Gekkigheid

Ik ben lid van het EenVandaag Opiniepanel. Van tijd tot tijd krijg ik dus via e-mail een linkje naar een vragenlijst. Gisteren gingen de vragen - hoe kan het anders? - over het voetballen. Zo kon ik aangeven wie er naar mijn mening uiteindelijk op de plaatsen 1 t/m zouden staan. Daar klikte ik 'weetniet/geen mening' aan. Verder waren er, binnen het gegeven kader, redelijk normale vragen. Maar aan het eind werd ik verrast: Stel: Nederland wordt Wereldkampioen. Is dat voor u reden om dan iets bijzonders te doen? Laat u een tattoo zetten, verft u uw haar oranje of vernoemt u uw kind naar de topscorer? Gaat u een grote aankoop doen?

Ze zijn niet achterlijk bij de redactie van EenVandaag. Ze weten daar dat er mensen zijn die van gekkigheid niet weten wat ze moeten doen, maar het kan nog altijd gekker. Ik heb de indruk dat bijvoorbeeld een tattoo al bijna een normale reactie is voor een beetje enthousiaste fan. Maar stel nou dat je vrouw binnenkort gaat bevallen van een zoon en jullie hebben je voorgenomen die zoon de naam te geven van de Nederlander die het winnende doelpunt scoort. Jullie heten Van der Duyn van Maasdam en dat doelpunt wordt gemaakt door (invaller) Khalid Boulahrouz, of Eljero Elia, of Ibrahim Afellay. Ik heb niets tegen allochtone namen, maar vindt je zoon die naam over twintig jaar nog passend?

Een grote aankoop zit er voor de meeste mensen niet in, vrees ik. Er was al een grootbeeld-tv gekocht, met HD en zo en geluid van alle kanten. Na zes wedstrijden is het vakantiegeld al grotendeels besteed aan bier of andere drank en chips en weet ik veel wat voor snacks.

Maar de laatste vraag was de mooiste: De redactie van EenVandaag is op zoek naar een (afdeling van een) bedrijf dat met het personeel naar Zuid Afrika afreist als het Nederlands elftal de finale speelt. Werkt u zelf bij zo’n bedrijf of kent u een dergelijk bedrijf? Hieronder kunt u uw reactie kwijt. Een bedrijfsuitje heeft vaak als doel: teambuilding. Met z'n allen iets leuks doen versterkt de onderlinge band, of zoiets. Daar zit je dan met 100 collega's op de tribune en Nederland verliest! (Ja, dat is een mogelijkheid.) Werkt intens verdriet ook samenbindend? Ga je er met z'n allen, gesterkt door het gezamenlijk gedragen lijden, thuis weer flink ("Volle bak!") tegen aan? Ik zou er als CEO nog eens goed over nadenken.
x

SMS

Een ANP-bericht in de Volkskrant: Telecombedrijf KPN heeft kort na afloop van de WK-wedstrijd Nederland-Brazilië 800.000 sms'jes verwerkt per 5 minuten. Ik weet niet wat ik onder "kort na" moet verstaan, maar laten we nou eens zeggen: tot en met een kwartier na afloop van de wedstrijd. Dat druppelt nog wat na. Het lijkt me safe aan te nemen dat er dus via KPN zo'n drie miljoen sms'jes zijn verstuurd naar aanleiding van die diep ingrijpende gebeurtenis. Ik weet niet wat het marktaandeel van KPN is, maar je kunt er denkt ik zo nog een paar miljoen sms'jes bij optellen die verzonden zijn via Telfort, Vodafone etc.

Nu denk ik dat de meeste van die miljoenen sms'jes door de ene voetballiefhebber verstuurd zijn naar de andere. Vrijwel alle voetballiefhebbers zullen zelf naar die wedstrijd gekeken hebben, of naar het radioverslag hebben geluisterd.  Ik kan me moeilijk voorstellen dat miljoenen liefhebbers niet in staat waren om zelf kennis te nemen van het verloop en de uitslag van de wedstrijd en dus een familielid of vriend gevraagd hadden: "Stuur mij meteen na afloop van de wedstrijd even een sms'je met de uitslag."

Wat zou nou de inhoud geweest zijn van al die sms'jes? Ik kan het ook niet helpen: ik vraag me soms de gekste dingen af. Hieronder geef ik een aantal mogelijkheden. Het zijn citaten, maar uiteraard niet van sms'jes.

