Resultaat

Je moet toch minimaal 40 zijn om bewust gekeken te hebben naar de eerdere finales van het wk-voetbal waarin Nederland speelde. Ik was toen een stuk gekker dan nu, want ik heb in 1974 vrijwel alle wedstrijden die uitgezonden werden gezien. Ik heb in de beginfase wel het een en ander moeten missen, omdat we toen met vakantie in Schotland waren. De campings die we bezochten waren niet van dien aard dat ze ook een kantine met tv hadden. We moesten dus om iets te zien naar een pub. Het probleem was alleen dat de Engelsen iets minder belangstelling hadden dan wij voor het Nederlandse elftal. Als Nederland niet speelde wilde ik natuurlijk wel weten wat de deelnemers in dezelfde groep deden. Nu deed er, in een andere groep, ook een Schots elftal mee. Dus waar keken ze naar?

De wedstrijd waarin Nederland Europees kampioen werd heb ik ook niet gezien. Terwijl die wedstrijd gespeeld werd zat ik, samen met een vriend, op een bus te wachten bij het station van Murjek, een gehucht in het noorden van Zweden. Het was het begin van onze vakantie en bij het plannen daarvan had ik geen moment aan voetballen gedacht. Dat beroemde doelpunt van Van Basten heb ik pas maanden later voor het eerst gezien.

En aanstaande zondag is het dan weer zover. Tot nu toe heb ik, alles bij elkaar, nog geen uur live van het voetballen in Zuid-Afrika gezien. Uit berichten in de diverse media heb ik wel begrepen, dat Nederland de finale niet bereikt heeft door continu oogstrelend voetbal te spelen. Als iemand die niet zo zeer 'voor het resultaat' gaat, heb ik dus maar weinig gemist.

De Nederlanders die a.s. zondag in Spanje zijn hoeven niet te vrezen dat ze 'hun' jongens niet die finale zullen zien spelen. Zelfs in Catalonië zal elke tv hetzelfde programma uitzenden. In Madrid en Barcelona zal, neem ik aan, op grote pleinen op megaschermen de wedstrijd te volgen zijn.

Het is voor de liefhebbers alleen wat jammer dat 'wij' geen revanche kunnen nemen voor het verlies in 1974. En het is maar helemaal de vraag of we in 2014 wel revanche kunnen nemen op Spanje.
x

Lawaai

Het gebeurt niet vaak dat ik in de vroege ochtend mijn toetsenbord beroer om te beginnen aan mijn dagelijkse tekst die jij nu zit te lezen. Ik was gisteren nogal uithuizig. Gelet op het huidige weertype zal dat niemand verbazen. Dat was echter niet de voornaamste reden. Die wordt gevormd door mijn toekomstige buurman, -vrouw of -stel. Geen idee wie dat is/zijn. Ik heb hen/haar/hem, bij mijn weten, nog niet niet ontmoet. De afgelopen dagen echter word ik van tijd tot tijd nadrukkelijk geconfronteerd met de activiteiten van de bouwvakkers, of 'mannetjes', die zijn ingehuurd om de toekomstige woning te verfraaien. Dat schijnt vrij ingrijpend te gebeuren. Ik heb neervallend puin gehoord en de mokers en boren die werden gebruikt bij het veroorzaken van dat puin. De woning is een kopie van de mijne, dus eigenlijk ben ik wel nieuwsgierig naar wat je aan zoiets simpels allemaal kunt veranderen. Ik vermoed dat het hier gaat om het 'natte' gedeelte. Vroeger was dat een plek om je te wassen. Voor mij is dat nog steeds niets meer en ik stel daar dus niet zulke hoge eisen aan. Mijn woning is de plek waar ik droog en uit de wind zit. De omgeving ervan vind ik belangrijker. Die is de laatste jaren gelukkig van dien aard dat wanneer het lawaai wat al te erg wordt, ik alleen maar de straat hoef over te steken om op een bankje in het  plantsoen verder te lezen in het boek waar ik op dat moment mee bezig was. De komende dagen kunnen de heren nog hun gang gaan.
x

Gekkigheid

Ik ben lid van het EenVandaag Opiniepanel. Van tijd tot tijd krijg ik dus via e-mail een linkje naar een vragenlijst. Gisteren gingen de vragen - hoe kan het anders? - over het voetballen. Zo kon ik aangeven wie er naar mijn mening uiteindelijk op de plaatsen 1 t/m zouden staan. Daar klikte ik 'weetniet/geen mening' aan. Verder waren er, binnen het gegeven kader, redelijk normale vragen. Maar aan het eind werd ik verrast: Stel: Nederland wordt Wereldkampioen. Is dat voor u reden om dan iets bijzonders te doen? Laat u een tattoo zetten, verft u uw haar oranje of vernoemt u uw kind naar de topscorer? Gaat u een grote aankoop doen?

