Uit een onderzoek van industrieel ontwerper Elke den Ouden, bleek dat de helft van apparaten als mp3-spelers en home-cinemacenters die in reparatiecentra belandden, niets mankeerde. Ploeterende consumenten kregen de dingen thuis gewoonweg niet aan de praat. Is dat geen alleraardigst bericht? Het stond in Trouw van gisteren. Zijn we nou zo stom met ons allen? Dat valt wel mee. Het probleem ligt meer bij de elektronicafabrikanten. Die gingen tot voor kort uit van het principe: als het kan, doen we het ook. Dat betekende dus: als we een apparaat kunnen maken dat én een kopje espresso maakt én een e-mailtje verstuurt, dan doen we dat.
Ik weet ook wel dat ik een onzinnig voorbeeld geef. Maar zo langzamerhand heeft bijna iedereen een mobiele telefoon waarmee je: - kunt fotograferen; - muziek kunt afspelen; - tv kunt kijken; - kunt internetten; - kunt e-mailen; - je plaats op de wereldbol kunt bepalen; - office-bestanden kunt gebruiken. Het aardige is dat je er ook nog mee kunt bellen en sms-en.
Met mobieltjes kun je steeds meer doen en voor al die functies moet je op knopjes drukken, of op twee knopjes tegelijk. En die krengen worden steeds kleiner. Je hoeft niet eens van die grote handen en vingers te hebben om ongewild twee knopjes tegelijkertijd in te drukken. Als je er tenminste al achter bent gekomen welk knopje je voor welke functie moet indrukken. En wat voor mobieltjes geldt, geldt voor heel wat andere apparaten. Wat hebben die innovatie elektronicafabrikanten nu bedacht? Ze zijn meer naar de wensen van de gebruikers gaan luisteren. Het staat in de krant, dus het is zo. Tot voor kort waren ze dus vooral met zichzelf bezig om aan de consument te laten zien hoe slim ze wel waren en wat voor mooie apparaten ze wel konden maken.
Ik ben twintig jaar ambtenaar geweest en ik heb dus nogal eens gehoord en gelezen dat de overheid een voorbeeld moest nemen aan het bedrijfsleven: dat bedrijfsleven werkte tenminste klantgericht. Laat me niet lachen! Probeer eens bij zo'n klantgerichte bank, verzekeraar, energiebedrijf, telefoonprovider of wat voor groot bedrijf dan ook telefonisch een probleempje op te lossen. "U hoort nu een keuzemenu." Nadat je een serie toetsen hebt ingedrukt krijg je te horen dat er zoveel wachtenden voor je zijn dat de verbinding wordt verbroken. "Probeert u het later nog eens." Als je dan later echt een sprekend mens aan de lijn krijgt, weet zhij vooral duidelijk te maken dat het probleem niet aan hun ligt, of dat het al lang geregeld is, of dat het binnenkort geregeld is als de computer weer eens meewerkt, of dat je niet bij hun bij maar bij zullie moet wezen.
Laten we eerst maar eens bekijken of dat klantgerichtwerken bij het bedrijfsleven echt gaat lukken. Daarna kan de overheid alsnog bekijken of ze dat moeten overnemen.
Donderdag erkende het IOC akkoord te zijn gegaan met het censureren van internet voor journalisten door de Chinese autoriteiten tijdens de Spelen, die volgende week in Peking beginnen. Dat schreef de Volkskrant op vrijdag. Daar gaan we dus weer vreselijk verontwaardigd over doen.
Tien jaar geleden, geloof ik, besloot het IOC dat de Olympische Spelen dit jaar door Beijing georganiseerd mochten worden. Iedereen die destijds een beetje de media volgde wist toen dat China geen toonbeeld was van een open, democratische maatschappij met een heilig respect voor de mensenrechten. Iedereen wist ook dat de kans op drastische veranderingen in de volgende tien jaar niet al te hoog ingeschat moest worden. Begin dit jaar liet de Chinese regering in Tibet weer eens zien hoe zij omgaat met mensen die openlijk blijk geven van enige onvrede. Prompt kwam de onvermijdelijke discussie op gang: moeten onze sporters de SPELEN boycotten. Maar dat kun je die jongens en meisjes niet aandoen. Die hebben zich vier jaar lang te pletter getraind.
