Op het eerste gezicht lijkt het zo'n goed idee. Je vindt dat je aan een nieuwe computer toe bent en schaft die ook aan, maar wat doe je met die oude? Precies: er zijn nog tal van mensen in ontwikkelingslanden die onze oude computer nog een knap staaltje moderne techniek vinden. Daar kunnen ze er vast nog wel iets nuttigs mee doen. Je brengt je oude computer dus naar een of ander inzamelingspunt. Er zijn bedrijven in Europa en Amerika die zo hele massa's oude computers naar ontwikkelingslanden versturen. Die zullen daar wel blij mee zijn.
Die blijheid blijkt tegen te vallen. In Agbogbloshie wordt daar iets genuanceerder over gedacht. Agbogbloshie is een plaats in Ghana waar veel van die oude computers terecht komen, je mag ook zeggen: gedumpt worden. 80% ervan gaat regelrecht naar de toch al hoge afvalbergen daar. Er wordt daar wel iets nuttigs, in zekere zin, mee gedaan. De koperdraden worden schoongebrand, want koper levert geld op. Het verbranden echter levert vervuilde lucht op. In ziekenhuizen in de omgeving staat Agbogbloshie bekend om zijn vele gevallen van ademhalingsproblemen. Dat schrijft Trouw. Die computers bevatten ook veel zware metalen als lood, zink en cadmium. Die zijn dan ook in overvloedige mate in de grond onder die stortplaatsen te vinden.
Veel onderdelen van computers behoren bij het chemisch afval. Op grond van internationale verdragen is het exporteren naar landen als Ghana van giftig afval verboden. Chemisch afval hier - in het Westen dus - verwerken is duur. Er is een goedkopere oplossing bedacht: het is geen afval meer, het is ontwikkelingshulp geworden. Maar een computer uit 1992 wordt zelfs in een land als Ghana niet meer als 'state of the art' beschouwd.
Innovaties moeten vaak van het bedrijfsleven komen. Het is elke keer wat spijtig te moeten constateren dat innovatieve kwaliteiten op de verkeerde manier gebruikt worden.
Sorry, lieve lezers. Het was dus toch niet helemaal zo'n goed idee het roken in de horeca te verbieden. Nu jullie niet meer geteisterd worden door al die sigarettenrook, komen jullie erachter dat het stinkt in de horeca. De Volkskrant schrijft: Zeer penetrante lijfgeuren, zoals zweetvoeten, en de lucht van verschaalde drank blijven lang hangen. Klanten ervaren dat als onprettig. Voorheen werden die luchtjes door de tabaksrook geabsorbeerd. Nu valt het nog mee, want er staan veel deuren en ramen open, maar dat duurt niet zo lang meer. Dan zit jij, in aangenaam gezelschap, te genieten van een stukje dood beest op een bedje van het een of ander met een exquis sausje en dan komt er in jullie buurt iemand zitten die op zijn racefiets is gekomen en die zich moest haasten om niet te laat te komen. Tot voor kort kon ik of een medeparia de penetrante geur die zo'n man verspreidt nog maskeren. Dat kostte jullie geen cent, want ik liet jullie niet bijdragen in de de door mij verzorgde stankmaskering.
De horeca moet nu zelf gaan zorgen voor het maskeren of absorberen van al die vieze luchtjes. De bedrijven die daarvoor zijn staan al te trappelen. Wat dacht je van Mistig Moeras, Grootmoeders Boenwas en Zeewater Fris & Zilt"? Mijn zeer persoonlijke voorkeur gaat uit naar Bounty Beach: 'Het geeft een bepaalde ambiance.' De horecaketens kunnen - heel eigentijds - ook kiezen voor een 'corporate geur': waar je ook een 'Van der Valk' betreedt, het ruikt overal naar de toekankooi in Avifauna. De eigenaar van de Rotterdamse Baja Beach Club drukt de noodzaak van geurmachines treffend uit: Het is niet fris als je de geurmachine niet aanzet. Je ruikt de aanwezigheid van mensen. Het is al erg genoeg dat je mensen ziet en hoort. Dan wil je ze niet ook nog een keer ruiken.
