Huisbezoek

Huisartsen in Nederland doen niet veel huisbezoeken meer en dat is veel 'patiënten' een doorn in het oog. Dat wordt nog versterkt als je in de avond of het weekend een huisarts meent nodig te hebben. Veelal wordt je dan verwezen naar een huisartsenpost. Je moet dan je klacht uitleggen aan een receptioniste. Ik weet niet hoe dat elders gaat, maar de keren dat ik een huisartsenpost belde, werd mij verteld dat zij mijn klachten zou voorleggen aan de dienstdoende huisarts en dat ik daarna teruggebeld zou worden. Al die keren werd mij gevraagd naar de huisartsenpost toe te komen en ik vond dat geen bezwaar. Ik vermoed dat veel mensen de indruk hebben dat die receptioniste zelf beslist of de huisarts een huisbezoek zou moeten doen. Ik zou daar geen bezwaar tegen hebben als zij een deugdelijke opleiding heeft genoten. Ik heb niet het idee dat een huisarts telefonisch een veel beter oordeel kan hebben. Zhij is immers ook afhankelijk van de subjectieve waarnemingen van een waarschijnlijk enigszins gestrest persoon. Het gebruik van SOS in de naam van de nieuwe onderneming moet kennelijk de indruk wekken, dat de het bedrijf er vooral is voor spoedeisende hulp. Het wijst er zelf al op dat vaak ten onrechte een ambulance besteld wordt.  Hoe vaak zal dan ten onrechte het bedrijf gebeld worden?

In Het Parool las ik dat aantal artsen wel brood ziet in de wens om thuis door een arts bekeken te worden. Zij zijn, met hun achten, in dienst van SOS Arts, waarop je 24/7 een beroep kunt doen. Je moet wel direct 70 euro betalen. Als je eigen huisarts het noodzakelijk vindt naar jou toe te komen, krijgt hij daarvoor een vergoeding van 22 euro.

SOS Arts speelt in op de wens van de patiënt, zegt oprichter Arnold Verhoeven. Hij keek het idee af van Frankrijk, waar artsen van SOS Médecins al 45 jaar huisbezoeken afleggen. 'Mede daardoor heeft Frankrijk geen huisartsenposten.' We hebben hier dus weer een stukje marktwerking. Verhoeven meent dat SOS Arts een einde maakt de frustrerende weigeringen van huisartsen om huisbezoeken af te leggen. 'Bij huisartsenposten hanteren telefonisten automatische selectiesystemen om te bepalen of een patiënt in aanmerking komt voor een visite. Dit heeft geregeld geleid tot dramatische incidenten omdat huisartsen niet kwamen. Wij geven patiënten het beslissingsrecht.'

Dat klinkt prachtig: de patiënt heeft het beslissingsrecht. Waar haalt die patiënt de deskundigheid vandaan om de aard van zijn klacht vast te stellen? Ik heb het idee dat de huisarts op de huisartsenpost meer apparatuur voor nader onderzoek dichter bij de hand heeft dan de huisarts die bij mij op huisbezoek komt. Wat zijn dat trouwens voor "dramatische incidenten"? Zijn er patiënten op weg naar het spreekuur van de eigen huisarts of naar de huisartsenpost overleden?

In het internetarchief van Trouw kwam ik een interview van 8 april 2011 tegen met die Albert Verhoeven, internetondernemer in Zuid-Frankrijk. Zijn vrouw drijft daar een hotel. Verhoeven voelt zich vooral tegengehouden door de organisaties van Huisartsen. Minister Schippers ziet wel wat in zijn plannen en enkele zorgverzekeraars zij bereid de kosten te vergoeden. Naar Frans voorbeeld had hij (Verhoeven) zelf al bedacht dat het het beste zou zijn als SOS-arts gewoon door de zorgverzekeraars zou worden betaald. "Minus een eigen bijdrage natuurlijk, van bijvoorbeeld 25 euro. Als alles wordt vergoedt, (sic) gaat er niemand meer naar zijn huisarts." Dat zou hoe dan ook betekenen, dat de huisartsenzorg duurder wordt en dat lijkt me in deze tijd niet zo handig. En elke keer een andere huisarts over de vloer lijkt me ook geen optimale zorg. Het wachten is dan op het eerste "dramatische incident" na het bezoek van de SOS Arts.
x

Test

Het is weer zo ver: de spiritualiteit staat weer eens hoog in de belangstelling. Voor zowel de KRO als het dagblad Trouw is het 'de maand van de spiritualiteit. Ik heb de 'spiritest' van Trouw gedaan. Dit was de uitslag:

Niet spiritueel
Al dat gezweef, dat is aan u helemáál niet besteed. 'Reïncarnatie', 'karma', 'chakra', zoektochten naar 'innerlijke wijsheid' - wat u betreft is het allemaal gezeur, prut en pseudo. Eerst zien, dan geloven. Het verstand, redeneert u, heeft u immers niet voor niets gekregen. Redelijke argumenten zijn voor u veel belangrijker dan intuïtie. Iets is pas waar, zo luidt uw credo, als er ergens tastbaar bewijs voor is. Kortom: u heeft geen enkele affiniteit met spiritualiteit.

