We kijken er al nauwelijks meer van op als we op tv weer eens beelden zien van kinderen die honger lijden. Er zal in een of ander land wel weer eens een burgeroorlog of zo aan de gang zijn, of er is een natuurramp gebeurd. De kinderen (en hun ouders) komen bij elkaar in vluchtelingenkampen en worden gefilmd om ons tot goedgeefsheid te verleiden.
Veel kinderen met honger vallen pas echt op als ze dicht bij elkaar zijn. Maar 691.000 kinderen vallen niet op als ze over een groot deel van een heel continent verspreid zijn. Die 691.000 kinderen die op enig moment in 2007 honger hadden leefden in het land van de onbegrensde mogelijkheden, de Verenigde Staten van Amerika. Dat las ik in Trouw. Een onderzoek laat tevens zien dat 36,2 miljoen Amerikaanse volwassenen en kinderen of 12,2 procent van de bevolking op een bepaald moment in 2007 met honger te kampen hadden. Pas dat percentage op Nederland toe en je komt uit op ruim 2.000.000 mensen. Ik denk dat zo'n aantal tot Kamervragen en een spoeddebat zou leiden.
In de eerste zeven jaar van de periode dat George W. Bush president van de VS was is de Amerikaanse economie gegroeid, dat wil zeggen: op macroniveau. Groei is fijn, maar het zou nog fijner zijn als die groei eerlijk verdeeld werd. Maar winst verdelen klinkt in de VS naar socialisme en dat is een vies woord.
Het jaar 2008 zal geen groei van de Amerikaanse economie te zien geven. Daar mogen we wel vanuit gaan. Hoeveel kinderen en volwassenen hebben inmiddels al honger geleden? Barack Obama heeft 'verandering' beloofd. Als ik hem was, zou ik aan de basis beginnen.
Iedereen mag in Nederland een school oprichten. Dat is een uitvloeisel van onze grondwettelijke vrijheid van onderwijs. Sharon Dijksma, staatssecretaris van onderwijs, vindt dus dat zij geen (kwaliteits)eisen mag stellen aan bestuursleden van scholen. Daarnaast moet zij vaststellen dat met name bestuursleden van Islamitische scholen niet zo goed functioneren. Zo wordt geld dat is bedoeld voor onderwijs (...) vaak aan heel andere zaken uitgegeven, zoals excursies, huisvesting en leerlingenvervoer. Dat schrijft Trouw. Ook blijkt het onderwijs op veel islamitische scholen onder de maat.
Hoewel ik elke vorm van geloof bijgeloof vind, ben ik een groot voorstander van vrijheid van onderwijs in die zin, dat iedereen het recht heeft onderwijs te geven op levensbeschouwelijke basis. Ik ben er ook voor dat dat onderwijs door de overheid gefinancierd op dezelfde grondslag als het openbaar onderwijs, dat overigens net zo min waardevrij is als het bijzonder onderwijs.
Ik vind ook dat als de overheid het onderwijs financiert, zij eisen mag stellen aan de kwaliteit van dat onderwijs en aan de kwaliteit van iedereen die zich daarmee op een of andere wijze bemoeit. De leerkrachten moeten het diploma van de pabo op zak hebben, de schoonmaker moet Glorix van pure chloor kunnen onderscheiden. Als de kinderen de school verlaten, moeten zij een bepaalde hoeveelheid kennis verworven hebben. En hoe christelijk, islamitisch, joods, hindoeïstisch of antroposofisch een bestuurslid ook is, je mag verwachten, zelfs eisen, dat zhij het verschil weet tussen (kosten voor) rekenles en (kosten voor) leerlingenvervoer. Het is mij volstrekt onduidelijk wat dat te maken heeft met vrijheid van onderwijs.