Ik zeg wereldkampioen! En nu (meer) bier!

Jaaaahooooor! We zijn er weer bij!

dat was ff spannend zeg, geweldig!

OLÉ OLÉ OLÉ OLÉ !!!!!

un-fucking-believable...

ORANJE BOVEN ORANJE BOVEN OLE OLE OLE!!!!!

WHOEEEEEHOEEEEE JAAAAAA WAAAAAA YES YES YES OEH OEH OEH OEH OEH OEH

YESSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSS!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

FEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEST

:D :D :D

OKAAAAAAAAYYYYYY DAN!!!!

MMMMMMMMMMMMMMMMMMM ooh wat voelt dit goed :)

Zo'n wedstrijd maakt heel wat creativiteit los. En dan te bedenken dat nog minstens zo veel miljoen mensen hun eitje ook nog bij Twitter kwijt moesten.

x

Voorbeeld

Een van de vele reacties op het artikel in NRC Handelsblad over die voetbalwedstrijd: Oranje, geweldig! Bij de bookmakers stonden jullie 40/60. Dat een land van 16 miljoen mensen een land van 200 miljoen mensen naar huis heeft gestuurd, dat zegt iets over dat land van 16 miljoen mensen. Haags-politieke mensen (zeg maar: de onderklasse van onze samenleving) zullen daar geen oog voor hebben, maar de bovenklasse van Nederland, zij vinden het fantastisch!

Wat voor denkraam heeft de schrijver van die reactie? Dat vraag ik mij dan af. Als ik mij goed herinner is het wel eens voorgekomen dat wij door kleinere landen (België, Denemarken, Noorwegen) naar huis gestuurd werden (niet in WK-verband, maar in andere wedstrijden). Zouden India of China erin geslaagd zich te kwalificeren voor het WK in Zuid-Afrika, dan zouden 'wij' daar ook van gewonnen kunnen hebben en die landen hebben ruim een miljard inwoners. Zou die schrijver dan nog vijf keer trotser, nationalistischer, chauvinistischer geweest zijn? 16 miljoen tegen 1 miljard: dat is één tegen 63! "De muis die brulde". Die man moet een warm gevoel hebben gekregen toen Jan Peter Balkenende het over de VOC-mentaliteit had.

Zou die schrijver enig idee hebben van de leefomstandigheden in Brazilië, vergeleken met die in Nederland? Zou hij weten wat een favela is? Zou hij weten welk deel van de Braziliaanse bevolking werkelijk deel kan nemen aan georganiseerde sportbeoefening? Welke conclusies zou hij trekken uit het feit dat Noord-Korea wel, maar Noorwegen niet tot de eindronde is doorgedrongen? Als Brazilië in de eerste helft nog een doelpunt had gemaakt, zaten 'onze jongens' inmiddels thuis hun wonden te likken. Zou die man dan nog steeds achter ze gestaan hebben?

Met mijn 'Beggartalk' van gisteren heb ik diverse mensen op het verkeerde been gezet. (Zie de reacties op dat blog.) Er zijn diverse sporten waar ik met plezier naar kijk, zelfs naar een goede voetbalwedstrijd. (Ik heb dus - thuis! - maar stukjes van Nederland - Brazilië gezien.) Mocht ik op deze plek ooit de prestaties van een Nederlands sportteam als DE representatie van onze nationale identiteit beschrijven, besluit dan meteen om verder nooit meer terug te keren naar dit blog. Dan ben ik geestelijk behoorlijk in verval geraakt. Onze tennissers hebben het in de Davis Cup behoorlijk laten liggen. Van onze handballers kan ik me geen prestatie van enig belang ooit op mondiaal niveau herinneren. Onze volleyballers hebben het ook wel eens beter gedaan. De laatste Champions Trophy is niet door onze hockeyers gewonnen. Minder dan drie miljoen Jamaicanen presteren bij de atletiek beter dan zestien miljoen Nederlanders. Elf miljoen Cubanen spelen beter honkbal.

Op mijn leeftijd zit je niet meer te springen om een rolmodel, maar welke sport(ers) moeten wij nu ten voorbeeld stellen aan onze jeugd? Ik houd het op onze korfballers: die hebben tot nu toe vrijwel alles gewonnen wat er te winnen viel.

