Dom

Gistermiddag kwam ik thuis na een zeer aangename en onderhoudende lunch met 'Zuster Klivia', ook bekend als 'Silly Me' van het gelijknamige blog. De lunch vond plaats op een terras 'ergens in de Randstad', waar het tussen alle buien door wonderwel droog bleef en de temperatuur aangenaam was. Het werd wel weer eens tijd, want het was al weer maanden geleden dat we elkaar face to face ontmoet hadden. Dat hield geen contactarmoe in, want er gaan maar weinig dagen voorbij waarop er niet diverse e-mailtjes uitgewisseld worden. Ik was dan ook blij dat ze een week geleden terugkwam van haar vakantie in Frankrijk met Vlam en dochter.

Maar goed, dat heeft allemaal niets te maken met het 'Dom' hierboven. Thuisgekomen zette ik de pc aan. Nadat ik een theezakje in heet water had gehangen, klikte ik op het icoontje van Firefox. Dat leidde tot de mededeling dat Firefox geen server konden vinden. Ook Internet Explorer en Chrome slaagden er niet in mij met het wereldwijde web te verbinden. 's Ochtends had ik nog volop verbinding gehad. Ik keek naar mijn Experiabox, die ervoor zorgt dat ik kan internetten, bellen en tv kijken. Alle lampjes die daarop moeten branden deden dat ook.

Kort voor ik 's ochtends mijn woning had verlaten, was daar min of meer recht boven en aardig felle onweersbui voorbij getrokken die zijn reis over de rest van het land vervolgde. Ik kon mij voorstellen dat ergens inslaande bliksem de verbinding tussen mij en KPN verbroken had. Ik besloot de helpdesk te bellen. Voor ik dat besluit tot uitvoer bracht realiseerde ik mij wat er aan de hand was. Ik heb ooit eens gelezen dat de elektrische ontladingen die het onweer veroorzaken er ook toe kunnen leiden dat gevoelige elektrische apparaten als pc en tv beschadigd worden. Ik heb geen idee of dat een bakerpraatje is of keiharde wetenschap. In ieder geval: je zou die beschadiging kunnen voorkomen door de apparaten los te koppelen van alles waarmee ze verbonden zijn. Dat schoot mij dus 's ochtends, met dat onweer recht boven mijn hoofd, te binnen. Better safe than sorry, dacht ik toen.

Enkele seconden later vond Firefox de server.
x

Centrale

Je vraagt een overheid, of diverse overheden, vergunning voor het een of ander. De overheid maakt de aanvraag bekend en vermeldt erbij dat belanghebbenden bezwaar kunnen maken. Die bezwaren komen er, maar de overheid verleent de vergunning. Wat doe je nu je de vergunning hebt?

Je hebt bedrijven die gaan aan de slag met een vergunning zodra ze die hebben. Bijvoorbeeld een bedrijf dat groot genoeg is om een of meer juristen in dienst te hebben. Die juristen wijzen erop dat de belanghebbenden nog altijd in beroep kunnen gaan bij de Raad van State en dat die zou kunnen besluiten dat de vergunning ten onrechte is verleend

In 2008 verleenden de minister van Landbouw, Natuur en Voedselkwaliteit en Gedeputeerde Staten van Groningen  vergunning aan RWE/Essent  voor het bouwen van een kolencentrale bij de Eemshaven. In het NOS-journaal zag ik dat die centrale al voor een groot deel recht overeind staat. Dat was een illustratie bij het bericht dat de Raad van State de vergunning vernietigd heeft, omdat er onvoldoende onderzoek gedaan is naar de gevolgen van (het werken van) de centrale voor naburige kwetsbare natuurgebieden.