Ze zijn niet achterlijk bij de redactie van EenVandaag. Ze weten daar dat er mensen zijn die van gekkigheid niet weten wat ze moeten doen, maar het kan nog altijd gekker. Ik heb de indruk dat bijvoorbeeld een tattoo al bijna een normale reactie is voor een beetje enthousiaste fan. Maar stel nou dat je vrouw binnenkort gaat bevallen van een zoon en jullie hebben je voorgenomen die zoon de naam te geven van de Nederlander die het winnende doelpunt scoort. Jullie heten Van der Duyn van Maasdam en dat doelpunt wordt gemaakt door (invaller) Khalid Boulahrouz, of Eljero Elia, of Ibrahim Afellay. Ik heb niets tegen allochtone namen, maar vindt je zoon die naam over twintig jaar nog passend?

Een grote aankoop zit er voor de meeste mensen niet in, vrees ik. Er was al een grootbeeld-tv gekocht, met HD en zo en geluid van alle kanten. Na zes wedstrijden is het vakantiegeld al grotendeels besteed aan bier of andere drank en chips en weet ik veel wat voor snacks.

Maar de laatste vraag was de mooiste: De redactie van EenVandaag is op zoek naar een (afdeling van een) bedrijf dat met het personeel naar Zuid Afrika afreist als het Nederlands elftal de finale speelt. Werkt u zelf bij zo’n bedrijf of kent u een dergelijk bedrijf? Hieronder kunt u uw reactie kwijt. Een bedrijfsuitje heeft vaak als doel: teambuilding. Met z'n allen iets leuks doen versterkt de onderlinge band, of zoiets. Daar zit je dan met 100 collega's op de tribune en Nederland verliest! (Ja, dat is een mogelijkheid.) Werkt intens verdriet ook samenbindend? Ga je er met z'n allen, gesterkt door het gezamenlijk gedragen lijden, thuis weer flink ("Volle bak!") tegen aan? Ik zou er als CEO nog eens goed over nadenken.
x

SMS

Een ANP-bericht in de Volkskrant: Telecombedrijf KPN heeft kort na afloop van de WK-wedstrijd Nederland-Brazilië 800.000 sms'jes verwerkt per 5 minuten. Ik weet niet wat ik onder "kort na" moet verstaan, maar laten we nou eens zeggen: tot en met een kwartier na afloop van de wedstrijd. Dat druppelt nog wat na. Het lijkt me safe aan te nemen dat er dus via KPN zo'n drie miljoen sms'jes zijn verstuurd naar aanleiding van die diep ingrijpende gebeurtenis. Ik weet niet wat het marktaandeel van KPN is, maar je kunt er denkt ik zo nog een paar miljoen sms'jes bij optellen die verzonden zijn via Telfort, Vodafone etc.

Nu denk ik dat de meeste van die miljoenen sms'jes door de ene voetballiefhebber verstuurd zijn naar de andere. Vrijwel alle voetballiefhebbers zullen zelf naar die wedstrijd gekeken hebben, of naar het radioverslag hebben geluisterd.  Ik kan me moeilijk voorstellen dat miljoenen liefhebbers niet in staat waren om zelf kennis te nemen van het verloop en de uitslag van de wedstrijd en dus een familielid of vriend gevraagd hadden: "Stuur mij meteen na afloop van de wedstrijd even een sms'je met de uitslag."

Wat zou nou de inhoud geweest zijn van al die sms'jes? Ik kan het ook niet helpen: ik vraag me soms de gekste dingen af. Hieronder geef ik een aantal mogelijkheden. Het zijn citaten, maar uiteraard niet van sms'jes.

Ik zeg wereldkampioen! En nu (meer) bier!

Jaaaahooooor! We zijn er weer bij!

dat was ff spannend zeg, geweldig!

OLÉ OLÉ OLÉ OLÉ !!!!!

un-fucking-believable...

ORANJE BOVEN ORANJE BOVEN OLE OLE OLE!!!!!

WHOEEEEEHOEEEEE JAAAAAA WAAAAAA YES YES YES OEH OEH OEH OEH OEH OEH

YESSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSS!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

FEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEST

:D :D :D

OKAAAAAAAAYYYYYY DAN!!!!

MMMMMMMMMMMMMMMMMMM ooh wat voelt dit goed :)

Zo'n wedstrijd maakt heel wat creativiteit los. En dan te bedenken dat nog minstens zo veel miljoen mensen hun eitje ook nog bij Twitter kwijt moesten.

x

Voorbeeld

Een van de vele reacties op het artikel in NRC Handelsblad over die voetbalwedstrijd: Oranje, geweldig! Bij de bookmakers stonden jullie 40/60. Dat een land van 16 miljoen mensen een land van 200 miljoen mensen naar huis heeft gestuurd, dat zegt iets over dat land van 16 miljoen mensen. Haags-politieke mensen (zeg maar: de onderklasse van onze samenleving) zullen daar geen oog voor hebben, maar de bovenklasse van Nederland, zij vinden het fantastisch!