Goed, 'wij' gaan dus gewoon meedoen en 'wij' gaan op de tv gewoon alle sporten volgen die we interessant vinden tot en met het kleiduiven schieten toe. Maar dan doet de Chinese overheid iets onvergeeflijks: niet alleen onthouden zij de Chinezen de onbelemmerde toegang tot het internet, ook de journalisten van over de grens mogen niet alle sites bezoeken die ze willen bezoeken. Daar word je als journalist bijzonder pissig van. Dus wat doe je als journalist? Je maakt daar een pissig berichtje over en daarna ga je je bezighouden met die sporten waarvoor je bent ingehuurd. Per slot van rekening krijg je niet elke dag de kans Beijing te bezoeken.
In een eerdere 'Beggartalk' heb ik al eens geschreven dat er een perfecte manier is om de Chinese regering te straffen voor hun censuur: alle journalisten uit Beijing terugtrekken en niet meer, aan de hand van Chinese persberichten, bekend maken dan de uitslagen. De sporters kunnen rustig doen waar ze goed in zijn, 'wij' krijgen een warm gevoel als 'we' een medaille halen en China mist alle reclame- en propagandamogelijkheden.
Uiteraard hebben wij in Nederland onze typische Nederlandse problemen: van dat schijterige IOC maakt ook een lid van ons koninklijk huis deel uit. En voor alles wat die enthousiaste supporter van 'Oranje' doet is Jan Peter verantwoordelijk. Vrijwel de hele Tweede Kamer noemt de kniebuiging van het internationale sportcomité een schande. Het gaat de coalitiepartijen PvdA en CDA te ver om Willem-Alexander verwijten te maken. SP’er Van Bommel (...) heeft officieel aan Balkenende gevraagd of de prins van de overeenkomst op de hoogte was. Stomme vraag! Natuurlijk niet! Die maoïst Van Bommel weet net zo goed als jij en ik dat als onze koninklijke familie ergens de pest aan heeft, dan is het wel aan censuur. Willem-Alexander kan echt niet elke IOC-vergadering bijwonen. Hij moet ook het water overal in de gaten houden en dat resort in Mozambique komt er ook niet vanzelf. Reken er maar op dat hij tussen het bekijken van alle wedstrijden en het meehossen in het Holland Huis door best even tijd vindt om die Jaques Rogge op zijn vestje te spugen.
De Verenigde Staten en de Europese Unie zijn, op mondiaal niveau, welvarende gebieden. Canada, Australië en Nieuw-Zeeland mag je daar ook bij rekenen. In deze 'Eerste Wereld' wordt niet op grote schaal honger geleden. Vrijwel overal elders gaat het minder goed. Die Eerste Wereld is bereid de honger in andere landen te bestrijden door de wereldhandel te liberaliseren. Daarnaast vinden ze vrije handel ook nog eens principieel van groot belang. Maar al te goed is natuurlijk buurmans gek en daarom is de conferentie van de Wereldhandelsorganisatie, de WTO, over liberalisering van de wereldhandel mislukt. Trouw schrijft in een bericht daarover: De Wereldbank heeft onlangs berekend dat de mondiale economie jaarlijks met 96 miljard dollar kan groeien als goederen en diensten onbelemmerd de grens over kunnen. Dat is een enorm bedrag, waarmee heel wat kwakkelende economieën op de been geholpen, dan wel gehouden kunnen worden. Het zou bovendien een weldadig effect kunnen hebben op het nijpende probleem van de voedselschaarste, dat met name arme landen de das dreigt om te doen. We blijven onze boeren dus gewoon beschermen door met importheffingen de invoer van producten te beperken.
