Onlangs had ik het met iemand over ouderliefde, of wat daarvoor doorgaat. Ik weet niet uit eigen ervaring wat ouders voelen, denken of ervaren bij of over hun kinderen. Ik neem direct aan dat het iets bijzonders is, dat mij eigenlijk niet goed kan worden uitgelegd. Dat zij zo.
In de loop der jaren heb ik uiteraard wel eens opgemerkt dat niet iedere ouder zijn/haar ouderschap, ondanks alle goede bedoelingen, tot een succes weet te maken. Sommige gaan zelfs over tot mishandeling en seksueel misbruik van hun kinderen. En als we dan eens horen of lezen over het vermoorden van eigen kinderen, denken we: de hoeveelste is dat dit jaar al weer? Kinderen worden speelballen tussen ruziënde ouders: als ik dat kind niet krijg, dan jij ook niet. Die kinderen zijn niet langer jonge mensen, van wie je verondersteld wordt te houden en voor wie je een grote verantwoordelijkheid draagt. Zij zijn statussymbolen geworden, of eigendom. Het is ook niet geheel ongebruikelijk dat met een nieuwe partner ook weer een nieuwe nakomeling verwekt moet worden. Alsof een partnerschap pas echt compleet wordt als er niet alleen een gezamenlijk huishouden, maar ook een gezamenlijk kind is.
Hoe kom ik hier nou weer op? Op de site van Trouw las ik een ANP-bericht. In de Amerikaanse staat Nebraska is in juli een wet aangenomen, de 'Safe Haven Law' (Veiligehavenwet). Dankzij die wet konden wanhopige moeders hun ongewenste kind straffeloos bij een ziekenhuis brengen in plaats van het te vondeling leggen. De staat zou zich over het kind ontfermen. Geen slechte regeling, lijkt me. Maar de wetgevers hadden in de wet geen leeftijdsgrens opgenomen. Dat leidde tot onverwachte gevolgen. Inmiddels zijn kinderen tot 17 jaar bij ziekenhuizen in Nebraska gedumpt. Ook kwam er een soort kinderdumptoerisme op gang: ouders uit staten als Florida, Georgia en Michigan kwamen hun kinderen inleveren bij ziekenhuizen in Nebraska. (...) De meeste ouders maken gebruik van de mogelijkheid hun kroost anoniem in te leveren. Het gaat veelal om kinderen met gedragsproblemen. De staat Nebraska heeft inmiddels 34 kinderen onder zijn hoede.
Ik dacht eerst aan een 'Broodje aap', maar na enig googelen vond ik talloze Amerikaanse (nieuws)sites waarop hiervan melding werd gemaakt. USA Today schrijft: "The law allows parents to leave a child at a licensed hospital without explaining why." Eén van de indieners van de wet was (staats)senator Arnie Stuthman. "We really opened a can of worms," he says. "We have a mess."
Ouderschap is voor velen ongetwijfeld iets moois. Er zijn veel goede ouders. Heel wat kinderen komen goed terecht ondanks hun ouders. Het willen hebben van kinderen is een puur egoïstische wens en daar is niets mis mee. Alleen de eerste 18 achttien jaar na de vervulling van die wens zul je dat egoïsme even moeten vergeten.
Gisteren was het een korte 'Beggartalk'. Ik had me weer eens kwaad gemaakt en dan heb ik niet zo veel woorden nodig. Deze keer zat ik wat na te denken over het opstappen van Ella Vogelaar als minister en de daar wel razend snel op volgende benoeming van haar opvolger. Daar hadden ze dus al enige tijd over nagedacht bij de PvdA. Als je wat verder rondkijkt op het internet, blijkt dat de PvdA daarover al sinds april nadenkt. Dan ga ik weer nadenken over de PvdA. Daar zullen ze 'de politiek' ook wel dichter bij 'de mensen' willen brengen. Daar ben ik snel over uitgedacht: ik weet weer hoe de PvdA politiek bedrijft.
Moet er in een ziekenhuis een ingreep gedaan worden ergens in jouw lichaam, maar sta je op zo'n verdomde wachtlijst? Kan het nog weken of misschien zelfs maanden duren voor jij aan de beurt bent? Heb je nog ergens 900 euro over? Meld je aan bij het Kennemer Gasthuis en binnen een week word je geholpen. Heb je geen 900 euro over? Jammer dan. Dan gaat die ander wel vóór jou. Voor de specialisten daar is een extra zakcentje ook nooit weg.
Fijn hè, die marktwerking in de zorg? Eén troost heb je: als je kanker hebt mag iemand niet voordringen. Nog niet tenminste. Als we eenmaal aan het nieuwe systeem gewend zijn, komt dat ook wel. Een slimme zorgverzekeraar komt met iets nieuws: voordringkosten in de aanvullende verzekering.
