MOEILIJK

Het schijnt voor veel mensen dit jaar moeilijk te zijn een vakantiebestemming te kiezen, zeker als de voorkeur uitgaat naar een zonnig strand. Als het strand al niet bezaaid is met achtergelaten zwemvesten en goedkope bootjes en de schilderachtige pleintjes niet bezet zijn door mensen die een minder idyllische regio achter zich hebben gelaten, kun je elk moment luide ontploffingen of ratelende kalashnikovs verwachten.

Dus wat doe je? Je gaat naar een van de Spaanse costa's. Vroeger ontplofte daar ook wel eens wat, maar de ETA houdt zich al jaren rustig. Ik hoorde bij een of ander tv-programma dat het aantal kampeerbestemmingen in Europa met 20% is gestegen.
 
Ik wil niemand ongerust maken, maar ik heb het idee dat terroristen ook het nieuws in dit deel van de wereld bijhouden. Die horen of lezen dus dat de Europese toeristen niet naar Griekenland, Tunesië, Turkije of Egypte gaan, maar naar Spanje of een tropisch zwemparadijs elders in Europa.

Als mijn conditie het nog zou toelaten, zou ik het wel weten: ik zou weer naar Lapland gaan en daar gaan wandelen met mijn tentje en andere spullen op mijn rug. Terroristen zullen dat eind niet gaan reizen en je treft daar geen massa's aan. Maar ik blijf in Nederland. Heb jij wel eens van Zwartewaal gehoord? Precies! Terroristen ook niet. Bovendien valt een bomgordel nogal op op een naturistencamping.


En dan nog even dit

Gebruik jij vaak scheldwoorden? Hoe denk jij over de 'toelaatbaarheid' van bepaalde scheldwoorden. Doe hier een test.

TRAILER

In 1957 maakte Ingmar Bergman zijn film 'Het Zevende Zegel' over een ridder die  van de kruisvaart terugkomt in zijn land waar de pest heerst. Hij komt de Dood tegen die hem komt halen. Een scene in de film geeft weer hoe de Dood en de ridder op een strand zitten te schaken.

Op hetzelfde stuk strand maakt de Zweedse filmer Anders Weberg de film Ambiancé. Hij prijst zijn film zelf aan, las ik in het Cultuurblog van de Volkskrant als een verhaal waarin ‘ruimte en tijd zijn samengebracht in een surreële droomachtige reis’. Het gaat hier om een experimentele film over twee performance artiesten op een strand in zuid-Zweden.

De Volkskrant geeft je ook de gelegenheid de trailer van de film te bekijken. Daar moet je wel even de tijd voor nemen, want de trailer duurt zeven uur en twintig minuten. Ja dat lees je goed: 7 uur en 20 minuten. Mocht je dat wat lang vinden voor een trailer, zeg maar een korte samenvatting van een film, dan moet je wel bedenken dat de film veel langer gaat duren: 720 uur, oftewel 30 dagen.

Je moet trouwens nog wel enig geduld hebben: in 2018 volgt eerst nog een trailer van 72 uur, vervolgens als alles goed gaat de première van de 720 uur durende Ambiancé.

De trailer is opgenomen in één 'take'. Je ziet dus ruim zeven uur hetzelfde stuk strand. Natuulijk heb ik niet de hele trailer gezien. Na iets meer dan negen minuten vond ik het welletjes. Er gebeurde  totaal niets, alleen verscheen er af en toe ook een woord in beeld. Ik zag: QUEST, ESCAPE en LOVEE. Ik spoelde even door naar het einde van de film. In beeld kwamen twee personen in lange gewaden die niets meer deden dan daar staan. Dat zullen wel die die twee performanceartiesten zijn geweest.

T.z.t. zal die film door de maker zelf en door enkele critici wel tot 'kunst' worden verheven. IK ben wel benieuwd naar het aantal mensen dat feitelijk de hele film zal hebben gezien. Ik vind het al een hele prestatie die trailer van begin tot tijd te zien.

IRRITATIES

In de Volkskrant, d.w.z. de digitale versie, zag ik een aardige pagina:

De kwellingen van het kantoor

Kleine irritaties die op zichzelf niet zo groot zijn, maar zich ophopen tot blinde woede.