Ik hoorde een uitspraak die er op neer kwam dat inmiddels 'spiritualiteit' de religie is voor mensen die niet in (een) God geloven. Waarom hebben al die zichzelf spiritueel noemende mensen eigenlijk een religie nodig? Ik weet ook wel dat het leven niet altijd 'lachen, gieren, brullen' is, maar wat is er nou mis met de feitelijke werkelijkheid? Ik denk echt wel eens na over 'het leven' of over 'mijn leven', maar een 'hoger doel' heb ik nog nooit ontdekt. Ik vertrouw mijn eigen intuïtie niet eens, laat staan die van anderen. Ik heb er geen enkele behoefte aan af te reizen naar een Oosters land, omdat ze daar zoveel spiritueler zijn dan hier. Ik heb ook niet de indruk dat ze in Japan of India nou veel gelukkiger zijn hier, maar bij de KRO organiseren ze het volgen van een Japanse pelgrimsroute. Is die nou spiritueler dan een tocht naar Santiago de Compostela? Is het branden van een kaarsje spiritueler dan het aansteken van ledlampje? Ik heb nooit het gevoel ervaren dat ik één was met alle dingen. Ik heb me wel eens, helemaal alleen in een Laplands dal, bewust gelukkig gevoeld. Moet ik dat spiritueel noemen? Nonsens! Ik was in een gebied waar ik graag was. Het was aangenaam weer. Ik 'moest' niets, ik deed uit vrije wil wat ik plezierig vond. Maar ik heb daar nooit een religie van gemaakt en als ik anderen aanraad ook eens zo'n reis te maken, bedoel ik niet dat ze daar een beter mens van worden, alleen dat ze een prima vakantie kunnen hebben.

Ik heb een hekel aan al dat spirituele gedoe, omdat het de pretentie heeft mij een beter mens te maken. Ik vind me zelf goed genoeg. Wie het daar niet mee eens is, mag het mij recht in het gezicht zeggen.

x

Racen

Al zappend kwam ik terecht bij National Geographic. Ik zag beelden uit Alaska. Besneeuwde toendra's en bergen. Het soort natuurgebied waar ik gek op ben. En wat deed men daar? Er werd een wedstrijd gehouden met sneeuwscooters over 300 km. Het zou me niets verbazen als er in de zomer wedstrijden gehouden worden met quads, van die motoren op vier wielen. Als gemeenschappelijke kenmerken hebben quads en sneeuwscooters, dat ze uitlaatgassen verspreiden en een pestherrie maken. Wat beweegt mensen er nou toe zich op die manier door de natuur te bewegen? Op nog wat grotere schaal wordt dat jaarlijks gedaan bij de Dakarraces, waarin zelfs in vrachtwagens rondgeragd wordt. Wanneer iemand bij die race verongelukt en dat in het nieuws vermeld wordt, heb ik de neiging te denken: Eigen schuld, dikke bult! Het lukt me dan echt niet om medelijden te hebben.

Je zou denken dat de overheid zulke races zou verbieden, om natuurgebieden te beschermen. Maar die film bij National Geographic ging over de State Troopers van Alaska, de nationale politie. Die hadden het maar druk met die scooterrace, want ook daarbij willen wel eens ongelukken gebeuren en dat bij een temperatuur van zo'n dertig graden onder nul. Met helikopters en ook van die sneeuwscooters worden slachtoffers opgespoord om ze hulp te bieden en zo nodig naar een ziekenhuis te vervoeren. M.a.w.: de overheid draagt eraan bij dat dit soort totaal overbodige bezigheden in stand worden gehouden.

Sneeuwscooters zullen we in ons land niet vaak zien, maar met een quad kun je zelfs Nederlands Kampioen worden en er is voor de deelnemers natuurlijk geen bal aan als ze over een verharde weg zouden moeten rijden. Voor een wedstrijdbaan moet dus een stukje natuur opgeofferd worden.

Het lijkt me ook een leuk onderwerp voor medische wetenschappers: met hoeveel jaren wordt je leven bekort als je een regelmatige bezoeker van auto- of motorraces bent? Daarbij wordt immers een behoorlijke hoeveelheid uitlaatgassen geproduceerd en door de toeschouwers ingeademd.
x

Humaan

Je zou het bijna briljant kunnen noemen. Het CDA doet alsof het per resolutie zijn christelijk gezicht heeft teruggevonden, door met grote meerderheid uit te spreken dat het asielbeleid humaner moet worden. In feite sprak dat congres gisteren uit, dat het CDA al ruim een jaar deel uitmaakt van een coalitie, die een inhumaan asielbeleid voert, omdat anders gedoogpartner PVV er de brui aan geeft.