Minister Verhagen (Economie) denkt dat er alsnog een vergunning wordt gegeven als er aanvullend onderzoek gedaan wordt. Ik kan me zo voorstellen dat na dat onderzoek blijkt dat de centrale inderdaad schadelijk is voor de omringende kwetsbare natuur en dat de Raad van State nog steeds vindt dat er geen vergunning mag worden verleend. Dan staat daar een nu al voor meer dan helft opgebouwde centrale. Hoeveel geld zou Essent daar al ingestoken hebben? Het lijkt me moeilijk voor het gebouwde een andere bestemming te vinden. Essent is zo'n energiemaatschappij met heel capabel, dus heel duur management. Daadkrachtig ook. "Bouwen, jongens!" Die gaan ons over een tijdje vertellen dat het toch zonde zou zijn van al dat geld dat al is uitgegeven. En wat maken die paar zeehonden en vogeltjes nou uit?
x

Slim

Slimmelingen hebben weer een nieuwe manier gevonden om geld te verdienen door met zinloze dingen mensen geld af te troggelen. Deze keer is het de 'Brugklastraining', waarover de Volkskrant bericht. Er is een aanbieder die de ouders verleidt door zijn pakket 'Bright brugklastrainingen' te noemen, daarmee de ouders het idee gevend dat je door die training bright (pienter, red.) kunt worden. Wat bieden die trainers zoal? Een Bright-training duurt slecht één dag. Dat kost je 245 euro. Er wordt namelijk gespeculeerd op bezorgde ouders: zal ons kind het wel redden bij het voortgezet onderwijs?

Je weet als ouder natuurlijk nooit of je kind, hoe slim het ook is, het wel zal redden. Dolph Kohnstamm, oud-hoogleraar ontwikkelingspsychologie - hij zal er dus verstand van hebben - schrijft: In zes uur zouden kinderen dan moeten leren hoe hun taken te plannen en organiseren en hoe het huiswerk goed te maken. Ook zouden ze in die zes uur kunnen leren dat leren leuk is. Dat hebben ze in de acht voorafgaande jaren op de basisschool kennelijk niet geleerd, maar dat zou dan in deze ene dag wél geleerd kunnen worden.

De Engelsen hebben een al eeuwen oud gezegde: "A fool and his money are soon parted." Degenen die deze trainingen bedachten moeten een bekende Amerikaanse spreuk in gedachten hebben gehad: "There's a sucker born every minute."

x

Handdruk

Onlangs stapte de bestuursvoorzitter van het Maasstad Ziekenhuis op, omdat hij niet geheel adequaat had gereageerd op de uitbraak van een zeer gevaarlijke bacterie, waaraan tegen de dertig patiënten overleden. Hij kreeg een (financieel) warme handdruk mee.

Toen moest het Maasstad Ziekenhuis een nieuwe bestuursvoorzitter zoeken. Nou, een goeie vind je niet zomaar. Dus stel je een interim-voorzitter aan. Die was, schrijft de Volkskrant, gauw gevonden: het werd Peter Weeda (65), lid van de Raad van Toezicht van dat ziekenhuis. Die Weeda had er dus (mede) op moeten toezien dat zijn voorganger geen fouten maakte.  Er was wel een probleempje: Volgens de code voor governance in de zorg, die het Maasstad Ziekenhuis hanteert, mag een lid van de raad van toezicht de eerste drie jaar na het einde van zijn toezichtfunctie niet worden benoemd als (interim-)bestuurder. Deze regel moet belangenverstrengeling voorkomen, omdat de raad van toezicht de (interim-)bestuurders benoemt. Maar ja, ook een interim-bestuurder met een beetje kwaliteit vind je niet zo gauw. Dan moet je wat als Raad van Toezicht, toch?

Is die Weeda nou zo goed? In ieder geval in het verzamelen van handdrukken. Hij is bij het Ministerie van Onderwijs al eens vertrokken met een handdruk van twee jaarsalarissen. Bij Vektis, het onderzoeks- en informatiecentrum voor zorgverzekeraars, werd hij in 2009 ontslagen. Voor de vertrekregeling had Vektis 370 duizend euro gereserveerd. Ook geen lullig bedrag.