Ik voorspel wel één ding: die aso's die rookten in de horeca zorgden voor stankverdrijving. Nu de horeca dat zelf moet gaan verzorgen én betalen, zullen de kosten daarvan onvermijdelijk in de prijzen verwerkt worden. Bij mij zal dat zo'n beetje kostenneutraal verlopen. Zijn jullie nou blij?
In Nederland mogen twee mensen die elkaar erg aardig vinden gaan samenwonen. Daar kijkt nauwelijks meer iemand van op. Als die twee vermoeden of aannemen dat ze best een tijd bij elkaar zullen blijven en gezamenlijk (kapitaal)goederen aanschaffen of samen kinderen (willen) krijgen, is het wel handig de onderlinge verhoudingen te regelen, bijvoorbeeld voor het geval een van de partners komt te overlijden. Je kunt trouwen, een geregistreerd partnerschap aangaan of via de notaris een samenlevingscontract sluiten.
Er is een, nog steeds slinkende, groep mensen die ook 'voor de kerk' (of de synagoge) willen trouwen. Dat is wettelijk verboden als er niet een burgerlijk huwelijk heeft plaatsgevonden. Nu komt het voor dat imams een 'islamitisch huwelijk' willen sluiten zonder voorafgaand burgerlijk huwelijk. Het is binnen de Nederlandse rechtsorde niet meer dan logisch dat ook dat verboden wordt. In Trouw van vandaag lees ik: Met een dreigement tot beboeten (3350 euro) wist de nieuwe Haagse burgemeester Van Aartsen onlangs de orthodoxe As Soennah-moskee te bewegen informele islamitische huwelijken stop te zetten. Hij wees op de onvolkomenheden als zo’n ’halal huwelijk’ stukloopt, of bij overlijden van één van de partners. Er is dan geen recht op alimentatie of erfenis.
Uit praktisch oogpunt gezien heeft Van Aartsen natuurlijk gelijk. Net als de meeste autochtone Nederlanders weten de meeste allochtone Nederlanders niet hoe het hier allemaal in elkaar zit en een stel dat alleen 'islamitisch getrouwd' is kan ten onrechte van mening zijn dat er bij ziekte, werkloosheid, overlijden alles fijn geregeld is. Dus moeten we ervoor zorgen dat ook het islamitisch huwelijk zonder voorafgaand burgerlijk huwelijk strafbaar wordt.
Ik heb een veel simpeler oplossing: schrap uit de wetgeving elke bepaling die het religieus sluiten of inzegenen van welke vormen van samenleven ook verbiedt. Als mensen dat waardevol, mooi, wel passend of toch wel sfeervol vinden, gun ze dan die lol. Laat het aan de kerken, synagogen, moskeeën of wat voor levensbeschouwelijk club dan ook over of zij dat met hun religie of levensbeschouwing kunnen rijmen. Maak vervolgens nog eens, voor alle zekerheid, duidelijk dat daaraan - buiten die gemeenschap - geen enkele recht ontleend kan worden. Als je alles goed wilt regelen ga je naar het stadhuis of de notaris. Als een islamiet op islamitische wijze met vier vrouwen wil trouwen, heeft hij mijn zegen. Hij kan er maar met één wettelijk trouwen. Dat kan vervelend uitpakken voor die andere drie, maar de 'bijzit' van een Nederlandse man die wettig getrouwd is met een andere vrouw kan bij zijn plotselinge verscheiden ook nergens heen voor financiële bijstand en zo.
Uit een onderzoek van industrieel ontwerper Elke den Ouden, bleek dat de helft van apparaten als mp3-spelers en home-cinemacenters die in reparatiecentra belandden, niets mankeerde. Ploeterende consumenten kregen de dingen thuis gewoonweg niet aan de praat. Is dat geen alleraardigst bericht? Het stond in Trouw van gisteren. Zijn we nou zo stom met ons allen? Dat valt wel mee. Het probleem ligt meer bij de elektronicafabrikanten. Die gingen tot voor kort uit van het principe: als het kan, doen we het ook. Dat betekende dus: als we een apparaat kunnen maken dat én een kopje espresso maakt én een e-mailtje verstuurt, dan doen we dat.