Wat voor denkraam heeft de schrijver van die reactie? Dat vraag ik mij dan af. Als ik mij goed herinner is het wel eens voorgekomen dat wij door kleinere landen (België, Denemarken, Noorwegen) naar huis gestuurd werden (niet in WK-verband, maar in andere wedstrijden). Zouden India of China erin geslaagd zich te kwalificeren voor het WK in Zuid-Afrika, dan zouden 'wij' daar ook van gewonnen kunnen hebben en die landen hebben ruim een miljard inwoners. Zou die schrijver dan nog vijf keer trotser, nationalistischer, chauvinistischer geweest zijn? 16 miljoen tegen 1 miljard: dat is één tegen 63! "De muis die brulde". Die man moet een warm gevoel hebben gekregen toen Jan Peter Balkenende het over de VOC-mentaliteit had.

Zou die schrijver enig idee hebben van de leefomstandigheden in Brazilië, vergeleken met die in Nederland? Zou hij weten wat een favela is? Zou hij weten welk deel van de Braziliaanse bevolking werkelijk deel kan nemen aan georganiseerde sportbeoefening? Welke conclusies zou hij trekken uit het feit dat Noord-Korea wel, maar Noorwegen niet tot de eindronde is doorgedrongen? Als Brazilië in de eerste helft nog een doelpunt had gemaakt, zaten 'onze jongens' inmiddels thuis hun wonden te likken. Zou die man dan nog steeds achter ze gestaan hebben?

Met mijn 'Beggartalk' van gisteren heb ik diverse mensen op het verkeerde been gezet. (Zie de reacties op dat blog.) Er zijn diverse sporten waar ik met plezier naar kijk, zelfs naar een goede voetbalwedstrijd. (Ik heb dus - thuis! - maar stukjes van Nederland - Brazilië gezien.) Mocht ik op deze plek ooit de prestaties van een Nederlands sportteam als DE representatie van onze nationale identiteit beschrijven, besluit dan meteen om verder nooit meer terug te keren naar dit blog. Dan ben ik geestelijk behoorlijk in verval geraakt. Onze tennissers hebben het in de Davis Cup behoorlijk laten liggen. Van onze handballers kan ik me geen prestatie van enig belang ooit op mondiaal niveau herinneren. Onze volleyballers hebben het ook wel eens beter gedaan. De laatste Champions Trophy is niet door onze hockeyers gewonnen. Minder dan drie miljoen Jamaicanen presteren bij de atletiek beter dan zestien miljoen Nederlanders. Elf miljoen Cubanen spelen beter honkbal.

Op mijn leeftijd zit je niet meer te springen om een rolmodel, maar welke sport(ers) moeten wij nu ten voorbeeld stellen aan onze jeugd? Ik houd het op onze korfballers: die hebben tot nu toe vrijwel alles gewonnen wat er te winnen viel.

X

Toch

Je kunt daar wat lacherig over doen, misschien zelfs een tikje denigrerend, maar ik ontkom er niet aan dat ik 1974 nog heb meegemaakt. Ik heb het natuurlijk niet over dat hele jaar, maar over die paar weken dat Nederland voetbalde. Ik heb toen gezien hoe Nederland Brazilië versloeg. En gisteren was het weer zo ver: Nederland, een beetje favoriet, tegen een van de grote favorieten.

In een van de kranten had ik gelezen dat er op het Museumplein een megascherm geplaatst zou worden, waar je gratis naar kon kijken. Er zou plaats zijn voor 10.000 kijkers. Ik ben niet spontaan naar lijn 12 gehold. Ik heb er echt over nagedacht, maar die wedstrijd op een kleine pc-monitor bekijken: nee, ik vond dat dat niet kon. Ik ben niet zo'n mens voor grote groepen, maar als het me teveel zou worden, zou ik altijd zo weer lijn 12 kunnen nemen. Ik zag er ook wel tegen op ruim anderhalf uur te moeten staan of ongemakkelijk op de grond te zitten. Ik besloot me aan te stellen. Uit de tijd dat ik mijn enkel gebroken heb, heb ik nog een wandelstok overgehouden. Die nam ik mee. In de tram kreeg ik al meteen een zitplaats aangeboden. En zelfs onder jonge voetbalfanaten heb je er nog die respect tonen voor een grijze enthousiasteling die niet wel ter been is. Ik kreeg al snel een zitplaats op een bank aangeboden.