Ik laat er een aantal zien:

• Op momenten dat het niet nodig is, veel afkortingen en terminologie gebruiken.
• Managers, die het boek "Hoe wordt ik een rat" net iets te goed gelezen hebben ...
• Vergaderingen zonder einde.
• Trage wifi of wegvallend internet.
• Slechte koffie uit automaten.
• Kantoortuinen.
• Rokers die tig keer per dag naar buiten gaan voor een rookpauze.
• Collega's die zitten te zeuren dat rokers tig keer gaan roken, maar zelf urenlang bij het koffieapparaat blijven kletsen.
• Mensen die voortdurend, maar dan ook echt voortdurend op hun mobiel kijken berichten checken, tweets plaatsen, Facebook controleren etc.
• Collega's die na een e-mail binnen 1 minuut naar je bureau lopen en zeggen: "Ja ik heb je net een e-mail gestuurd en..."
• Collega's.
• Mensen die echt helemaal nergens anders over kunnen praten hoe hun geweldige spruit nu weer een woordje gezegd heeft of dat ene tandje heeft of vannacht wakker is geweest.
• Beseffen dat je het grootste gedeelte van de dag ergens zit waar je niet wilt zijn omdat je niks beters kunt maar toch rekeningen moet betalen.

Er is kennelijk wel wat veranderd op kantoren sinds ik met de vut ben gegaan. In ieder geval werken er tegenwoordig wel heel rare mensen. Wat moet ik me hierbij voorstellen?

Collega's die aan m'n toetsenbord likken als ik even weg ben.

INGRIJPEND

Net als V&D, is Blokker zo'n bedrijf, waarvan je bijna zou gaan denken dat het tijdens of vlak na de schepping is ontstaan. Het is er immers altijd en overal. Maar V&D is verdwenen en Blokker heeft het ook behoorlijk moeilijk.

De NOS interviewde Rob Heesen, de topman van Blokker. Het PAROOL schreef daarover. Het artikel bevat ook een link naar het interview. Topmensen verdienen vaak veel, omdat ze anders naar het buitenland gaan. IK weet niet hoeveel Rob verdienst, maar ik zou hem lekker naar het buitenland laten gaan.

ORION

Op de begraafplaats Zorgvlied liggen mijn ouders en twee jongere broers begraven. Een van die broers heb ik trouwens nooit gekend. Hij werd een jaar na mij, met enkele defecten, geboren en is maar drie maanden oud geworden. Als ik er kom, is dat omdat er weer iemand uit mijn familie- of vriendenkring begraven wordt. Ik zie namelijk niets in het bezoeken van graven. Boukje is gecremeerd. Dat had ik met haar doorgesproken. Als zij begraven wilde worden, had ik dat gedaan, maar ik zou nooit naar haar graf zijn gegaan.

Sinds kort, las ik in Het PAROOL, kun je op Zorgvlied ook gecremeerd worden. Dat gebeurt niet in een crematorium, maar in een crematorion: een crematieoven zonder het klassieke zaaltje. Er is alleen de verbrandingsoven. Nabestaanden kunnen de afscheidsbijeenkomst ­ergens anders houden, op een persoonlijke plek. De nabestaanden kunnen zelf de kist in de oven schuiven. Is dat niet geweldig? Je kunt bij wijze van spreken de overleden dierbare zelf verbranden. Maar dat is nog niet alles. Waarom noemen ze het een crematorion in plaats van een crematorium?

Wethouder Peter Bot (duurzaamheid) van Amstelveen geeft daarop het antwoord. Waarom een Amstelveense wethouder? Zorgvlied is een Amstelveense enclave in de gemeente Amsterdam. Bot legde uit waar het woord crematorion vandaan kwam. "Het is een samenvoeging van cremeren en het sterrenbeeld Orion. Want dat is wat hier gebeurt. Verbranding en daarna vereniging met de sterren."

De dichtsbijzijnde ster (Proxima Centauri) bevindt zich ruim 4 lichtjaren van de aarde. Dus die "vereniging met de sterren" kan even duren. Wat wordt er overigens met de sterren verenigd? Niet de as, want die blijft op aarde achter. Is Peter Bot misschien wat christelijk en bedoelt hij eigenlijk een 'vereniging (van de ziel of zo) met de hemel'? Of moeten we zo'n technisch ding toch een wat spiritueel aspect gevem?

