Update 5

Het verlies van bloed en dus het enorm lage Hb dat Evert had, kwamen door een maagbloeding.

Er is van het weekend een gastroscopie uitgevoerd die dat heeft aangetoond.

Inmiddels is het Hb gestegen tot 6,6 dus het gaat ook daarmee langzaam de goeie kant op.

Evert mag nog geen vast voedsel eten en medicatie gaat via het infuus.

Volgens zijn zus is hij weer goed aanspreekbaar, dus ik ga hem vandaag maar eens bellen.

Wordt vervolgd weer!

Groet,
Klivia.

Update 4

Niet veel te melden vandaag.

Everts zus gaat vandaag praten met de zaalarts want er is nog niks bekend. Wat is er uit de CT-scan gekomen? Waarom daalt Everts Hb zo snel, is er een inwendige bloeding?

Van Evert zelf kreeg ik vanmorgen om een uur of 6 een sms'je: zijn Hb was gestegen tot 6 komma nog wat en hij bedankte me voor het contact met zijn zus.

Als altijd zat zijn sms'je vol fouten en was er een abrupt en open einde. Het is nooit zijn hobby geweest, dus daar maak ik me geen zorgen om, één en ander is geen teken aan de wand ;)

Als ik iets te melden heb, of als Evert zelf weer in staat is en/of zin heeft wat te bloggen, zult u dat hier wel lezen.

Goed weekend!
Klief.

Update 3

Over de mail ontving ik gisteravond van de zus van Evert de laatste berichten.

Zijn situatie verslechterde donderdagmorgen aanmerkelijk. Hij was erg bleek, suf en slap. De huisarts werd wederom gealarmeerd. Zij is meteen na haar spreekuur gekomen.

Evert bleek een Hb van 2.7 te hebben en is per ambulance naar het ziekenhuis vervoerd.

Aldaar heeft hij 4 zakken bloed gekregen. Ook is er een CT-scan gemaakt om te kijken of er interne bloedingen waren. Gelukkig bleek dat niet zo te zijn.

Vandaag is er een bespreking tussen chirurg, uroloog en internist. Zij gaan bespreken hoe het nu verder moet.

Tot zover.

Fingers crossed allemaal... Hopen op goeie berichten!

Groet,
Klivia.

Update 2

Evert heeft mij jaren geleden al eens gevraagd hier wat te posten als hij er zelf niet toe in staat is.

Vanmorgen was dat -helaas- het geval.

Van zijn zus kreeg ik een mail dat Evert vannacht wederom niet lekker is geworden en dat de familie nu bezig is om hem gedurende enkele weken (?) in een verzorgingshuis te krijgen om op krachten te komen.

Ik hoop dat hij hier zelf weer snel te vinden is...

Geen bericht, goed bericht, is in dit specifieke geval namelijk niet van toepassing.

Groet,
Klivia.

Update

Zo, ik heb weer lang genoeg in bed gelegen, de thee staat te trekken. Tijd voor een medische update. De internist van de spoedeisende hulp in het ziekenhuis te Blaricum had niet alleen aangegeven dat de hb-waarde van mijn bloed aan de lage kant was. Er werd ook geadviseerd. i.v.m. die tia een echo te maken van mijn halsslagader. Om mijn hb-waarde op te krikken had ik in het BovenIJ ziekenhuis al een bloedtransfusie gehad.

Gistermiddag had ik een al eerder gepland gesprek met de vaatchirurg, die verantwoordelijk was voor het dotteren van mijn benen. Daarover is het nauwelijks gegaan. N.a.v. mijn tia vroeg hij wat de neuroloog daarvan vond. Ik zei hem dat ik geen neuroloog gesproken had. Even later vroeg hij wat de internist van mijn tia vond, maar een internist had ik daarover evenmin gesproken. De vaatchirurg stuurde mij door naar radiologie. Daar wordt vanmiddag om 14.45 uur een echografie van de halsvaten (onderzoek Carotiden/Vertebralis) gemaakt. "De radioloog bestudeert de gemaakte foto's. U krijgt de uitslag van uw behandelende arts bij de eerstvolgende afspraak." Die vaatchirurg werkt alleen op dinsdag in het BovenIJ ziekenhuis. En ik wil helemaal niet nog eens een week wachten op de uitslag. Een tia is een zeer onaangename ervaring. 'Mijn' uroloog (die toevallig nachtdienst had, toen ik zaterdagnacht per ambulance in het BovenIJ arriveerde) had niets gedaan met het advies mijn halsvaten te onderzoeken. Hij lijkt me ook niet DE specialist voor het onderzoek en behandeling van tia's. De vaatchirurg evenmin. Ik ga vanmiddag dat ziekenhuis niet uit voor ik meer weet over de uitslag van dat onderzoek.