De Eerste Wereld, de vrije-marktdenkers van de Verenigde Staten voorop, zijn bang. Ze zijn met name bang voor de zogenaamde 'opkomende economieën', China, India en Brazilië, landen die je nauwelijks nog als ontwikkelingslanden kunt beschouwen. Ik ben geen groot kenner van de (economische) situatie in die opkomende economieën, maar uit wat ik daarover zie en lees heb ik nooit de indruk gekregen dat het de grote massa's daar nou al bijna net zo goed gaat als bij ons. Zeker, in het NOS-journaal van eergisteren werd melding gemaakt van de gigawinst van het Indiase Tata-Steel (eigenaar van Corus/Hoogovens), maar hoeveel van de ruim één miljard Indiërs gaan daar meer en beter van eten?
Het zou al heel wat zijn als nergens op de wereld meer mensen gewoon dood gingen van de honger, maar als ze eenmaal zo ver zijn, willen ze ook wat bij ons 'standaard' is: een huis dat je droog en warm houdt, een kraan waar schoon water uitkomt, een toilet dat is aangesloten op een goed functionerende riolering, een radio, een tv, een koelkast, een wasmachine, een mobieltje, een pc met internetaansluiting ... etc.
Liberaliseren? Natuurlijk! Doen! Maar het hemd is nog altijd nader de rok.
Als ergens op de aardbol homo's en lesbo's met een flink aantal in het kader van 'Gay Pride' naar buiten willen treden is er een grote kans dat dat verboden wordt. Als ze dat toch doen is er een grote kans dat ze door homofobe idioten met geweld belaagd worden. In dit soort situaties vind ik het toch wel plezierig in Nederland te wonen. A.s. zaterdag gaan al die boten met homo's en lesbo's weer door de Amsterdamse grachten varen en niet alleen burgemeester Job Cohen vaart mee, ten minste twee ministers - Ronald Plasterk en Guusje ter Horst - en twee staatssecretarissen - Sharon Dijksma en Frans Timmermans - monsteren aan, meldt Het Parool. Guusje gaat mee omdat ze als minister van Binnenlandse Zaken 'over de Grondwet gaat' en (...) op deze manier de gelijke rechten wil verdedigen en wil uitdragen dat discriminatie fout is. Ik word altijd een beetje moe van dat soort teksten. Als ik zaterdag zou gaan kijken (quod non) en Guusje zou zien, zou ik er geen moment aan denken dat discriminatie fout is. Het feit dat die gigarondvaart al voor de zoveelste keer plaatsvindt, toont dacht ik voldoende aan dat homo's en lesbo's hier niet meer op grote schaal en in ieder geval niet door de overheid gediscrimineerd worden.
Waarom ga ik niet kijken? Ik heb daar drie redenen voor: a. ik moet om half vijf in Gouda zijn; b. ik ga nooit de stad in als die om een of andere reden massaal bezocht wordt, zoals met Koninginnedag; c. omdat ik, eerlijk gezegd, niet goed word van dat exhibitionistische gedoe; één minuut op het NOS-journaal vind ik ruim voldoende. Ik zeg er voor alle duidelijkheid maar even bij dat als er een soortgelijke rondvaart van hetero's was met hetzelfde exhibitionistische gedoe, ik dat net zo lelijk zou vinden. Ik ga niet kijken op grond van morele normen of fatsoensnormen, ik vind het lelijk.
D66 vaart al jaren mee en wil nog verder gaan. Zo werkt de oppositiepartij aan een Grondwetswijziging om in artikel 1 van de wet homoseksuele gerichtheid als non-discriminatiegrond op te nemen. In artikel 1 van de Grondwet staat: "Discriminatie wegens godsdienst, levensovertuiging, politieke gezindheid, ras, geslacht of op welke grond dan ook, is niet toegestaan." Je kunt uiteraard homoseksuele gerichtheid expliciet vermelden, maar dan heb ik er ook nog wel een paar: lichamelijke en/of geestelijke beperking, leeftijd. Volgens mij heb je met op welke grond dan ook alle discriminatiegronden wel 'gecoverd'. Het gevaar van een opsomming is dat er nogal wat mensen zijn die denken dat zo'n opsomming uitputtend is: wat niet expliciet vermeld wordt hoort er ook niet bij. Als je toch artikel 1 van de Grondwet wil wijzigen, maakt het dan korter: "Discriminatie op welke grond dan ook is niet toegestaan."