Dat boek van Fasseur over Juliana en Bernhard ga ik niet lezen. Wat ik erover gehoord en gelezen heb is ruim voldoende. Leden van Oranjeverenigingen en nog levende oud-verzetsmensen zullen misschien nog geschokt zijn, zoals dinsdag in Netwerk de 'royaltyverslaggever' van de EO.
In zijn (jonge) tijd was Bernhard een 'normale' man: een positie in de schijnwerpers verwerven en koste wat het kost behouden, af en toe een slippertje (die twee buitenechtelijke dochters tot gevolg hadden), af en toe wat bijverdienen (Lockheedaffaire). Er was niets nieuws onder de zon. Hoewel zeker de grote lijnen van dat verhaal al lang en breed bekend waren, bleven veel mensen hardnekkig geloven in de door God zelf gegeven status van ons koningshuis. Destijds waren (toen nog wat minder oude) oud-verzetsmensen bereid Greet Hofmans te liquideren. Die hadden dus gestreden voor de terugkeer van de democratie en ons rechtssysteem, maar HET KONINGSHUIS was wel een moord waard. In 1672 hadden de Oranjegezinden ook al een van onze grootste staatslieden ooit (en tevens republikein), Johan de Witt, vermoord. Al veel eerder had een echte Oranje, prins Maurits, zijn politieke tegenstander Johan van Oldebarnevelt op politieke gronden laten veroordelen en executeren wegens hoogverraad.
Juliana was een 'normale' vrouw. Ze voelde zich - ten onrechte - schuldig over de oogafwijking van haar jongste dochter. Ze geloofde in paranormale geneeswijzen. Ze kende haar positie in het gezin. Ze was bereid de slippertjes van haar man over het hoofd te zien. Wat maakt die familie nou zo buitengewoon geschikt voor het leveren van steeds weer een nieuw staatshoofd?
Als we als natie toch ergens trots op moeten zijn, is dat op het feit dat wij al in 1581 met de 'Acte van Verlatinghe' ons toenmalig staatshoofd, Philips II, de bons gaven. We grepen opnieuw de kans toen in 1702 de laatste nakomeling van Willem de Zwijger overleed en daarmee het Huis van Oranje ophield te bestaan, maar in 1747 maakten de Oranjegezinden een eind aan het Tweede Stadhouderloze Tijdperk door de stadhouder van Friesland en Groningen (heel verre familie van Willem de Zwijger) tot erfstadhouder te benoemen, ook van Holland en Zeeland. Dezelfde Oranjegezinden maakten de nakomeling in 1813 tot koning en daarna ging het maar door en doen we het al ruim honderd jaar met een vrouwelijk staatshoofd. Kom daar in andere landen maar eens om.
Misschien zou Beatrix het als gekozen president van de Republiek der Nederlanden best goed doen. Behalve een handjevol ingewijden weet overigens geen Nederlander wat ze precies doet, dus ook niet wat ze al of niet goed doet. Die ziet haar vriendelijk zwaaien, hoort haar bij een werkbezoek een intelligente vraag stellen en/of betrokkenheid tonen en heeft een mening over haar hoed. Willem-Alexander is ervoor 'opgeleid' om haar op te volgen. Mams zal er ongetwijfeld op toegezien hebben - en eraan meegewerkt - dat hij daartoe zo geschikt mogelijk is. Maar er zijn wel meer mensen ondanks een gedegen opleiding volledig de mist ingegaan. Momenteel is er vaak een tv-spotje van de Rabobank te zien waarin Fatima Moreiro de Melo een vertrekkend bedrijfseigenaar vraagt of zijn zoon hem opvolgt. Hij antwoordt (ik citeer uit mijn hoofd): "Je weet toch dat ik geen gekke dingen doe." Wat maakt Beatrix, de Oranjeverenigingen, de oud-verzetsmensen en god weet wie nog meer er zo zeker van dat Willem-Alexander en t.z.t. Amalia het als staatshoofd goed zullen doen? Is er iemand die vindt dat Amelie Balkenende haar vader moet opvolgen?
Afgelopen zaterdag zag ik in EénVandaag een item over de pensionering van Maarten van Rossem als hoogleraar geschiedenis in Utrecht. Van Rossem wordt veel gevraagd als men in een nieuws- of actualiteitenprogramma behoefte heeft aan commentaar op iets wat in Amerika of in de Amerikaanse politiek gebeurt. Ik luister graag naar hem, niet alleen omdat ik het vaak met hem eens ben, maar ook om de vaak relativerende en nogal cynische manier waarop hij zijn commentaar geeft. In het item kwam ook een stukje voor van het programma 'De Wereld Draait door', waarin kort daarvoor Van Rossem te zien was samen me o.a. het VVD-lid van de Tweede Kamer Arend Jan Boekestijn. Dat ging over de presidentsverkiezingen. Na afloop van die uitzending lopen Van Rossem en Boekestijn naar de bar. Je hoort van Boekestijn zeggen: "Hij heeft geen ideeën. Dat is schokkend hoor." 'Hij' is Mark Rutte, de fractieleider van de VVD.