Ik weet ook wel dat ik een onzinnig voorbeeld geef. Maar zo langzamerhand heeft bijna iedereen een mobiele telefoon waarmee je: - kunt fotograferen; - muziek kunt afspelen; - tv kunt kijken; - kunt internetten; - kunt e-mailen; - je plaats op de wereldbol kunt bepalen; - office-bestanden kunt gebruiken. Het aardige is dat je er ook nog mee kunt bellen en sms-en.
Met mobieltjes kun je steeds meer doen en voor al die functies moet je op knopjes drukken, of op twee knopjes tegelijk. En die krengen worden steeds kleiner. Je hoeft niet eens van die grote handen en vingers te hebben om ongewild twee knopjes tegelijkertijd in te drukken. Als je er tenminste al achter bent gekomen welk knopje je voor welke functie moet indrukken. En wat voor mobieltjes geldt, geldt voor heel wat andere apparaten. Wat hebben die innovatie elektronicafabrikanten nu bedacht? Ze zijn meer naar de wensen van de gebruikers gaan luisteren. Het staat in de krant, dus het is zo. Tot voor kort waren ze dus vooral met zichzelf bezig om aan de consument te laten zien hoe slim ze wel waren en wat voor mooie apparaten ze wel konden maken.
Ik ben twintig jaar ambtenaar geweest en ik heb dus nogal eens gehoord en gelezen dat de overheid een voorbeeld moest nemen aan het bedrijfsleven: dat bedrijfsleven werkte tenminste klantgericht. Laat me niet lachen! Probeer eens bij zo'n klantgerichte bank, verzekeraar, energiebedrijf, telefoonprovider of wat voor groot bedrijf dan ook telefonisch een probleempje op te lossen. "U hoort nu een keuzemenu." Nadat je een serie toetsen hebt ingedrukt krijg je te horen dat er zoveel wachtenden voor je zijn dat de verbinding wordt verbroken. "Probeert u het later nog eens." Als je dan later echt een sprekend mens aan de lijn krijgt, weet zhij vooral duidelijk te maken dat het probleem niet aan hun ligt, of dat het al lang geregeld is, of dat het binnenkort geregeld is als de computer weer eens meewerkt, of dat je niet bij hun bij maar bij zullie moet wezen.
Laten we eerst maar eens bekijken of dat klantgerichtwerken bij het bedrijfsleven echt gaat lukken. Daarna kan de overheid alsnog bekijken of ze dat moeten overnemen.
Donderdag erkende het IOC akkoord te zijn gegaan met het censureren van internet voor journalisten door de Chinese autoriteiten tijdens de Spelen, die volgende week in Peking beginnen. Dat schreef de Volkskrant op vrijdag. Daar gaan we dus weer vreselijk verontwaardigd over doen.
Tien jaar geleden, geloof ik, besloot het IOC dat de Olympische Spelen dit jaar door Beijing georganiseerd mochten worden. Iedereen die destijds een beetje de media volgde wist toen dat China geen toonbeeld was van een open, democratische maatschappij met een heilig respect voor de mensenrechten. Iedereen wist ook dat de kans op drastische veranderingen in de volgende tien jaar niet al te hoog ingeschat moest worden. Begin dit jaar liet de Chinese regering in Tibet weer eens zien hoe zij omgaat met mensen die openlijk blijk geven van enige onvrede. Prompt kwam de onvermijdelijke discussie op gang: moeten onze sporters de SPELEN boycotten. Maar dat kun je die jongens en meisjes niet aandoen. Die hebben zich vier jaar lang te pletter getraind.
