Verzekeren

Als je tegen de klippen op liberaal bent, ben je tegen de verplichte verzekering tegen de kosten van gezondheidszorg.  Je moet immers zelf kunnen uitmaken welk risico je wilt lopen en waarom zou jij meebetalen voor de kosten die anderen (rokers bijvoorbeeld) maken door onverantwoord gedrag? Maar iedereen weet dat je vanwege een beetje kwaal of ongelukje al failliet kunt raken, dus een verzekering is zo gek nog niet en als die dan verplicht is, dan moet dat maar.

Wie een belangrijke uitgave gaat doen, gaat eerst even goed kijken waar zhij het gewenste product het goedkoopste kan krijgen. Je laat je niet alleen voorlichten door de producent of de verkoper, maar ook door onafhankelijke deskundigen, zoals een consumentenorganisatie. Er zijn maar weinig mensen die zelf kunnen bepalen waar ze de beste medische zorg kunnen krijgen. Dat laten ze over aan de verzekeraar die ze uitgekozen hebben, want die vrijheid heb je nog wel. Maar hoe weet je wat de beste verzekeraar is? Welke verzekeraar vindt de voor jou beste zorg tegen de laagste premie? Waar let die verzekeraar op?

In een kop in Trouw wordt weer eens een wijd open staande deur ingetrapt:
Bij verzekeraars komt geld op de eerste plaats.
Verzekeraars, of ze nu je huis, je auto of je gezondheidszorg verzekeren, zijn geen liefdadigheidsorganisaties. Ze hebben niet jouw belangen op het oog, ze willen zo veel mogelijk geld verdienen. Ze zijn dus niet op zoek naar de beste zorg voor jou, ze zijn op zoek naar de zorginstellingen waaraan zij zo weinig mogelijk hoeven te betalen. Ze worden ook nog eens gesteund door de overheid. Als zij roepen dat ze het allemaal niet meer kunnen betalen, laat de overheid jou meer (premie of eigen risico) betalen. Ja, zo risicoloos wil ik ook wel een bedrijf runnen, En ondertussen maar roepen dat zij door de marktwerking en concurrentie de beste en goedkoopste zorg leveren. Geloof jij dat nog?
x

Aanloopverliezen

Er is, denk ik, geen land ter wereld waar, relatief bekeken, meer gefietst wordt dan in Nederland. Er zullen weinig Nederlanders zijn die geen eigen fiets hebben en vele hebben er twee, één voor dagelijks gebruik en één voor de ontspannende fietstochten. Met ons allen kopen wij jaarlijks rond de één miljoen fietsen.  Fietsen is een goedkope, gezonde en milieuvriendelijke vorm van vervoer.

Met name vanwege zijn milieuvriendelijkheid is de fiets een ideaal vervoermiddel in grote steden. Jaren gelden was dat de basis voor het 'witte-fietsenplan' in Amsterdam. Tegen geringe kosten kon je op vele plaatsen in de stad zo'n fiets pakken of weer achterlaten. Het plan werd een fiasco. Fietsen werden beschadigd en/of op verkeerde plekken achtergelaten. De kosten bleken te hoog.

In Trouw las ik: Veel Parijzenaars keken raar op toen (in 1907) hun burgemeester de oprichting van een openbaar fietssysteem aangekondigde dat het verstikkende verkeer in de Franse hoofdstad moest terugdringen. Vijf jaar later hebben al 138 miljoen mensen gebruik gemaakt van zo'n snelle stadsfiets. Aanvankelijk leek het plan in Parijs ook op een mislukking uit te lopen: In het eerste jaar verdwenen zo'n 8000 Vélibfietsen en werden er dubbel zoveel vernield. Factoren zoals de hoge kosten van de dienst, het abonnement en het chaotische en gevaarlijke verkeer in Parijs deden het initiatief aanvankelijk ook niet veel goed. Maar het ging toch goed: Van de totale stedelijke bevolking van 2,3 miljoen hebben (inmiddels) 225000 mensen een abonnement en sinds 2011 is Vélib winstgevend.

Al hebben we dan allemaal onze eigen fiets, die hebben we niet altijd bij ons. En hier zitten we ons nog druk te maken over een verhoging van de maximumsnelheid voor auto's. Niet omdat je dan zo veel sneller ergens aankomt, maar omdat het zo'n lekker gevoel geeft. Dat kost een hoop geld en zorgt voor veel overlast. Wat in Parijs (en in Melbourne en San Francisco) lukte, zou in in onze grote steden ook moeten lukken. Kunnen we dat geld voor die snelwegen niet beter besteden aan de aanloopverliezen van zo'n fietsproject in onze steden?
x

