PINNEN

Mocht je ooit, kort na je aankomst op Antarctica, tot de ontdekking komen, dat je geen geld bij je hebt, dan heb je mazzel als je in de buurt van Station McMurdo bent. Daar bevindt zich namelijk de meest zuidelijke pinautomaat ter wereld.

De meest noordelijke flappentap vind je op Spitsbergen.

Dat schrijft de Volkskrant in een artikel over het feit dat het afgelopen dinsdag exact 50 jaar geleden was dat voor de eerste keer iemand geld (tien Engelse ponden, in biljetten van één pond) uit een pinautomaat haalde. Dat was aanvankelijk ook het maximumbedrag dat je uit de muur kon trekken. 

Een pinpas was er de eerste jaren nog niet. Mensen gebruikten tot de jaren zeventig speciale cheques van de bank om geld uit de muur te trekken. De papieren cheques bevatten een kleine hoeveelheid van het radioactieve koolstof-14. De eerste geldautomaten konden deze stof detecteren en, door de cheque te koppelen aan een pincode, biljetten uitkeren. 
(...)
De eerste Nederlandse geldautomaat werd in 1976 geïnstalleerd bij de toenmalige Gemeentegiro Amsterdam, maar de eerste pinautomaat zoals we die nu kennen deed later zijn intrede. Deze werd op 22 april 1982 door de Rabobankvestiging Pey en Mariahoop in Limburg geplaatst.

Intussen is het aantal pinautomaten in Nederland in tien jaar tijd al weer gedaald van 9000 tot 7000. Mensen hebben weinig behoefte meer aan cash geld, omdat er steeds meer met de pin wordt betaald. Ik betaal alleen nog cash aan de glazenwasser en bij mijn kapster, die het te duur vindt. Je mag haar overigens ook achteraf via een bankoverschrijving betalen.

Ooit was elektronisch betalen een activiteit die je kende uit science fiction. In 2016 vonden alleen al in Nederland 3.567.000.000 elektronische betalingen plaats. Science fiction wordt steeds sneller werkelijkheid. Wordt er daarom steeds minder 'harde' science fiction gepubliceerd?

LUXE

In de Volkskrant las ik: Wat in Dubai kan, moet in Zeeland ook kunnen: kunstmatige eilanden opspuiten. Dan krijg je dus dit.

Op die eilandjes worden dan 325 luxe vakantievilla's gebouwd. Dat vindt dan allemaal plaats bij de Brouwersdam, het Deltawerk dat Goeree-Overflakkee met Schouwen-Duiveland verbindt. De villa's worden verkocht voor 600 duizend tot 1,2 miljoen euro. Dat is een rijke doelgroep, die we hier nog niet hebben, zegt vastgoedtaxateur en VVD-gemeenteraadslid Soeters, fervent voorstander van Brouwerseiland. Ja, je wil wat als tot nu toe alleen het klootjesvolk jouw eiland als vakantiebestemming kiest.

'Een megalomaan project voor de happy few, waarop niemand zit te wachten', vindt SP-fractievoorzitter Anita de Vos. (...) 'Ik vrees dat Brouwerseiland vooral voor leegstand wordt gebouwd. Kijk naar Punt-West, drie kilometer verderop, ook een luxeresort van Zeelenberg - dat staat half leeg. Leuke huisjes hoor,

(Dat is heel wat anders dan die lullige bungalows van CenterParcs of Landal.)

maar toch houten kotjes waar je minstens 900 euro per week voor betaalt. Voor dat bedrag zit je ook all inclusive in een vijfsterrenresort in een warm land. Als je zoveel geld te spenderen hebt, ga je hier toch niet achter een windschermpje op het strand zitten of op je buitenterras eten waar de salade uit je bord waait?

Die eilanden met luxe, dure vakantievilla's zullen er wel komen, want de partijen in het college van B & W hebben een ruime meerderheid in de gemeenteraad. De raad gaat er vanavond over stemmen. Anita de Vos zegt er dit nog over: De kernkwaliteiten van ons eiland worden onomkeerbaar aangetast: rust, ruimte, natuur. Maar er is wel een projectontwikkelaar die er behoorlijk aan kan verdienen en een gemeentebestuur dat trots zal zijn op het realiseren van een gedurfd project.