Die uitspraak van Boekestijn viel mij wel op. Voor mij was die niets nieuws, want ik heb Rutte ook nog nooit op een goed, laat staan een inspirerend idee kunnen betrappen. Als ik een enthousiast VVD-er was, zou ik voortdurend op zoek zijn naar een plaatsvervanger. Ik dacht wel meteen: daar krijgt Arend Jan problemen mee. Dat bleek gisteren in Het Parool. Direct na de uitzending had hij zijn excuses aangeboden aan Rutte. Maar ja, dat was niet genoeg. Een aantal fractiegenoten wilde 'opheldering'.
De fractievergadering waarin Arend Jan die opheldering verschafte zou ik graag bijgewoond hebben. In de krant lees ik alleen dat hij zijn excuses ook aan de fractie aangeboden heeft. Rutte sprak van "een grote onhandigheid van een kamerlid", maar met de excuses is de kous af en is er geen sprake van dat Boekestijn onder curatele zou staan. Iemand van die VVD-Kamerleden moet toch gevraag hebben of Arend Jan zijn uitspraak wilde toelichten. "Geef nou eens een voorbeeld, Arend Jan." "Ja, hoor eens, hoe kan ik nou een voorbeeld geven van iets wat niet bestaat." Was er dan geen enkel fractielid die zei: "Eigenlijk, Mark, ben ik het wel met Arend Jan eens. Geef jij nou eens een voorbeeld van een idee. Een idee van jezelf, bedoel ik dan natuurlijk." "Ja, wacht even, daar gaat het nu even niet om. We zijn een liberale partij, waarin iedereen zelf mag weten wat hij vindt of zegt. Ik heb het druk genoeg met het leiden van een fractie. Waar haal ik de tijd vandaan om ideeën te ontwikkelen? Waar het om gaat is dat Arend Jan niet publiekelijk open deuren moet intrappen. Dat is gewoon onhandig. Dan gaan de mensen denken dat je niets beters hebt te vertellen. Dat hebben we ook niet, maar daar gaat het ook niet om. Het gaat erom dat je dingen zegt die mensen graag willen horen. Ik had laatst nog een goed idee over iets, maar dat willen mensen niet horen, dus ... Arend Jan, je staat niet onder curatele, maar hoe hoog denk jij dat je bij de volgende verkiezingen op de lijst staat?"
Hoe onwaarschijnlijk dat ook klinkt, een enkele dag per jaar komt het voor dat ik het druk heb. Meestal betekent dat, dat ik iets voor een ander doe. Gisteren was zo'n dag. Ik heb geen krant gelezen, geen radio gehoord, geen tv gezien. Ik heb zelfs een aantal uren in de trein, Den Haag en aldaar in het provinciehuis van Zuid-Holland doorgebracht. Ja, er was dus geen inspiratie die tot een tekst voor 'Beggartalk' leidde. Morgen beter. Stay tuned.
Wat is er in de VS veranderd? Dat zie je in de kaartjes hieronder, een vergelijking tussen de uitslagen voor de presidentsverkiezingen in 2004 en 2008. Rood is een staat met een Republikeinse meerderheid, blauw met een Democratische meerderheid. De grijze staat is Missouri. Daar is de officiële uitslag nog niet bekend, omdat de verschillen zo klein zijn, met een heel lichte voorsprong voor McCain, dat ze waarschijnlijk nog steeds aan het hertellen zijn.
In Nederland, van alle landen buiten de VS het land met de grootste Obama-aanhang, is inmiddels een Obamafanclub opgericht. Veel mensen in Nederland schijnen het idee te hebben dat Obama nogal links en progressief is. Vergeet dat maar! Links en progressief bestaan nauwelijks in Amerika. Een middenpartij als de PvdA zouden ze daar al gevaarlijk socialistisch vinden. Partijen als GroenLinks en de SP zouden daar helemaal geen poot aan de grond krijgen. Naar Nederlandse verhoudingen kun je Obama, denk ik, ergens in het midden van de VVD plaatsen. Hij heeft alleen wat meer charisma dan alle VVD-leiders bij elkaar. Charisma is mooi, maar ik stem liever op een hork met goede ideeën dan op een charismatisch persoon met slechte ideeën. Stel je even een charismatische Geert Wilders of Rita Verdonk voor!