Goed, 'wij' gaan dus gewoon meedoen en 'wij' gaan op de tv gewoon alle sporten volgen die we interessant vinden tot en met het kleiduiven schieten toe. Maar dan doet de Chinese overheid iets onvergeeflijks: niet alleen onthouden zij de Chinezen de onbelemmerde toegang tot het internet, ook de journalisten van over de grens mogen niet alle sites bezoeken die ze willen bezoeken. Daar word je als journalist bijzonder pissig van. Dus wat doe je als journalist? Je maakt daar een pissig berichtje over en daarna ga je je bezighouden met die sporten waarvoor je bent ingehuurd. Per slot van rekening krijg je niet elke dag de kans Beijing te bezoeken.
In een eerdere 'Beggartalk' heb ik al eens geschreven dat er een perfecte manier is om de Chinese regering te straffen voor hun censuur: alle journalisten uit Beijing terugtrekken en niet meer, aan de hand van Chinese persberichten, bekend maken dan de uitslagen. De sporters kunnen rustig doen waar ze goed in zijn, 'wij' krijgen een warm gevoel als 'we' een medaille halen en China mist alle reclame- en propagandamogelijkheden.
Uiteraard hebben wij in Nederland onze typische Nederlandse problemen: van dat schijterige IOC maakt ook een lid van ons koninklijk huis deel uit. En voor alles wat die enthousiaste supporter van 'Oranje' doet is Jan Peter verantwoordelijk. Vrijwel de hele Tweede Kamer noemt de kniebuiging van het internationale sportcomité een schande. Het gaat de coalitiepartijen PvdA en CDA te ver om Willem-Alexander verwijten te maken. SP’er Van Bommel (...) heeft officieel aan Balkenende gevraagd of de prins van de overeenkomst op de hoogte was. Stomme vraag! Natuurlijk niet! Die maoïst Van Bommel weet net zo goed als jij en ik dat als onze koninklijke familie ergens de pest aan heeft, dan is het wel aan censuur. Willem-Alexander kan echt niet elke IOC-vergadering bijwonen. Hij moet ook het water overal in de gaten houden en dat resort in Mozambique komt er ook niet vanzelf. Reken er maar op dat hij tussen het bekijken van alle wedstrijden en het meehossen in het Holland Huis door best even tijd vindt om die Jaques Rogge op zijn vestje te spugen.
De Verenigde Staten en de Europese Unie zijn, op mondiaal niveau, welvarende gebieden. Canada, Australië en Nieuw-Zeeland mag je daar ook bij rekenen. In deze 'Eerste Wereld' wordt niet op grote schaal honger geleden. Vrijwel overal elders gaat het minder goed. Die Eerste Wereld is bereid de honger in andere landen te bestrijden door de wereldhandel te liberaliseren. Daarnaast vinden ze vrije handel ook nog eens principieel van groot belang. Maar al te goed is natuurlijk buurmans gek en daarom is de conferentie van de Wereldhandelsorganisatie, de WTO, over liberalisering van de wereldhandel mislukt. Trouw schrijft in een bericht daarover: De Wereldbank heeft onlangs berekend dat de mondiale economie jaarlijks met 96 miljard dollar kan groeien als goederen en diensten onbelemmerd de grens over kunnen. Dat is een enorm bedrag, waarmee heel wat kwakkelende economieën op de been geholpen, dan wel gehouden kunnen worden. Het zou bovendien een weldadig effect kunnen hebben op het nijpende probleem van de voedselschaarste, dat met name arme landen de das dreigt om te doen. We blijven onze boeren dus gewoon beschermen door met importheffingen de invoer van producten te beperken.
De Eerste Wereld, de vrije-marktdenkers van de Verenigde Staten voorop, zijn bang. Ze zijn met name bang voor de zogenaamde 'opkomende economieën', China, India en Brazilië, landen die je nauwelijks nog als ontwikkelingslanden kunt beschouwen. Ik ben geen groot kenner van de (economische) situatie in die opkomende economieën, maar uit wat ik daarover zie en lees heb ik nooit de indruk gekregen dat het de grote massa's daar nou al bijna net zo goed gaat als bij ons. Zeker, in het NOS-journaal van eergisteren werd melding gemaakt van de gigawinst van het Indiase Tata-Steel (eigenaar van Corus/Hoogovens), maar hoeveel van de ruim één miljard Indiërs gaan daar meer en beter van eten?