In Het Parool las ik dat vanaf vanavond BBC 2 de vierdelige serie 'House of Saddam' uitzendt. Daarin wordt het leven van Saddam als president geschetst. Het is geen documentaire, het is gespeeld, maar wel gebaseerd op interviews met leden van het regime, familieleden en anderen die in zijn omgeving werkten. Het verhaal begint in 1979, het jaar dat Saddam president van Irak werd, en volgt hem en zijn entourage terwijl ze steeds verder van de realiteit verwijderd raken, aldus de BBC.
Ik denk niet dat ik ga kijken, want ik ben niet echt geïnteresseerd in het dagelijks leven van een aperte ploert. Dat dictators en hun entourage in een eigen soort realiteit leven is nou ook niet bepaald een recent ontdekt fenomeen. Veel interessanter in het hele bericht vind ik nog wat een van de scenaristen, Alex Holms zei. Hij was vooral geïnteresseerd (...) in het feit dat Saddam 24 jaar aan de macht is geweest terwijl hij door veel van de mensen om zich heen en 'de rest van de wereld' gehaat werd. Als Holms de moeite had genomen even een geschiedenisboekje te lezen, had hij geweten dat Franco ruim dertig jaar in Spanje aan de macht geweest is. Franco was geen aardige man. In het naburige Portugal was de niet veel minder slechte Salazar nog iets langer aan het bewind.
Franco en Salazar werden ook in eigen land en 'de rest van de wereld' gehaat. Dat weerhield een heel rijtje zeer democratische NAVO-landen er niet van ze op te nemen in hun club. Toen Dick Cheyney nog geen vice-president was, maar CEO van Halliburton en ook toen al verdomd goed wist dat Saddam een ploert was, heeft hij uitgebreid zaken met dezelfde Saddam gedaan. Dat deed hij zo goed dat hij bij zijn vertrek een douceurtje van 34.000.000 dollar mocht opstrijken. Daar zou je ook een boeiende serie van kunnen maken. Dictators blijven aan de macht niet omdat ze dik in de vrienden zitten, maar omdat er voldoende meelopers zijn die er zelf beter van denken te worden. En omdat buitenlandse mogendheden, hoe democratisch ze ook zijn, 'realpolitik' belangrijker vinden dan de mensenrechten van 'die mensen daar'. "Erst kommt das Fressen, dann komt die Moral", schreef Bertold Brecht. Zo houd je dictators aan de macht.
Wat is nieuws? Ik bedoel: welk feit verdient vermelding in de krant? Elke dag beslissen talloze redacties dat het van belang is een bepaald feit onder de aandacht van, soms enkele honderdduizenden, lezers te brengen. Je ziet al gauw verschil tussen landelijke en regionale bladen. Een bericht dat in de Amsterdamse krant Het Parool verschijnt hoeft niet noodzakelijkerwijs de pagina's van de landelijke Volkskrant te halen.
Gisteren had Het Parool het volgende bericht: Een hond is zondagmorgen 27 juli overleden in een geparkeerd bestelbusje op De Boelelaan in Buitenveldert, vermoedelijk als gevolg van de hitte. Een voorbijganger reageerde op het auto-alarm en zag de Rotweiler hevig hijgend en piepend in de volledig afgesloten auto zitten.
Hij belde de politie. Vrij kort na de melding belde de melder opnieuw dat de hond vermoedelijk overleden was. Na het inslaan van het achterraam konden politiemensen slechts vaststellen dat de melder gelijk had.
Wat moet ik met zo'n bericht? Heeft het enige maatschappelijke relevantie? Ik neem aan dat zo langzamerhand iedereen wel weet dat het niet handig is dieren, kinderen, oudjes of zelfs maar gezonde volwassen enige tijd te laten verblijven in een afgesloten auto die in de brandende zon staat. Als waarschuwing heeft het dus nauwelijks of geen effect. Dan zou je er trouwens bij moeten zetten waarom dat niet zo handig is. Het feit op zich - hond overlijdt - is hoogstens van belang voor de eigenaar en een nauw kringetje daar omheen. Ik bedoel: als een hond van een collega het loodje legt ga je niet op condoleancebezoek. Je houdt bij: "Goh, wat lullig nou."
