebert is vast wel een groot dichter voor het aangezicht des Heren, maar geef mij maar het olangs aangeschafte bundeltje gedichten en liedjes ("Die van die van u") van Annie M.G. Schmidt.

Identiteit

Bij de Correspondent las ik een colum van Femke Halsema, die onder meer schreef: De Europese eenwording, het verdwijnen van Zwarte Piet, 1 miljoen moslims in ons land, de trage afwikkeling van de MH17-ramp: je hoeft maar een krant open te slaan en een columnist of ingezondenbrievenschrijver ziet in deze en andere gebeurtenissen het definitieve bewijs dat Nederland ophoudt te bestaan. Onze nationale identiteit als een bijna dode muis waar de kat mee speelt, we staan erbij en kijken ernaar. Ik dacht altijd dat gezeur over nationale trots en nationale identiteit iets voor 'rechts' was. Meer iets voor Geert Wilders en Rita Verdonk en hun volgelingen.

Mijn laatste aanval van nationale trots dateert alweer van enige tijd geleden. Een kortstondig geluksgevoel trof me toen ik de foto van president Barack Obama voor De Nachtwacht zag. Ons prachtige Rijksmuseum, onze grootste schilder, en dan de eerste zwarte Amerikaanse president, ontspannen en vanzelfsprekend ervoor. Alsof hij ook een beetje van ons was. Ik heb diezelfde beelden ook op tv gezien, maar mij staat niet bij dat ik me spontaan een trotse Nederlander voelde. En Barack Obama heb ik altijd als een overschatte president gezien.

Moest ik trots zijn toen Louis van Gaal Nederland naar de derde plaats bij het WK-voetbal leidde? Moet ik me nu schamen omdat Nederland onder Guus Hiddink de ene slechte wedstrijd na de andere speelt? Moet ik mijn identiteit ontlenen aan mijn opvatting over Zwarte Piet? Ik schaam me niet voor mijn calvinistische opvoeding, maar is die beter dan die van de eerste de beste moskeeganger?

Toerisme

Sinds het Muiderslot in de internationale werving Amsterdam Castle heet, is het bezoekersaantal verdubbeld. Zandvoort heet op de plattegronden tegenwoordig Amsterdam Beach. Aldus de Volkskrant. Leg een relatie met 'Amsterdam' en de toeristen stromen toe. De plannenmakers en de bestuurders en in inwoners van stadsdeel Centrum vinden dit prima, want al die toeristen moeten vooral ergens anders heen gaan, dan naar het steeds drukker en voller wordende centrum.

De beste beslissing die mijn ouders ooit genomen hebben was verhuizen van Meppel naar Amsterdam. Hun zeven kinderen, waarvan ik de derde was, zijn in Amsterdam geboren. Ik mag mij dus 'een geboren Amsterdammer' noemen. Ik ben de enige van de zeven die nog in Amsterdam woont. Ik moet daarbij wel zeggen dat een jongere broer en oudere zus overleden zijn. Zij zouden naar alle waarschijnlijkheid ook nog in Amsterdam wonen. Maar mijn nog levende twee broers en twee zussen hebben geen van alle de wens ooit nog eens terug te keren naar Amsterdam. Ik heb 23 jaar in Den Haag gewoond, maar wist van het begin af aan dat ik ooit weer in mijn geboorteplaats zou terugkeren. Zestien jaar geleden gebeurde dat.

Ik kom hierop door het artikel in de Volkskrant, waarin geschreven wordt over de bezwaren van het toenemende toerisme. Zonder ingrijpen wordt Amsterdam een pretpark, vreest (toerismedeskundige) Hodes. 'Er moeten scherpe keuzen worden gemaakt. Wat voor toerisme willen we? Wat voor soort hotels? Moeten we niet voor kwaliteitstoeristen kiezen, in plaats van alle toeristen? Bezoekers willen graag in een levende stad rondlopen, niet in een pretpark waar ze alleen maar andere bezoekers tegenkomen.'

Wat ik in Den Haag miste was de rommelige, om niet te zeggen: vaak chaotische, drukte van Amsterdam, maar eerlijk gezegd erger ik me ook wel eens aan toeristen die het verschil tussen de stoep en een fietspad niet zien, aan de bierfietsen, aan de fietstaxi's. Maar ik hoef niet alleen maar 'kwaliteitstoeristen' die geld genoeg hebben voor het verblijf in een duur hotel en de aanschaf van belastingvrije artikelen in de Bijenkorf. Van mij mogen ook de mensen die overnachten in een backpackershostel of in een tentje op camping Vliegenbos (in Noord, op loopafstand van de pont over het IJ.)