VOLTOOID

Ik ben niet uit vrije wil aan mijn leven begonnen. Ik ben opgevoed en opgegroeid met de gedachte dat er een God is die mijn bestaan gewild heeft en dat diezelfde God uitmaakt wanneer mijn bestaan beëindigd wordt en hoe. Ik geloof niet dat God bestaat. Ik geloof dat ik over mijn eigen leven ga. Ik mag helemaal zelf uitmaken wanneer het genoeg geweest is. Van mij mag iedereen dat voor zichzelf uitmaken.

Sinds 2002 is het in Nederland mogelijk je leven te beëindigen met hulp van een ander, i.c. een arts. Hulp bij zelfdoding is in principe nog altijd strafbaar, maar toegestaan als aan een aantal voorwaarden voldoen is. D66 heeft een belangrijke rol gespeeld bij de "Wet Toetsing levensbeëindiging op verzoek en hulp bij zelfdoding".

D66 wil verder gaan: Pia Dijkstra heeft in de Tweede Kamer haar Initiatiefwet Waardig Levenseinde ingediend. Over hulp bij zelfdoding aan mensen die hun leven voltooid achten. Hier niet de logica van de barmhartigheid, maar de logica van individuele zelfbeschikking, waarbij de arts/hulpverlener zich in een dienende rol heeft te schikken ten opzichte van de Autonome Mens. Dat schrijft, in de Volkskrant, René Cuperus, politiek ideoloog en columnist. Hij is als senior wetenschappelijk medewerker in dienst van de Wiardi Beckman Stichting, het wetenschappelijk bureau van de Partij van de Arbeid. Boven Cuperus' column staat:

René Cuperus: D66 heeft een puinhoop gemaakt van het euthanasiedebat

Alom heerst nu het waanidee dat euthanasie een recht is geworden. Een mensenrecht. (...) Je hoeft echt geen christen te zijn om te hechten aan de waardigheid van het leven, net zoals seculiere modernisering niet betekent: hoe meer euthanasie hoe beter.

Ik zal nooit en te nimmer voor een ander uitmaken dat zijn/haar leven niet meer de moeite waard is en dat zhij er maar beter een eind aan kan (laten) maken. Ik zal nooit en te nimmer een arts (of wie dan ook)  verplichten iemand te helpen een einde aan zijn/haar leven te maken. Waarom zijn er dan mensen - Christenen, maar kennelijk ook niet-christelijke personen - die mij niet wensen toe te staan dat ik op een door mij gekozen moment een einde aan mijn leven maak.

Er zij nu al meer dan 1800 mensen per jaar die op een niet zo ordelijke manier een eind aan hun leven maken. Op de website van de NOS las ik: "Het risico op zelfmoord is het grootst bij gescheiden mannen en weduwnaars. In deze groep komt zelfmoord vier keer vaker voor dan bij gehuwde of nooit-getrouwde mannen." Ik ben al bijna 21 jaar weduwnaar en kan mij daarbij wel iets voorstellen. Maak je niet ongerust: ik heb domweg het lef niet voor een trein of van een hoge flat te springen.

IK kan me hoe dan ook goed voorstellen dat er een moment komt dat ik er genoeg van heb in mijn eentje te leven, dat ik er genoeg van heb dat ik na de geringste inspanning naar adem zit happen, dat ik er geen zin meer in heb er voortdurend rekening mee te houden dat ik weer eens met een ambulance naar het ziekenhuis word gebracht. Kom me dan niet vertellen dat God wil dat ik gewoon doorga. Volgens Cuperus is er nog nauwelijks wetenschappelijk onderzoek over de voltooid-leven-problematiek beschikbaar en heeft er volstrekt onvoldoende maatschappelijk debat over deze complexe en delicate kwestie plaatsgevonden. Donder op met je wetenschappelijk onderzoek en je maatschappelijk debat! Wat is er problematisch aan denken dat je leven voltooid is?

FILTER

De laatste jaren doe ik het niet veel meer, maar ik heb aardig wat bier gedronken in mijn leven. Ik zou me wat preciezer moeten uitdrukken. Ik heb veel pils(erner bier) gedronken. Ik dronk en drink vrijwel uitsluitend pils. Al die andere biersoorten zijn aan mij niet besteed. Ik hoef geen oud bruin, geen bockbier, geen Oud Zottegems, geen Cuvée des Trolls, geen Guinnes. Ze zullen best lekker zijn, maar ik houd het graag simpel.