Het is zeer begrijpelijk dat islamitische (dus waarschijnlijk allochtone) bestuursleden de zeer uitgebreide en ingewikkelde regelgeving op het terrein van het onderwijs nog niet helemaal door hebben. Daar kun je een cursus tegenaan gooien en/of je regelt dat de boekhouder dat netjes in de gaten houdt.
Volgende week praat de Tweede Kamer verder over de misstanden in het islamitisch onderwijs. Ik ben benieuwd.
Tegelijk met de presidentsverkiezingen werden in diverse Amerikaanse staten volksstemmingen gehouden over allerlei onderwerpen. In Californië, Florida en Arizona werden referenda gehouden over het het homohuwelijk, of zoals dat in Amrika genoemd wordt 'same sex marriage'. In de drie staten was een meerderheid vóór het verbieden van het homohuwelijk. In Californië hebben overigens, ten gevolge van een uitspraak van het (Californische) Hooggerechtshof inmiddels al ruim 18.000 van die huwelijken plaatsgevonden.
Toevallig ontving ik deze week via e-mail de (gratis) 'Skeptic's Dictionary Newsletter', waarin een artikel staat over 'Religieus fascisme' in de VS. Nog altijd weten in een land waar kerk en staat formeel gescheiden zijn conservatieve christenen hun opvattingen op te leggen aan de gehele bevolking. De schrijver van het artikel merkt terecht op dat als deze mensen consequent zouden zijn, ze ook echtscheiding zouden moeten willen verbieden. Daar is de Here God namelijk ook geen voorstander van.
Even terecht wijst de schrijver erop dat deze conservatieve groeperingen op allerlei terreinen vaak sterk gekant zijn tegen bemoeienis van de overheid. Maar juist op terreinen als het homohuwelijk, de evolutietheorie en de abortus - om een paar christelijke stokpaardjes te noemen - moet de overheid strenge, beperkende regels stellen.
Barack Obama is tegen het homohuwelijk, maar ook tegen een (grond)wettelijk verbod ervan. Hij is wel voor het verlenen aan homostellen van diverse rechten die echtparen 'automatisch' hebben. Waar het op lijkt is dat hij niet hardop durft te zeggen wat hij werkelijk wil, omdat dat stemmen kost. In Californië stemde 57% van de zwarte kiezers tegen het homohuwelijk, tegen 52% van de bevolking totaal. Een lang gediscrimineerde bevolkingsgroep ziet er geen been in andere bevolkingsgroepen op andere terreinen te discrimineren.
President Clinton wilde destijds het verbod op homoseksualiteit in de krijgsmacht afschaffen. Hij kwam niet verder dan de regeling 'don't ask, don't tell': wij vragen niks, als jij niks vertelt.
Het eerste amendement van de Amerikaanse Grondwet begint aldus: "Congress shall make no law respecting an establishment of religion". Dat zouden die religieuze fascisten nog eens moeten lezen.
Onlangs had ik het met iemand over ouderliefde, of wat daarvoor doorgaat. Ik weet niet uit eigen ervaring wat ouders voelen, denken of ervaren bij of over hun kinderen. Ik neem direct aan dat het iets bijzonders is, dat mij eigenlijk niet goed kan worden uitgelegd. Dat zij zo.
In de loop der jaren heb ik uiteraard wel eens opgemerkt dat niet iedere ouder zijn/haar ouderschap, ondanks alle goede bedoelingen, tot een succes weet te maken. Sommige gaan zelfs over tot mishandeling en seksueel misbruik van hun kinderen. En als we dan eens horen of lezen over het vermoorden van eigen kinderen, denken we: de hoeveelste is dat dit jaar al weer? Kinderen worden speelballen tussen ruziënde ouders: als ik dat kind niet krijg, dan jij ook niet. Die kinderen zijn niet langer jonge mensen, van wie je verondersteld wordt te houden en voor wie je een grote verantwoordelijkheid draagt. Zij zijn statussymbolen geworden, of eigendom. Het is ook niet geheel ongebruikelijk dat met een nieuwe partner ook weer een nieuwe nakomeling verwekt moet worden. Alsof een partnerschap pas echt compleet wordt als er niet alleen een gezamenlijk huishouden, maar ook een gezamenlijk kind is.