SATIRE

Erdogan is op democratisce wijze tot president van Turkije gekozen, maar je kunt moeilijk volhouden dat hij op uitgesproken democratische wijze het land regeert. Zijn beleid vertoont duidelijk autoritaire, om niet te zeggen dictatoriale trekken.

Het verdient aanbeveling het beleid van Erdogan kritisch te benaderen en die kritiek niet onder stoelen of banken te steken. Ik vraag me echter wel af of het zinvol is Erdogan een 'geitenneuker' en 'pedofiel' te noemen. Kun je het eerste nog als 'satire' beschouwen, pedofilie is een misdaad. Iemand van een misdaad, en niet zo'n kleintje, beschuldigen, valt in het algemeen niet zo goed bij de beschuldigde. Als iemand mij en plein public van een ernstige misdaad zou beschuldigen, zou ik waarschijnlijk juridische stappen tegen de betrokkene ondernemen.

Tegenwoordig schijnt het beledigen van iemand de ultieme uiting van de vrijheid van meningsuiting te zijn. Als ik het goed heb is de vrijheid van meningsuiting 'uitgevonden' om te voorkomen dat de overheid ons ervan weerhoudt dat wij haar onwelgevallige meningen uiten. Zij is geen vrijbrief voor het beledigen van jan en alleman. Als je toch iemand wilt beledigen, ga dan rustig je gang, maar ga dan niet moeilijk doen als de beledigde partij stappen tegen je onderneemnt.

Los daarvan, het lijkt me niet de taak van de Duitse overheid een oude wet uit de kast te halen om een buitenlands staatshoofd genoegdoening te verschaffen. Als Erdogan niet zo dom was geweest erover te beginnen, had, buiten de kijkers naar dat tv-programma, niemand geweten dat en op welke wijze hij beledigd was. Nu heeft de 'hele wereld' die beledigingen al diverse malen kunnen horen en zien. Ik kon er niet om lachen.

STATUUR

Op de hoek van het Singel (Amsterdammers zeggen niet de maar het Singel en de en niet het Nieuwe Meer) en de Oude Spiegelstraat bevindt zich de Literaire Reisboekhandel Evenaar.

 

Het pand is eigendom van Marcel van den Heuvel, lid van de gemeenteraad voor D66. Eigenaressen van de boekhandel, Marre van Dantzig en Maria Bastiaens, betalen, las ik in Het PAROOL, € 2100,00 per maand aan huur. Dat hoeven ze niet lang meer te betalen. De literaire reisboekhandel, die samen met een antiquariaat al 25 jaar in het winkelpand in de Negen Straatjes zit, heeft van Van den Heuvel een dagvaarding ontvangen: eigenaressen Marre van Dantzig en Maria Bastiaens moeten het pand uit. Want huisbaas Marcel van den Heuvel wil de zaak op de hoek met het Singel renoveren. Na de verbouwing wil Van den Heuvel de winkelruimte verhuren aan een 'huurder van statuur', die veel meer zal kunnen betalen. (...) (A)ls het winkelpand is opgeknapt, wil Van den Heuvel elke maand zo'n vijfduizend euro huur ontvangen . (Onderstreping toegevoegd.)

Marcel heeft een pand in een van de populairste buurten van Amsterdam, de Negen Straatjes. Welke middenstander zou daar niet graag een bedrijfje hebben? Maar 'populair' betekent 'duur'. En wie heeft er, om te beginnen, voldoende 'signatuur' op de bank staan, om zelfs maar te denken aan een zaak in deze buurt? Marcel hoeft niet bang te zijn voor zijn oude dag. De winkels zijn mijn pensioen en ik heb het altijd als belegging gezien. Ik zou een dief van mijn eigen portemonnee zijn als ik dit niet zou doen. Ik neem aan dat het pand t.z.t. voldoende 'signatuur' zal opleveren voor een zeer onbezorgde oude dag.

Van den Heuvel bezit drie panden in de Oude Spiegelstraat, die hij in 1992 voor 450.000 euro kocht en waarin hij zegt 1,7 miljoen euro te hebben geïnvesteerd. Inmiddels staat het vastgoed voor bijna 3,4 miljoen euro te koop. Dat is een hoop 'signatuur'