Het zou al heel wat zijn als nergens op de wereld meer mensen gewoon dood gingen van de honger, maar als ze eenmaal zo ver zijn, willen ze ook wat bij ons 'standaard' is: een huis dat je droog en warm houdt, een kraan waar schoon water uitkomt, een toilet dat is aangesloten op een goed functionerende riolering, een radio, een tv, een koelkast, een wasmachine, een mobieltje, een pc met internetaansluiting ... etc.
Liberaliseren? Natuurlijk! Doen! Maar het hemd is nog altijd nader de rok.
Als ergens op de aardbol homo's en lesbo's met een flink aantal in het kader van 'Gay Pride' naar buiten willen treden is er een grote kans dat dat verboden wordt. Als ze dat toch doen is er een grote kans dat ze door homofobe idioten met geweld belaagd worden. In dit soort situaties vind ik het toch wel plezierig in Nederland te wonen. A.s. zaterdag gaan al die boten met homo's en lesbo's weer door de Amsterdamse grachten varen en niet alleen burgemeester Job Cohen vaart mee, ten minste twee ministers - Ronald Plasterk en Guusje ter Horst - en twee staatssecretarissen - Sharon Dijksma en Frans Timmermans - monsteren aan, meldt Het Parool. Guusje gaat mee omdat ze als minister van Binnenlandse Zaken 'over de Grondwet gaat' en (...) op deze manier de gelijke rechten wil verdedigen en wil uitdragen dat discriminatie fout is. Ik word altijd een beetje moe van dat soort teksten. Als ik zaterdag zou gaan kijken (quod non) en Guusje zou zien, zou ik er geen moment aan denken dat discriminatie fout is. Het feit dat die gigarondvaart al voor de zoveelste keer plaatsvindt, toont dacht ik voldoende aan dat homo's en lesbo's hier niet meer op grote schaal en in ieder geval niet door de overheid gediscrimineerd worden.
Waarom ga ik niet kijken? Ik heb daar drie redenen voor: a. ik moet om half vijf in Gouda zijn; b. ik ga nooit de stad in als die om een of andere reden massaal bezocht wordt, zoals met Koninginnedag; c. omdat ik, eerlijk gezegd, niet goed word van dat exhibitionistische gedoe; één minuut op het NOS-journaal vind ik ruim voldoende. Ik zeg er voor alle duidelijkheid maar even bij dat als er een soortgelijke rondvaart van hetero's was met hetzelfde exhibitionistische gedoe, ik dat net zo lelijk zou vinden. Ik ga niet kijken op grond van morele normen of fatsoensnormen, ik vind het lelijk.
D66 vaart al jaren mee en wil nog verder gaan. Zo werkt de oppositiepartij aan een Grondwetswijziging om in artikel 1 van de wet homoseksuele gerichtheid als non-discriminatiegrond op te nemen. In artikel 1 van de Grondwet staat: "Discriminatie wegens godsdienst, levensovertuiging, politieke gezindheid, ras, geslacht of op welke grond dan ook, is niet toegestaan." Je kunt uiteraard homoseksuele gerichtheid expliciet vermelden, maar dan heb ik er ook nog wel een paar: lichamelijke en/of geestelijke beperking, leeftijd. Volgens mij heb je met op welke grond dan ook alle discriminatiegronden wel 'gecoverd'. Het gevaar van een opsomming is dat er nogal wat mensen zijn die denken dat zo'n opsomming uitputtend is: wat niet expliciet vermeld wordt hoort er ook niet bij. Als je toch artikel 1 van de Grondwet wil wijzigen, maakt het dan korter: "Discriminatie op welke grond dan ook is niet toegestaan."