Hoe kom ik hier nou weer op? Op de site van Trouw las ik een ANP-bericht. In de Amerikaanse staat Nebraska is in juli een wet aangenomen, de 'Safe Haven Law' (Veiligehavenwet). Dankzij die wet konden wanhopige moeders hun ongewenste kind straffeloos bij een ziekenhuis brengen in plaats van het te vondeling leggen. De staat zou zich over het kind ontfermen. Geen slechte regeling, lijkt me. Maar de wetgevers hadden in de wet geen leeftijdsgrens opgenomen. Dat leidde tot onverwachte gevolgen. Inmiddels zijn kinderen tot 17 jaar bij ziekenhuizen in Nebraska gedumpt. Ook kwam er een soort kinderdumptoerisme op gang: ouders uit staten als Florida, Georgia en Michigan kwamen hun kinderen inleveren bij ziekenhuizen in Nebraska. (...) De meeste ouders maken gebruik van de mogelijkheid hun kroost anoniem in te leveren. Het gaat veelal om kinderen met gedragsproblemen. De staat Nebraska heeft inmiddels 34 kinderen onder zijn hoede.
Ik dacht eerst aan een 'Broodje aap', maar na enig googelen vond ik talloze Amerikaanse (nieuws)sites waarop hiervan melding werd gemaakt. USA Today schrijft: "The law allows parents to leave a child at a licensed hospital without explaining why." Eén van de indieners van de wet was (staats)senator Arnie Stuthman. "We really opened a can of worms," he says. "We have a mess."
Ouderschap is voor velen ongetwijfeld iets moois. Er zijn veel goede ouders. Heel wat kinderen komen goed terecht ondanks hun ouders. Het willen hebben van kinderen is een puur egoïstische wens en daar is niets mis mee. Alleen de eerste 18 achttien jaar na de vervulling van die wens zul je dat egoïsme even moeten vergeten.
Gisteren was het een korte 'Beggartalk'. Ik had me weer eens kwaad gemaakt en dan heb ik niet zo veel woorden nodig. Deze keer zat ik wat na te denken over het opstappen van Ella Vogelaar als minister en de daar wel razend snel op volgende benoeming van haar opvolger. Daar hadden ze dus al enige tijd over nagedacht bij de PvdA. Als je wat verder rondkijkt op het internet, blijkt dat de PvdA daarover al sinds april nadenkt. Dan ga ik weer nadenken over de PvdA. Daar zullen ze 'de politiek' ook wel dichter bij 'de mensen' willen brengen. Daar ben ik snel over uitgedacht: ik weet weer hoe de PvdA politiek bedrijft.
Moet er in een ziekenhuis een ingreep gedaan worden ergens in jouw lichaam, maar sta je op zo'n verdomde wachtlijst? Kan het nog weken of misschien zelfs maanden duren voor jij aan de beurt bent? Heb je nog ergens 900 euro over? Meld je aan bij het Kennemer Gasthuis en binnen een week word je geholpen. Heb je geen 900 euro over? Jammer dan. Dan gaat die ander wel vóór jou. Voor de specialisten daar is een extra zakcentje ook nooit weg.
Fijn hè, die marktwerking in de zorg? Eén troost heb je: als je kanker hebt mag iemand niet voordringen. Nog niet tenminste. Als we eenmaal aan het nieuwe systeem gewend zijn, komt dat ook wel. Een slimme zorgverzekeraar komt met iets nieuws: voordringkosten in de aanvullende verzekering.
Dat boek van Fasseur over Juliana en Bernhard ga ik niet lezen. Wat ik erover gehoord en gelezen heb is ruim voldoende. Leden van Oranjeverenigingen en nog levende oud-verzetsmensen zullen misschien nog geschokt zijn, zoals dinsdag in Netwerk de 'royaltyverslaggever' van de EO.