X

Toch

Je kunt daar wat lacherig over doen, misschien zelfs een tikje denigrerend, maar ik ontkom er niet aan dat ik 1974 nog heb meegemaakt. Ik heb het natuurlijk niet over dat hele jaar, maar over die paar weken dat Nederland voetbalde. Ik heb toen gezien hoe Nederland Brazilië versloeg. En gisteren was het weer zo ver: Nederland, een beetje favoriet, tegen een van de grote favorieten.

In een van de kranten had ik gelezen dat er op het Museumplein een megascherm geplaatst zou worden, waar je gratis naar kon kijken. Er zou plaats zijn voor 10.000 kijkers. Ik ben niet spontaan naar lijn 12 gehold. Ik heb er echt over nagedacht, maar die wedstrijd op een kleine pc-monitor bekijken: nee, ik vond dat dat niet kon. Ik ben niet zo'n mens voor grote groepen, maar als het me teveel zou worden, zou ik altijd zo weer lijn 12 kunnen nemen. Ik zag er ook wel tegen op ruim anderhalf uur te moeten staan of ongemakkelijk op de grond te zitten. Ik besloot me aan te stellen. Uit de tijd dat ik mijn enkel gebroken heb, heb ik nog een wandelstok overgehouden. Die nam ik mee. In de tram kreeg ik al meteen een zitplaats aangeboden. En zelfs onder jonge voetbalfanaten heb je er nog die respect tonen voor een grijze enthousiasteling die niet wel ter been is. Ik kreeg al snel een zitplaats op een bank aangeboden.

Ik had het niet verwacht, maar toen Brazilië na een minuut of tien scoorde, kon ik die golf van teleurstelling die over het Museumplein ging meevoelen. Brazilië speelde beter, veel beter, maar daar ging het niet om. Ik begon te begrijpen dat je je alleen thuis voor de buis geen Nederlander kunt voelen. Dan kijk je naar 'een' voetbalwedstrijd. Je hebt die duizenden anderen nodig om je één te voelen met die elf mannen die, vergeefs zo leek het, probeerden ons nationale voetbalverleden  te doen herleven.

Tijdens de rust hoorde ik om me heen roepen om wissels. In ieder geval Van Persie zou vervangen moeten worden. Niemand doorzag de meesterzet van Van Marwijk. De Brazilianen zouden zich in de rust voorbereiden op de komst van Huntelaar en Elia. Prompt sloeg bij hen de verwarring toe, toen ze een ongewijzigd Nederlands elftal tussen de lijnen zagen verschijnen. Ze waren als het ware hun positie kwijt. Moesten zij nu toch weer die Van Persie in de gaten blijven houden, of ... Ja, of wat? De eigen goal was een bijna logisch gevolg.

De man voor me heeft waarschijnlijk niet eens gemerkt dat hij een gevoelige tik van mijn wandelstok kreeg toen ik opsprong bij de doeltreffende kopbal van de kleinste man van het veld. Die man wist, net als ik, dat het toch nog kon. En dan die ontlading toen de scheidsrechter voor het laatst gefloten had. Dat gevoel van eenheid met al die mensen om me heen heb ik voor 't laatst gevoeld toen ik als puber in de kerk op Hervormingsdag 'Een vast burcht is onze God' zong. Als iemand op dat moment het Wilhelmus was gaan zingen had ik waarschijnlijk meegezongen. Maar 'We are the champions' doet te me teveel aan Lee Towers denken. Dat Wilhelmus komt nog wel.
x

Uitspraak

Omdat ik al heel lang heel veel Engels lees en vrij veel in Engels sprekende landen (Engeland, Ierland, Verenigde Staten, Nieuw-Zeeland) vakanties heb doorgebracht is mijn kennis van het Engels aardig op peil. Diverse keren is mij gebleken dat ook mijn uitspraak bepaal niet slecht is. Men hoort uiteraard wel dat ik geen autochtoon ben, maar denkt, zo is mij diverse keren gezegd, dat ik uit een ander Engels sprekend land kom.

Toen wij jaren geleden in Ierland met vakantie waren, bleven wij enkele dagen in Dublin. Dat heeft een dierentuin en ik bezoek graag dierentuinen. Bij een busstation in het centrum vroegen wij aan een daar rondlopende busbeambte welke bus wij naar de 'zoo' moesten nemen. Hij kijk niet-begrijpend. Misschien had ik op zijn Amsterdams 'soe' gezegd, dus ik zei nog eens zorgvuldig 'zoe'. Nog steeds geen begrip. Ik herhaalde het nog eens en hield ook het 'oe' naar mijn idee lang genoeg aan. Nadat ik het op diverse manieren herhaald had, riep de man uiteindelijk: "Oh, you mean the zoo." En hij wees ons de juiste bus aan. Ik ben er nooit achter gekomen wat ik precies fout deed.