Ik herinner me nog goed mijn opperste verbazing toen ik, voor 't eerst in een pub in Engeland, zag hoe in een bierglas een scheut limonadesiroop werd geschonken, waarna het vervolgens werd volgetapt met lager. "Hoe krijgen ze het weg?" vroeg ik me af. Nu is dat niets bijzonders meer. Radler is het helemaal: een mix van bier en citroenlimonade. Ik wil het niet eens proberen. Als ik bier wil, neem ik niet een drankje waaraan ook nog eens van alles is toegevoegd. Op een website las ik: "Omgerekend zitten er in een flesje van 330 milliliter vier tot zes suikerklontjes." Het verschilt per merk.

Bier is de laatste jaren iets geworden waarover je vooral veel moet ouwehoeren. Mij maakt het niets uit welk merk pils er ergens geschonken wordt. Amstel maakt al pils sinds 1870, dat ik prima vind weg te drinken. Al meer dan 100 jaar wordt dat bier gefilterd voordat het in flesjes of tonnen aan de consument wordt aangeboden. Voor dat filteren zal men ooit een goede reden hebben gehad.  Maar nu komen ze ineens met 'Amstel Ongefilterd'. Het zal wel weer een hit worden. 'Kenners' zullen zeggen dat ongefilterd veel lekkerder is. Je hoeft het mij niet aan te bieden. Geef mij maar een gewoon pilsje.

ACHTERHAALD

Een paar dagen terug schreef ik hier over de oecumenische viering op Roze Zaterdag in de Sint Jan van Den Bosch. Afgelopen zaterdag schreef Trouw weer uitgebreid over

De Roze Zaterdag die (niet) doorging

Wat intussen ook wel duidelijk is geworden, dacht ik, is dat de bisschop van Den Bosch heeft toegegeven aan de bezwaren van een kleine groep conservatieve gelovigen in zijn bisdom, waaronder "de aartsconservatieve pastoor Toon Teugel van de parochie Sint Ontcommer". (Citaat van rkboulevard.wordpress.com.)

Waarom wordt er tegemoet gekomen aan de achterhaalde ideeën van een kleine groep? We zien dat niet alleen in Den Bosch. Om een meerderheidscoalitie te kunnen vormen moeten andere partijen zich neerleggen bij de opvattingen van de ChristenUnie over euthanasie en hulp bij zelfdoding. Niemand dwingt de ChristenUnie en hen die het met deze partij eens zijn ervan af te zien dat een God het einde van hun leven bepaalt. De partij zou erop zijn minst mee kunnen instemmen dat regelgeving met betrekking tot het levenseinde een politiek 'vrije kwestie' wordt: in het parlement mag iedere partij en ieder parlementslid geheel naar eigen oordeel stemmen.

In een democratie zal een meerderheid niet onbeperkt haar mening opleggen aan een minderheid, maar het mag ook niet zo zijn dat een minderheid op basis van haar particuliere ideeën de realisering van de ideeën van de meerderheid frustreert. De ChristenUnie en andere christelijke partijen moeten er toch echt eens aan wennen dat, volgens het CBS, al in 2015 de helft van de bevolking aangaf niet godsdienstig te zijn. En je mag volgens mij rustig aannemen dat onder de andere helft, die aangaf wel godsdienstig te zijn, nog aardig wat mensen zijn die er wat liberaler over denken dan de ChristenUnie.

EENZAAM

Ruim 60 procent van de 75-plussers voelt zich vaak alleen. Dit heeft allereerst te maken met partnerverlies. Veel ouderen zijn weduwe of weduwnaar en drinken hun kopje koffie tegenover een lege stoel. Aldus Het PAROOL.

Al bijna 21 jaar voel ik me niet alleen, ik ben alleen. 'Alleen' in de zin van 'geen vaste partner'; ook geen (serie) losse partners overigens. Ik schreef hier al eens: "Ik ben het merendeel van de tijd ALLEEN, maar ik ben NIET EENZAAM.'Alleen zijn' is een fysieke toestand: er zijn geen (bekende) mensen om je heen. Je kunt dus alleen zijn in de supermarkt, in de tram en (wat mij vaak, uit vrije wil, is overkomen) in de kroeg. Ik heb er geen enkele moeite mee alleen 'op vakantie' te gaan." Eenzaamheid is, naar mijn idee, een emotie, een gevoel dat je nauwelijks of geen banden hebt met anderen, met name dierbaren (partner, kinderen, familie, vrienden). Heel vervelend natuurlijk, maar aan emoties kun je iets doen.