In Den Haag ben ik een tijdje geabonneerd geweest op de Haagsche Courant. Eenmaal terug in Amsterdam was ik een tijdje geabonneerd op Het Parool. Na de zoveelste aangereden fietser die met enkele schrammetjes of de schrik vrij kwam, had ik wel weer gehad met de regionale krant.
In beginsel is er in de Tweede Kamer een meerderheid te vinden, blijkt uit een opsomming in de Volkskrant, voor het afschaffen van het koningshuis. In ieder geval zou die meerderheid het al voldoende vinden als de familie van Oranje-Nassau zich zou beperken tot het komen opdraven om een lint door te knippen of een troostschouder te bieden bij een ramp van enig formaat. Toch zal geen enkele partij deze kwestie aan de orde stellen uit vrees voor stemmenverlies, want: Uit de jaarlijkse TNS Nipo-enquête blijkt dat nog altijd 85 procent van de bevolking de monarchie steunt. Het republikeinse aandeel is al een paar jaar stabiel: 13 tot 15 procent.
Ik heb al nooit begrepen waarom iemand die zich in kommervolle omstandigheden bevindt extra steun of troost ontleent aan het feit dat de eigenaar (m/v) van de troostschouder woonachtig is in 'Huis ten Bosch', op het landgoed 'de Horsten' of 'Het Loo'. Het is mij ook volstrekt onduidelijk waarom je van het doorknippen van linten en het gooien van flessen champagne tegen nieuwe boten erfelijke taken zou maken. Een beetje verstandig opgroeiend kind dat op een gegeven moment te horen krijgt dat zhij voor dat soort taken vrijwel letterlijk in de wieg gelegd is, zou toch moeten vragen of het niet beter zou zijn een echt vak te leren. Trouwens, voor dat soort toch redelijk eenvoudige taken iemand een jaarsalaris toekennen van meer dan 700.000 euro (daar heb je toch een paar Balkenendes voor) is ook een beetje aan de overdreven kant.
Wat ik ook zo'n merkwaardige gewoonte van die Willem-Alexander vindt, is dat hij voor bepaalde publieke optredens ineens een militair uniform aantrekt. Een van de aardige dingen van dit land is juist dat we niet of nauwelijks militaristisch zijn. Zal hij daarmee doorgaan als hij eindelijk aan zijn 'werk' begint?
Hoe komt het nou dat in duidelijk democratische landen als Noorwegen, Zweden, Denemarken, Engeland, Spanje en Nederland zoiets archaïsch als een erfelijk staatshoofdschap in stand wordt gehouden? Na stadhouder Willem III (overleden in 1702, ruim driehonderd jaar geleden) moesten we tot 1940 wachten voor er weer een nazaat van Juliana van Stolberg, door de omstandigheden gedwongen, wat bijzonders deed. Ik vind dat een wat zwakke basis voor de aanhoudende adoratie voor 'ons' koningshuis. Voor en na stadhouder Willem III hadden we nog stadhouderloze tijdperken. Zoveel slechter zijn we daar ook niet van geworden. Het was het Oranjegezinde gepeupel dat een van onze grootste staatslieden, Johan de Witt, gelyncht heeft. De direct verantwoordelijken voor deze lynchpartij werden, mede door toedoen van Willem III, niet bestraft, maar juist beloond. (De oom van zijn grootvader had overigens de voorganger van Johan de Witt, Johan van Oldebarnevelt, al onder valse voorwendselen, laten onthoofden.) We mogen ook niet vergeten dat niet eens zo verre voorgangers (m/v) van ons huidige staatshoofd wat autocratische trekjes hadden. Dat mag je ons huidige en toekomstige staatshoofd niet nadragen, maar het zou de blinde aanhankelijkheid voor de koninklijke familie wat kunnen nuanceren.