Ik had het niet verwacht, maar toen Brazilië na een minuut of tien scoorde, kon ik die golf van teleurstelling die over het Museumplein ging meevoelen. Brazilië speelde beter, veel beter, maar daar ging het niet om. Ik begon te begrijpen dat je je alleen thuis voor de buis geen Nederlander kunt voelen. Dan kijk je naar 'een' voetbalwedstrijd. Je hebt die duizenden anderen nodig om je één te voelen met die elf mannen die, vergeefs zo leek het, probeerden ons nationale voetbalverleden  te doen herleven.

Tijdens de rust hoorde ik om me heen roepen om wissels. In ieder geval Van Persie zou vervangen moeten worden. Niemand doorzag de meesterzet van Van Marwijk. De Brazilianen zouden zich in de rust voorbereiden op de komst van Huntelaar en Elia. Prompt sloeg bij hen de verwarring toe, toen ze een ongewijzigd Nederlands elftal tussen de lijnen zagen verschijnen. Ze waren als het ware hun positie kwijt. Moesten zij nu toch weer die Van Persie in de gaten blijven houden, of ... Ja, of wat? De eigen goal was een bijna logisch gevolg.

De man voor me heeft waarschijnlijk niet eens gemerkt dat hij een gevoelige tik van mijn wandelstok kreeg toen ik opsprong bij de doeltreffende kopbal van de kleinste man van het veld. Die man wist, net als ik, dat het toch nog kon. En dan die ontlading toen de scheidsrechter voor het laatst gefloten had. Dat gevoel van eenheid met al die mensen om me heen heb ik voor 't laatst gevoeld toen ik als puber in de kerk op Hervormingsdag 'Een vast burcht is onze God' zong. Als iemand op dat moment het Wilhelmus was gaan zingen had ik waarschijnlijk meegezongen. Maar 'We are the champions' doet te me teveel aan Lee Towers denken. Dat Wilhelmus komt nog wel.
x

Uitspraak

Omdat ik al heel lang heel veel Engels lees en vrij veel in Engels sprekende landen (Engeland, Ierland, Verenigde Staten, Nieuw-Zeeland) vakanties heb doorgebracht is mijn kennis van het Engels aardig op peil. Diverse keren is mij gebleken dat ook mijn uitspraak bepaal niet slecht is. Men hoort uiteraard wel dat ik geen autochtoon ben, maar denkt, zo is mij diverse keren gezegd, dat ik uit een ander Engels sprekend land kom.

Toen wij jaren geleden in Ierland met vakantie waren, bleven wij enkele dagen in Dublin. Dat heeft een dierentuin en ik bezoek graag dierentuinen. Bij een busstation in het centrum vroegen wij aan een daar rondlopende busbeambte welke bus wij naar de 'zoo' moesten nemen. Hij kijk niet-begrijpend. Misschien had ik op zijn Amsterdams 'soe' gezegd, dus ik zei nog eens zorgvuldig 'zoe'. Nog steeds geen begrip. Ik herhaalde het nog eens en hield ook het 'oe' naar mijn idee lang genoeg aan. Nadat ik het op diverse manieren herhaald had, riep de man uiteindelijk: "Oh, you mean the zoo." En hij wees ons de juiste bus aan. Ik ben er nooit achter gekomen wat ik precies fout deed.

Recentelijk maakte ik iets soortgelijks mee in mijn eigen Amsterdam. Sinds enige tijd eet ik al vrij vroeg op de dag iets. Meestal is dat iets in de crackersfeer. Voor het eerst sinds mijn jeugd vond ik dat ik dat wel weer eens met iets zoets zou kunnen beleggen- of -smeren, jam dus. In mijn jeugd kregen wij vrijwel uitsluitend frambozenbessenjam, want die was de goedkoopste. Een heel enkele keer hadden we echte kersen- of aardbeienjam. Ik deed mijn boodschappen bij een ander AH-filiaal dan het gebruikelijke, dus de indeling was mij niet bekend en uiteraard kon ik de jam niet vinden. Ik stapte op een vakkenvuller toe, een zeer zwarte jongeman, en vroeg waar de jam was te vinden. Ik zei op zijn Amsterdams "sjem". Toen de jongeman niet-begrijpend iets terugzei, begreep ik dat hij het Nederlands nog niet geheel onder de knie had. Wat hij zei klonk me enigszins Engels in de oren.  Ik probeerde hem uit te leggen dat ik iets wilde dat je op brood kunt smeren. Hij ging mij voor en bracht mij naar de juiste plek. Ik pakte een pot jam en hield die triomfantelijk omhoog. De jongeman was ook blij en zei: "Oh, dsjèèm." Dat werd op correct Britse wijze uitgesproken. Maar als me dat weer eens overkomt in een ander filiaal en de vakkenvuller is een goed Nederlands sprekende man of vrouw, ga ik toch geen 'dsjèèm' zeggen, want dan vinden ze mij weer een bekakt type.
x