Eenzaamheid is een groeiend probleem in Amsterdam, dat ook oneerlijk is verdeeld. Afkomst, opleiding en leeftijd spelen een rol. Ik ben het merendeel van de tijd ALLEEN, maar ik ben NIET EENZAAM.

Amsterdam groeit en anonimiseert. Veel mensen kunnen het tempo van alle veranderingen niet meer bijbenen. "Ze voelen zich in mindere mate deel van de samenleving," zegt Van Tilburg (hoogleraar aan de VU en gespecialiseerd in eenzaamheid). Dat veroorzaakt woede, denk aan de boze witte man. En eenzaamheid. (...)

"Met een kop koffie redden we het niet," zegt Maarten Poorter, gemeenteraadslid van de PvdA. Hij gaf de aanzet tot een gemeentelijke aanpak van eenzaamheid, waarvoor jaarlijks 1 miljoen euro wordt uitgetrokken. (...)

Amsterdam gaat de komende jaren 50.000 woningen bouwen. Wat van Tilburg betreft, moet de nieuwbouw gericht zijn op ontmoeting: een plek waar mensen elkaar tegenkomen. Een ruimte om feesten te geven, een extra kamer in complexen om logés te ontvangen. Een gezamenlijke tuin. (Onderstreping toegevoegd.)

In het complex (seniorenwoningen) waarin ik woon bevinden zich 290 appartementen. Ik vermoed dat tenminste de helft daarvan door alleenstaanden bewoond wordt. Er is een gemeenschappelijke ruimte. Toen ik er net woonde, was daar één maal per maand, op een zondagmiddag, gelegenheid elkaar te ontmoeten bij een drankje en een hapje. Dat gebeurt niet meer. Er is een gemeenschappelijke tuin. Daar zie ik nooit iemand. Wonen in dit complex uitsluitend alleenstaanden die door "afkomst en opleiding" niet geneigd zijn tot eenzaamheid?

Eenzaamheid neemt toe naarmate de leeftijd vordert. Ruim 60 procent van de 75-plussers voelt zich vaak alleen. Dit heeft allereerst te maken met partnerverlies. Veel ouderen zijn weduwe of weduwnaar en drinken hun kopje koffie tegenover een lege stoel. Die lege stoel valt me nooit zo op. Ik zie de monitor van mijn laptop, de bladzijde van een boek of mijn e-reader, of de tv. Die lege stoel staat er trouwens ook als ik eet. Als ik een avond ben weggeweest, kom ik in een leeg huis. Dan kan ik gaan zitten miezeren, maar wat schiet ik daarmee op?

SNACK

Ik eet zelden snacks, eigenlijk alleen als ik bezoek heb of ergens op bezoek ben en zo vaak is dat nu ook weer niet.

Er is een snack die ik af en toe zelf maak: beef jerky. Eigenlijk is het geen snack, maar voedsel. Het is gedroogd rundvlees. Het is zeer lang houdbaar en is daarom zeer geschikt om mee te nemen op kampeertochten in gebieden waar je geen vers voedsel kunt aanschaffen. Ik had het bij me toe ik in mijn eentje een wandeltocht door Zweeeds Lapland maakte. Ik had het toen niet zelf gemaakt, maar gekocht, bij Bever, als ik mij goed herinner.

Beef jerky is op veel plaatsen te koop, maar het is idioot duur: ik zag prijzen van € 42,50 voor 600 gram en € 5,59 voor 100 gram. Het is stukken goedkoper en eenvoudig zelf te maken. Koop een mage riblap (€ 9,30 voor 700 gram bij AH). Snijd het vlees in reepjes van 3-4 mm dik. Verwijder het vet. Laat de reepjes een nachtje marineren. Ik maakte een marinade van ketjap, balsamicoazijn, uienpoeder, cajunkruiden en cayennepeper. (Vraag me niet naar hoeveelheden, ik rotzooi gewoon wat aan.)

Dep de reepjes vlees goed droog met keukenpapier en spreid ze uit over een ovenrooster. Plaats het rooster in het midden van de oven en zet die op de laagste stand (50-60⁰). Na een uur of vier, vijf heb je een heerlijke natuurlijke snack. Het voordeel van zelf maken is ook dat je helemaal zelf uitmaakt welke ingrediënten je gebruikt. Waarom zou je er brown sugar, salt, dextrose, sodium phosphates, natural smoke flavoring, flavorings, sodium erythorbate en sodium nitrite aan toevoegen?