Eng!

Zo'n twintig jaar geleden kreeg ik een herseninfarct. Ik herinner me daar weinig van. Het ene moment zat ik naar het NOS-journaal te kijken, het volgende moment (voor mijn gevoel dan), lag ik in mijn eentje op enen vrij grote kamer in het Haagse Leyenburg ziekenhuis. Ik was al vrij snel weer de oude, maar herinner me nog goed dat ik voor het eerst weer naar het toilet mocht lopen: die hele kamer door en dan nog een gang oversteken! Ik vond het doodeng!En durfde die tocht pas te maken aan de hand van een verpleegkundige.

Gistermiddag om een uur half vijf kreeg ik te horen dat ik het ziekenhuis mocht verlaten, nu na een tia. Ik vond het weer eng, al hoefde ik maar naar de uitgang te lopen en te vragen een taxi voor me te bestellen, voor een ritje van hooguit vijf minuten. Ik heb dus Louise, mijn schoonzus gebeld. Die nam mijn koffertje mee op haar fiets, kwam vlak na mij bij mijn flat, heeft mijn koffertje uitgepakt en andere mantelzorgende activiteiten uitgevoerd. We hebben Japans gegeten en rond half tien voelde ik mij weer vertrouwd genoeg in eigen huis en ben naar bed gegaan. Ik ben diverse malen wakker geweest en deed een plasje. maar anders dan in het ziekenhuis, viel ik ook zo weer in slaap. Nu zit ik aan een zelf gemaakte mok sterke thee en luister, onder het schrijven door, naar Radio 1. Het komt allemaal weer goed.

Hekel.

Het was een onverwachte ervaring, die tia tijdens de barbecue bij mijn zus, afgelopen zaterdag. Ik wist precies wat ik zeggen wilde, maar ik kon de juiste woorden niet formuleren. Ik las dat een tia vaak niet langer duurt dan een minuut of twintig. Bij mij duurde het ook nauwelijks veel langer en ik kon al vrij snel weer aan een normale conversatie deelnemen. Ik was niet geschrokken, maar terug kijkend is het best een beangstigende ervaring. Niet kunnen uitdrukken wat je voelt of denkt is bijna onmenselijk. Afasie lijkt me daarom nog erger dan dementie.

Hoe dan ook, ik lig nog wat langer in het ziekenhuis dan aanvankelijk voorzien en ik ga er steeds meer een hekel aan krijgen. Vroeger, bij eerdere ziekenhuisopnamen, kon ik mij redelijk naar de omstandigheden schikken. Het kwam zelfs voor dat ik zo'n opname als een soort extra vakantie zag, zoals de behandeling met radioaktief jodium. Maar ik heb me nog nooit zo afhankelijk gevoeld als nu. Ik heb niet eerder zo vaak op het knopje gedrukt, waarmee je een verpleegkundige oproept.

Inmiddels ben ik voorzien van 0,555 liter (donor)bloed, teneinde mijn hb-waarde weer op pijl te krijgen. Die bevond zich zaterdag rond de 4,5, waar die rond 8,5 hoort te zijn. Ik heb geen koorts meer, dus waarschijnlijk is er ook geen ontsteking meer. Vanochtend wordt er weer bloed afgenomen. Aan de hand van het onderzoek daarnaar zal worden beslist over mijn herhaalde thuiskomst. Keep your fingers crossed.