In zijn (jonge) tijd was Bernhard een 'normale' man: een positie in de schijnwerpers verwerven en koste wat het kost behouden, af en toe een slippertje (die twee buitenechtelijke dochters tot gevolg hadden), af en toe wat bijverdienen (Lockheedaffaire). Er was niets nieuws onder de zon. Hoewel zeker de grote lijnen van dat verhaal al lang en breed bekend waren, bleven veel mensen hardnekkig geloven in de door God zelf gegeven status van ons koningshuis. Destijds waren (toen nog wat minder oude) oud-verzetsmensen bereid Greet Hofmans te liquideren. Die hadden dus gestreden voor de terugkeer van de democratie en ons rechtssysteem, maar HET KONINGSHUIS was wel een moord waard. In 1672 hadden de Oranjegezinden ook al een van onze grootste staatslieden ooit (en tevens republikein), Johan de Witt, vermoord. Al veel eerder had een echte Oranje, prins Maurits, zijn politieke tegenstander Johan van Oldebarnevelt op politieke gronden laten veroordelen en executeren wegens hoogverraad.
Juliana was een 'normale' vrouw. Ze voelde zich - ten onrechte - schuldig over de oogafwijking van haar jongste dochter. Ze geloofde in paranormale geneeswijzen. Ze kende haar positie in het gezin. Ze was bereid de slippertjes van haar man over het hoofd te zien. Wat maakt die familie nou zo buitengewoon geschikt voor het leveren van steeds weer een nieuw staatshoofd?
Als we als natie toch ergens trots op moeten zijn, is dat op het feit dat wij al in 1581 met de 'Acte van Verlatinghe' ons toenmalig staatshoofd, Philips II, de bons gaven. We grepen opnieuw de kans toen in 1702 de laatste nakomeling van Willem de Zwijger overleed en daarmee het Huis van Oranje ophield te bestaan, maar in 1747 maakten de Oranjegezinden een eind aan het Tweede Stadhouderloze Tijdperk door de stadhouder van Friesland en Groningen (heel verre familie van Willem de Zwijger) tot erfstadhouder te benoemen, ook van Holland en Zeeland. Dezelfde Oranjegezinden maakten de nakomeling in 1813 tot koning en daarna ging het maar door en doen we het al ruim honderd jaar met een vrouwelijk staatshoofd. Kom daar in andere landen maar eens om.
Misschien zou Beatrix het als gekozen president van de Republiek der Nederlanden best goed doen. Behalve een handjevol ingewijden weet overigens geen Nederlander wat ze precies doet, dus ook niet wat ze al of niet goed doet. Die ziet haar vriendelijk zwaaien, hoort haar bij een werkbezoek een intelligente vraag stellen en/of betrokkenheid tonen en heeft een mening over haar hoed. Willem-Alexander is ervoor 'opgeleid' om haar op te volgen. Mams zal er ongetwijfeld op toegezien hebben - en eraan meegewerkt - dat hij daartoe zo geschikt mogelijk is. Maar er zijn wel meer mensen ondanks een gedegen opleiding volledig de mist ingegaan. Momenteel is er vaak een tv-spotje van de Rabobank te zien waarin Fatima Moreiro de Melo een vertrekkend bedrijfseigenaar vraagt of zijn zoon hem opvolgt. Hij antwoordt (ik citeer uit mijn hoofd): "Je weet toch dat ik geen gekke dingen doe." Wat maakt Beatrix, de Oranjeverenigingen, de oud-verzetsmensen en god weet wie nog meer er zo zeker van dat Willem-Alexander en t.z.t. Amalia het als staatshoofd goed zullen doen? Is er iemand die vindt dat Amelie Balkenende haar vader moet opvolgen?