In het debat dat a.s. dinsdag in de Tweede Kamer gevoerd gaat worden, mag de CDA-fractie laten blijken hoe humaan ze werkelijk is. Op de radio hoorde ik een hoogleraar (in de ethiek, geloof ik) een opmerking maken over de redenering van Leers: Ik doe niet anders dan de regels toepassen die de Tweede Kamer in meerderheid heeft gemaakt. De hoogleraar zei, dat als die regels tot verkeerde of ongewenste beslissingen leiden, je niet naar sluipweggetjes moet zoeken, (zoals een toeristenvisum voor Mauro), maar dat je de regels moet veranderen. Maar dat heeft het CDA-congres niet met zoveel uitgesproken en daar zal de grote meerderheid van de CDA-fractie zeker niet voor pleiten. Als die twee dissidenten met de oppositie meestemmen, wordt dat weer goedgemaakt door de SGP.

Je vraagt je zo langzamerhand af, waarom Mauro graag in dit land wil blijven. Als hij al verder mag studeren is hij na afloop van die studie nog steeds de asielzoeker wiens verzoek geweigerd is en zal hij toch worden teruggestuurd naar Angola, want ik vrees dat het asielbeleid dan nog steeds niet humaner zal zijn geworden.
x

Bosporna

Het is weer paddenstoelentijd! Dan mag ik weer met mijn camera de bossen in om nog weer meer foto’s te maken van die onwijs mooie en mysterieuze natuurverschijnselen. Er moeten in Nederland meer dan 4000 verschillende soorten staan, dus ik heb er nog wel een paar te gaan. Een van mijn favoriete plekken is de Heemtuin in Capelle aan den IJssel. Daar staan paddenstoelen waarvoor ze zelfs uit het buitenland komen. Een week of twee geleden werd er een ontdekt die er nog niet eerder groeide. Daar kwam dan ook meteen iemand van Naturalis uit Leiden op af. Een bijzonder plekje dus. Ik ga daar het liefst op een doordeweekse dag naar toe. Meestal ben je dan alleen. Zo niet vorige week. Ik liep er weer te genieten en ik had een paar mooie plaatjes geschoten. Met de rust was het echter gauw gedaan. Onder begeleiding van een gids arriveerde een groep van 12 dames, ik schatte ze zo rond de zestig, en die begonnen aan een rondgang met tekst en uitleg. Het lukte me een half uurtje om ze voor te blijven maar er was geen ontkomen aan. Mijn oog viel op een grote stinkzwam die net uit zijn ei was gekomen. Dat is op zijn zachtst gezegd een opvallend geval, niet in het minst door de geur die hij verspreidt. Rottend vlees komt dicht in de buurt. Fotogeniek is hij zeker. Ik zat op mijn knieën tussen de takken, mijn camera tegen de grond, maakte een paar foto’s en daar verscheen de vrouwenclub. Het viel te verwachten: hilariteit. “Rosalinde, moet je hier eens komen kijken. Een van je vriendjes.” “Ik neem aan dat u het niet over mij hebt” reageerde ik en vervolgens bevond ik mij in het middelpunt van een groep vrouwen die duidelijk onder de indruk waren van “vadertje natuur”. “Ik zou die kabouter wel eens willen zien die daaronder ligt” merkte één van de dames op en toen lukte het mij niet meer om serieus met mijn hobby bezig te blijven. “Jaja, scherpe foto’szitten er nu niet meer in” kwam het van links achter, waarop ik reageerde met de opmerking dat niemand zich zorgen hoefde te maken over mijn vaste hand. De natuurgids vond het welletjes en verloste mij van de afleiding. Ik maakte die ochtend nog een paar mooie foto’s. Het was een ochtend die me bij zal blijven als de ochtend van “bosporna met dames van zware zeden”. Bijgaande foto maakt de bron van inspiratie denk ik wel duidelijk.

Crisis

"Congressen kopen geen straaljagers", zei ooit PvdA-minister van defensie Vredeling, toen binnen een groot deel van de PvdA-achterban ('Nieuw Links') onvrede bestond over de aanschaf van nieuwe straaljagers en een partijcongres een motie daartegen dreigde aan te nemen. Als ik het me goed herinner is zo'n motie niet aangenomen.