Keurmerk

Je hebt nog altijd mensen die denken dat iets 'waar' is, omdat ze het in de krant hebben gelezen, of omdat ze het op tv hebben gezien. Het tegengestelde komt ook voor: je moet niet geloven wat je op tv hoort, want de tv-journalistiek is in de macht van 'links'. In Trouw lees ik dat ze bij de Universiteit van Amsterdam hebben uitgezocht dat de helft van de Nederlanders een "onafhankelijk keurmerk voor journalistieke kwaliteit" wil. Ik vraag me dan af hoe ze daar bij komen. Ik vermoed dat een of andere wetenschapper vond dat zo'n keurmerk er zou moeten komen. Die legt die vraag dan voor aan representatief aantal Nederlanders en wat blijkt? De helft van de ondervraagden vindt dat ook. Gen van de ondervraagden had ooit over die vraag nagedacht of journalistieke kwaliteit als een probleem gezien, maar als je zo'n vraag gesteld wordt, wil je wel zo aardig zijn om een antwoord te geven. Ik vindt dat best, maar moeten we nou meteen een soort 'Autoriteit Journalistieke Markt' oprichten, waarbij je een klacht kunt indienen als je in een krant die je toevallig in de trein vond een bericht leest, waarvan je de kwaliteit in twijfel trekt?

Zullen we eerst eens gaan bedenken wat 'journalistiek' is en wat er onder dat keurmerk moet vallen? Zijn Story en Privé journalistieke producten? Zijn de trouwe lezers van die bladen geïnteresseerd in het waarheidsgehalte van de artikelen daarin? Mogen de trouwe lezers van NRC-Handelsblad er blind op vertrouwen  dat al het 'nieuws' wat ze daarin lezen op spijkerharde feiten berust? De gezaghebbende Amerikaanse krant 'The New York Times heeft (of had) als motto; "All the news that fit to print". Die krant brengt dus het nieuw dat ze 'geschikt om te drukken' vinden. Een door het Witte Huis verstrekte persverklaring zullen ze daar ongetwijfeld 'fit to print' vinden, maar in het Witte Huis liegen ze er af en toe ook maar wat op los.

Het Nederlands heeft een aardige uitdrukking: liegen of het gedrukt staat. We hebben niet zo zeer een keurmerk voor journalistiek nodig, maar kritische lezers (en kijkers en luisteraars).

x

Wandelen

55 jaar geleden heb ik iets niet helemaal goed gedaan en/of niet helemaal optimaal ervaren. 55 jaar geleden liep ik de Vierdaagse in Nijmegen. Naar mijn idee was dat een flink stuk wandelen, vier maal 40 km. Ik was een grage wandelaar. Ik had diverse malen de Avondvierdaagse (3 x 15, 1 x 20 km) gelopen en enkelen eendaagse wandelingen, zoals de Trouwmars (30 km), georganiseerd door het dagblad Trouw. Die Vierdaagse leek me wel een aardige uitdaging en met een jongen die ik van het korfballen kende besloot ik die maar eens te gaan lopen.

Vandaag begint de Vierdaagse voor de zoveelste maal en er lopen ruim 40.000 mensen mee. De KRO gaat daar dagelijks verslag van doen. Gisteravond was er al een voorproefje. Frits van der Poel en Erik Hulzebosch, die geen van beiden ooit de Vierdaagse hebben gelopen, spraken met diverse deelnemers. Wat ik destijds als een flinke, maar verder gewone, wandeling beschouwde blijkt intussen geëvolueerd te zijn tot een bijna spirituele ervaring.  Iemand vergeleek het met mediteren. Het schijnt een enorme band te scheppen met die 40.000 andere wandelaars en je leven wordt erdoor veranderd. Het is een ervaring die je nooit meer vergeet.

Ik herinner me uiteraard dat ik die 4 x 40 km probleemloos heb uitgelopen, maar de enige specifieke herinnering die ik eraan heb is die van een Schotse doedelzakband waar ik tegen het einde van de derde dag een tijdje achteraan gelopen heb. Na zo'n dertig kilometer voel je het echt wel in je benen, maar die doedelzalmuziek was zo opzwepend, dat het leek of je net begon. Maar van een band met andere lopers heb ik nooit iets gemerkt. Met de jongen met wie ik liep heb ik daarna geen bijzonder contact gehad. We zijn geen vrienden geworden en nadat hij met korfballen stopte heb ik hem nooit meer gezien. Ik heb ook nooit de behoefte gevoeld elk jaar weer die Vierdaagse te lopen. Eigenlijk vond ik het, toen al, veel te druk. Twee jaar na die Vierdaagse maak te ik, met een vriend, mijn eerste wandeling in Lapland. Dat was andere koek. Berg op, berg af, geen nette wandelpaden, helemaal geen paden, geen nette brug over een rivier en ook nog eens een rugzak met zo'n 25 kg erin meesjouwen. Er waren geen EHBO'ers om blaren of ander fysiek ongemak te verzorgen. Er waren helemaal geen andere mensen. Dat was juist het mooie van die tocht. Zo'n tocht heb ik nog veertien keer daarna gemaakt. Dat zouden die 40.000 wandelaars ook eens moeten doen. Dan komen ze zichzelf nog eens tegen.
x

Weer

Het is weer eens zo ver. We hebben nog geen hittegolf gehad, dus hebben we, vindt zo'n beetje iedereen, een rotzomer. We zitten weliswaar pas op de helft, maar voor alle zekerheid kiezen velen toch maar voor een 'last minute' naar een plek in de buurt van de Middellandse Zee.