Recentelijk maakte ik iets soortgelijks mee in mijn eigen Amsterdam. Sinds enige tijd eet ik al vrij vroeg op de dag iets. Meestal is dat iets in de crackersfeer. Voor het eerst sinds mijn jeugd vond ik dat ik dat wel weer eens met iets zoets zou kunnen beleggen- of -smeren, jam dus. In mijn jeugd kregen wij vrijwel uitsluitend frambozenbessenjam, want die was de goedkoopste. Een heel enkele keer hadden we echte kersen- of aardbeienjam. Ik deed mijn boodschappen bij een ander AH-filiaal dan het gebruikelijke, dus de indeling was mij niet bekend en uiteraard kon ik de jam niet vinden. Ik stapte op een vakkenvuller toe, een zeer zwarte jongeman, en vroeg waar de jam was te vinden. Ik zei op zijn Amsterdams "sjem". Toen de jongeman niet-begrijpend iets terugzei, begreep ik dat hij het Nederlands nog niet geheel onder de knie had. Wat hij zei klonk me enigszins Engels in de oren.  Ik probeerde hem uit te leggen dat ik iets wilde dat je op brood kunt smeren. Hij ging mij voor en bracht mij naar de juiste plek. Ik pakte een pot jam en hield die triomfantelijk omhoog. De jongeman was ook blij en zei: "Oh, dsjèèm." Dat werd op correct Britse wijze uitgesproken. Maar als me dat weer eens overkomt in een ander filiaal en de vakkenvuller is een goed Nederlands sprekende man of vrouw, ga ik toch geen 'dsjèèm' zeggen, want dan vinden ze mij weer een bekakt type.
x

Beste

Paraguay behoort voor het eerst in de geschiedenis tot de beste acht voetballanden van de wereld. Dat staat in een ANP-bericht in de Volkskrant. Dat is vast niet door een voetbaljournalist geschreven. Ik ben niet de beste voetbalkundige die er  rondloopt, maar ik weet wel hoe het systeem werkt. De voorronden worden gespeeld in regionaal bepaalde groepen. Het zou dus zomaar kunnen dat de nummer drie van groep A in feite beter is dan de nummer één van groep B, maar die nummer drie komt niet aan de eindronde toe.

Het WK is inmiddels in de knock-out fase beland. Ook daarin is het lang niet altijd de beste die wint. Een ploeg kan zelfs uitgeschakeld worden door een arbitrale miskleun, zoals het niet toekennen van een overduidelijk doelpunt aan Engeland in de wedstrijd tegen Duitsland. Hier doet zich dan nog eens het merkwaardige feit voor dat een speler geschorst kan worden op basis van tv-beelden (al heeft de scheidsrechter tijdens de wedstrijd niets gezien), maar dat die beelden niet, zoals bij tennis en hockey, gebruikt mogen worden om een arbitrale fout te herstellen. FIFA-baas Blatter schijnt die foutmogelijkheid om een of andere reden wel 'romantisch' te vinden. Ik kan me voorstellen dat er doorgewinterde fans zijn die inderdaad romantische kanten aan het voetbal zien. Ik vond het jaren geleden leuk om de Spanjaard Gomez te zien schaatsen, al kon hij er weinig van. Er heeft wel eens een Jamaicaans team aan het bobsleeën meegedaan. Ook leuk, maar niemand verwachtte ze bij de beste zestien.

Er zijn een paar Nederlanders die verwachten of hopen dat Nederland wereldkampioen wordt. Dat zou best kunnen. Niemand had er vóór de competitie op gerekend dat FC Twente kampioen zou worden en dat ging nog over een hele competitie. Ik weet in ieder geval één ding zeker: als  Nederland kampioen wordt, betekent dat niet dat we hier het beste voetbal spelen.
x

Druk

Gisteren was ik, overigens geheel naar eigen verkiezing, "druk, druk, druk" met heel andere zaken dan het schrijven voor dit blog. Geen reden dus bij je pc te blijven zitten. Zonde toch met dit mooie weer?
x