CDA-minister Leers heeft nog niet geroepen: Congressen verlenen geen verblijfsvergunningen. Het zit er dik in dat er vandaag in het CDA-congres gesproken wordt over het alsnog verlenen van zo'n verblijfsvergunning aan de Angolese jongen Mauro. Volgens Leers is dat juridisch niet mogelijk, maar in de Volkskrant van vandaag beweren twaalf rechtshoogleraren dat het wel degelijk mogelijk is.

Ik vermoed dat Leers, 'als mens', wel degelijk gebruik zou willen maken van zijn discretionaire bevoegdheid Mauro die verblijfsvergunning te verlenen, maar hij staat onder zware druk van zijn CDA-collega's en -Kamerleden dat niet te doen, om de PVV niet tegen de schenen te schoppen.

Ik denk dat een meerderheid van het CDA-(congres) best zou willen uitspreken dat Leers van zijn bevoegdheid gebruik moet maken, maar durft die meerderheid dat ook? Leers kan dan maar twee dingen doen: die uitspraak volgen of aftreden. Het congres staat voor de keuze: de eigen minister of de hele regering te laten vallen. En wat gaan de dissidenten in de CDA-fractie doen? Hebben die het lef om in de Tweede Kamer met de oppositie mee te stemmen, als die per motie Leers wil dwingen de verblijfsvergunning te verlenen? In deze economisch moeilijke tijden kunnen we ons geen kabinetscrisis veroorloven is een argument dat zo maar van stal gehaald kan worden. Trouwens, de PvdA ziet liever ook geen crisis met daarop volgende nieuwe verkiezingen. Net als het CDA staat ze in de opiniepeilingen dik in de min.

Wat er vandaag in het openbaar in het CDA-congres gezegd gaat worden is nauwelijks van belang. De werkelijke discussies zullen in de wandelgangen gevoerd worden. Daar wordt de druk uitgeoefend. Ik denk dat er helemaal geen motie wordt ingediend en als dat wel gebeurt, wordt hij niet aangenomen. Ik hoop dat ik ongelijk krijg.
x

Duurzaam

Solidaridad krijgt van het kabinet 30 miljoen euro extra om eerlijke handel en duurzame productie verder te ontwikkelen. Zo zullen samen met bedrijven normen worden opgesteld voor duurzaam vlees. Dat las ik in Trouw. Uiteraard begrijp ik best wat er bedoeld wordt, maar ik trek toch mijn taalkundige wenkbrauwen op bij de term "duurzaam vlees". Immers het verantwoorde vlees dat ik aanschaf is bepaald niet duurzaam. Na twee dagen is het allemaal verdwenen, tegelijk met allerlei minder verantwoorde levens- en genotmiddelen.

Waar gaat het hier in feite om? Om een duurzame aarde. De productie van vlees, door het kweken van dieren, wordt algemeen gezien  als een van de belangrijkste oorzaken van opwarming van het klimaat. Voor koeien heb je weilanden nodig en daarvoor worden complete bossen  gekapt, wat de capaciteit voor de verwerking van kooldioxide vermindert. Voor het klimaat zou het het beste zijn als we allemaal vegetariërs zouden worden, maar eerlijk gezegd ben ik (ook) nog niet zo ver. Een andere methode zou zijn de omvang van de wereldbevolking aan te passen, aan de mogelijkheden die de aarde, de natuurlijke plantengroei en het natuurlijke aantal dieren bieden. We moeten als het ware weer terug naar de beginsituatie van het jagen en verzamelen: alleen datgene eten wat van nature voorkomt en de voedselvoorziening niet tot een industrie maken. Gisteren las ik weer eens een Allerhande door waarin AH reclame maakt voor tonijn en kabeljauw die met een hengel gevangen zijn. We zouden, vermoed ik, al heel wat minder vlees eten, waarschijnlijk in het algemeen minder, als we fast food ketens zouden afschaffen. Gewoon 's ochtends thuis verantwoord ontbijten, je eigen bammetje meenemen voor de lunch en even wat meer nadenken over de samenstelling van de avondmaaltijd. Waarom worden aan melk, die van nature best lekker is als niet alle vet eruit gehaald wordt, kunstmatig allerlei smaakjes toegevoegd?

We weten allang wat we fout doen, maar nu gaat er nog eens dertig miljoen naar Solidaridad die in overleg met o.a. MacDonald normen moet gaan opstellen voor verantwoorde voedselproductie. Als die normen er eenmaal zijn en Mac Donald ze ook nog eens gaat naleven en de diverse overheden dat ook nog eens gaan controleren en handhaven, blijven we, vrees ik, nog steeds te veel eten, want we willen MacDonald niet om zeep helpen. We willen alleen een goed gevoel overhouden aan het eten van 'duurzame' Big Mac. Gooi er een extra plakje tomaat en een toefje ijsbergsla bij en het wordt nog 'gezond' ook.

x