Ja, ik heb makkelijk praten, want ik zit niet op een camping op de Veluwe of in een bungalowpark bij de Noordzee. Ik zit lekker thuis en kan op de buienradar zien wat de beste tijd is om even gauw, tussen de buien door, boodschappen te doen.

Als ik nu naar buiten kijk en me voorstel dat ik dat weer vanuit mijn tentje zou bekijken, zou ik best tevreden zijn. Ik zie wolkjes, maar ook aardig wat blauwe lucht. Het water in de vijver waarop ik uitkijk is rimpelloos en de bladeren aan de bomen bewegen niet. Het lijkt me prima weer om buiten mijn tentje water te koken op een primus en een kop thee te maken en daarvan in de zon te genieten. Als het zo blijft stap ik na het ontbijt op de fiets. Ik neem wel mijn regenkleding mee, want je weet maar nooit. Er is een dikke kans dat ik na een paar uur fietsen die regenkleding ook nog aan moet trekken, al kan ik waarschijnlijk ook droog blijven door even ergens te schuilen en daarna gewoon verder te gaan. Dan heb ik een plezierige vakantiedag gehad.

De buren in de tent naast mij stonden wat later op, zagen de wolken en bedachten dat ze beter in de buurt van de tent konden blijven. Na een paar uur kregen zij hetzelfde buitje als ik. "Zie je wel, het regent hier altijd. Weer een vakantiedag verpest."

De meeste vakanties die ik beleefd heb, heb ik doorgebracht in streken die niet bekend staan om hun gegarandeerd goede weer: Nederland, Schotland, Zweden, Engeland, Ierland  en dan ook nog in een klein tentje. Ik ben diverse keren zeiknat geregend, maar geen van die vakanties is door de regen verpest. Als je tijdens je vakantie alleen maar in de zon wilt zitten, kun je inderdaad beter naar een Grieks eiland of een of ander Costa gaan. Maar als je gewoon in eigen land lekker wil wandelen of fietsen kan dat prima in Nederland, ook nu. Tussen de buien door valt er heel wat te genieten. Als je bij je tent of bungalow blijft, blijft het uitzicht ook steeds hetzelfde. Dan kun je net zo goed thuis blijven.
x

Klik HIER.

X

2013

Ik ben een geboren Amsterdammer en ik ben gek op die stad. Ik was heel blij, toen ik, na 23 jaar wonen in Den Haag, weer terug was in Amsterdam, waar ik nu al weer ruim 12 jaar verblijf. Nog altijd wandel of fiets ik graag lukraak, zonder vooraf bedachte route, door de stad, waarbij ik af en toe neerstrijk in een café voor koffie of een biertje. Nog leuker is natuurlijk bij mooi weer op een terrasje zitten en naar passanten te kijken.

Er zijn gelegenheden waarbij ik per se niet de stad inga, met name op Koninginnedag, maar 'feestelijkheden' als Sail ,de Gay Parade en de Uitmarkt mijd ik ook als de pest en uiteraard een eventuele huldiging van Ajax, als dat weer eens een kampioen wordt. Ik heb sowieso een hekel aan menigten en dat wordt alleen maar erger als een menigte uit niet-Amsterdammers bestaat. Hun gezelligheid is de mijne niet.

Nu las ik in Trouw dat 2013 een bijzonder jaar voor Amsterdam is. In 2013 bestaan de Amsterdamse grachten 400 jaar, vieren het Concertgebouw en het Koninklijk Concertgebouworkest hun 125e verjaardag, bestaat het Frans Halsmuseum in Haarlem 100 jaar, gaat het Rijksmuseum weer open, bestaat Artis 175 jaar en zijn er nog vele andere jubilea. Ook wordt uitgebreid stilgestaan bij de afschaffing van de slavernij 150 jaar geleden. (...) Amsterdam gaat talloze evenementen organiseren om het feestjaar 2013 luister bij te zetten. In de stad zijn op grote schermen concerten te zien, tijdens het nieuwe evenement Amsterdam 24H openen organisaties, instellingen en bedrijven 24 uur achter elkaar hun deuren voor het publiek en tijdens de expositie Chambres des Canaux is in 15 Amsterdamse grachtenpanden werk te zien van hedendaagse kunstenaars. Volgens mij moet het een kleine moeite zijn na te gaan welke Amsterdammers in 2013 100 (of 50) jaar bestaan. Die kun je voor een middagje op het Museumplein bij elkaar drijven en toezingen.

Ik zie al die buien al hangen. Alle Amsterdammers krijgen een 2013-pas waarmee ze korting krijgen bij de jubilerende instellingen. Als ik die pas in mijn bezit heb, zal ik die langs deze weg van tijd tot tijd ter beschikking stellen aan niet-Amsterdammers, die op beschaafde wijze een dagje Amsterdam willen doen.
x