Die bewoners van het centrum die zich zo ergeren aan de toeristen, moeten maar verhuizen naar 'Amsterdam Zuiderzee', ook wel Almere genoemd.

Passage

Tijdens de restauratie van het Rijksmuseum is er lang en veel over gesteggeld: moeten fietsers na de heropening weer door de doorgang van Musemplein naar de Stadshouderskade en vice versa kunnen fietsen?

Groot tegenstander van het weer toelaten van fietsers was Wim Pijbes, de grote baas van het museum. En wat lees ik nu in Het PAROOL? Sinds de openstelling voor fietsers, anderhalf jaar geleden, zijn in en rond de onderdoorgang van het Rijksmuseum geen noemenswaardige ongelukken gebeurd.

Zelfs museumdirecteur Wim Pijbes, één van de felste pleitbezorgers van een fietsvrije passage, is nu enthousiast over de fietsers. Hij zegt dat ook hij inziet dat fietsers met veel plezier gebruik maken van de passage.

Het ging er natuurlijk helemaal niet om of fietsers nu met of zonder plezier gebruik zouden maken van de passage. Sinds de heropening ben ik al weer heel wat keren door die passage gefietst, niet vanwege het plezier, want je bent er in een halve minuut wel doorheen, maar het alternatief zou zijn om het Rijksmuseum heen fietsen. Veel fietsverkeer van en naar het centrum gaat via de Spiegelgracht, recht tegenover de fietspasage. Lekker overzichtelijk oversteken dus.

Om het museum heen rijden, dus op andere plaatsen oversteken, maakt dat oversteken alleen maar moeilijker en risicovoller. En waar ter wereld vind je nog een museum van enige naam waar je zo maar doorheen kunt fietsen?

Blogestafette

Lees eerst even dit, dan hoef ik verder niets uit te leggen.

Ik moet dus een blog schrijven met als onderwerp ‘Vijf dingen die je altijd wilde weten over Evert… Maar nooit durfde te vragen'.

Ik houd niet van dit soort estafettes, maar Kliefje is een goede vriendin, die ik niet graag iets weiger. Ik heb dus een paar dagen zitten nadenken. Dat leidde allereerst tot een conclusie: hoe kan ik nou weten welke vijf dingen jij (en anderen) over mij willen weten, maar niet durven te vragen?  De feitelijke 'opdracht' is eigenlijk: Beschrijf vijf zaken, waarover jij het liever niet hebt. Nog even afgezien van het feit dat ik dat niet één-twee-drie weet, waarom zou ik schrijven over dingen waarover ik liever niet schrijf? Waarom zouden jullie dat interessant vinden? Ben ik überhaupt interessant genoeg om meer van te willen weten?

Ik ga de zaak omdraaaien. Komen jullie maar eens uit jullie diverse schulpen. Durf eens wat! Vraag me wat je altijd al wilde weten. Klik hier en leef je uit.

Ik moet ook nog het estafettestokje doorgeven aan mijn drie favoriete bloggers. Dat is ook weer een probleem: er zijn maar twee bloggers die ik dagelijks volg. De ene is Kliefje, maar die is al geweest. De andere is Gerbie, die Beggartalk ook wel eens leest, dus deze ook. Dus Gerbie, zet hem op!

Eerbetoon

Hebben we nog niet voldoende emo-tv? Volgende week kun je van maandag tot zaterdag, in de aanloop naar Allerzielen, bij NPO2 kijken naar 'Ode aan de doden', dat op tv gebracht onder de slogan 'Voor wie steek jij een kaarsje op?' door de vereende krachten van KRO en RKK. Allerzielen immers is een paapse, jaarlijks terugkerende, herdenking van overleden geliefden.

Er is uiteraard niets mis met het herdenken van overleden geliefden. Ik doe dat ook wel eens, maar ik wacht niet op een bepaalde datum (2 november) die de kerk van Rome daar ooit voor aangewezen heeft.

In Het PAROOL las ik dat KRO en RKK echt alles uit de kast halen. Op Amsterdam Centraal Station komt volgende week een kapel te staan, waar mensen een kaarsje kunnen branden voor een overleden dierbare. Initiatiefnemer is de KRO die in aanloop naar Allerzielen een herdenkingsplek inricht op een van de drukste locaties in het land.

Ik heb nog niets gelezen over herdenken van dierbaren via Facebook en/of Twitter. Dat mag je helemaal buiten de KRO en de RKK om zelf doen.