SP en PVV vinden elkaar weer eens in de Tweede Kamer. Zij vinden dat minister Schippers van Volksgezondheid iets moet doen aan de benoeming van Weeda. Die zal wel zeggen dat ze niet over het personeelsbeleid van ziekenhuizen gaat. En we moeten natuurlijk bedenken dat een code voor governance wat  anders is dan een wet van Meden en Perzen. Voor topsalarissen heb je ook codes of richtlijnen, of principe-afspraken die de indruk moeten wekken dat er wel degelijk op verantwoorde wijze wordt gehandeld.

Weeda zegt een wachttijd van drie jaar voor het vervullen van een interimfunctie erg veel te vinden. Dan zou hij pas op zijn achtenzestigste in het Maasstad Ziekenhuis aan de slag kunnen. Wat voor pensioen zou die man hebben?
x

Meebetalen

Een paar dagen geleden heb ik eens - tegen mijn gewoonte in - gekeken naar het tv-programma 'Ik vertrek'. Dat gaat over Nederlandse stellen die naar een buitenland vertrekken om daar een naar hun idee beter of leuker of aangenamer bestaan op te bouwen. Uiteraard hebben ze mijn zegen.

In het programma dat ik zag ging een stel naar de Zweedse provincie Jämtland. (De commentaarstem had het voortduren over Jamtland, zonder umlaut, dus Jamt met de a van man.) Toevallig ken ik dat fraaie gebied, want ik heb daar eens een plezierige fietsvakantie doorgebracht. Het is daar, zoals het overgrote deel van Zweden, een zeer rustig gebied. De dichtstbijzijnde buren van de hoofdpersonen woonden op een afstand van 600 meter. Dat is dus de bewoonde wereld.

Wat ging dat stel daar doen? Die gingen daar logeergelegenheid (en wat er verder bij komt) creëren voor personen die met crossmotoren door de natuur raggen, dus kolereherrie maken en de lucht vervuilen. Lang leve de natuur en ja, in Nederland kan dat niet zo makkelijk.

Daar gaat het me overigens niet eens om. Gisteravond kon je kijken (wat ik niet gedaan heb) naar 'Onverwacht bezoek'. Daarin zien we Nederlanders die voor goed naar een buitenland zijn vertrokken en daar "onverwacht" bezoek krijgen van een dierbare (moeder, vader, dochter, zoon, vriend, vriendin, noem maar op). Gisteravond dus: "Jacky weet niet wat haar overkomt als haar hartsvriendin ineens voor haar neus staat." (Dat haal ik uit de gids.) Jackie woont met haar tienjarig zoontje op Hawaii, waar haar relatie het schip is ingegaan en ze krijgt borstkanker. Ik begrijp best dat die hartsvriendin het wat moeilijk vindt Jacky over zo'n afstand troost en andere hulp te bieden. Fijn - voor beiden - dat de EO die reis voor haar regelt en, naar ik aanneem, betaalt. Het is de publieke omroep, dus jij en ik betalen mee.

Jaarlijks vertrekken talloze mensen naar het buitenland. Hun familie en vrienden zien hen minder vaak dan ze hier zouden doen en vice versa. Dat weet je van tevoren. Ik zie niet zo goed waarom ik eraan mee moet betalen het voor een enkeling (zes in dit seizoen) mogelijk te maken al of niet 'onverwacht' op bezoek te gaan of bezoek te krijgen. Al die tv-kijkers die ervan meegenieten richten maar een stichting op die geld inzamelt om dat soort bezoeken voor veel meer mensen mogelijk te maken. Kan die bijstandsmoeder uit Cadzand wat vaker op bezoek bij haar vader die met zijn rolstoel en wao-uitkering maar zelden van Schiermonnikoog af komt. Het is minder exotisch dan Hawaii, maar met het openbaar vervoer ben je toch ook gauw ruim zeven uur kwijt voor de reis en enkele tientallen euro's. Maar voor de tv is dat niet zo interessant, vrees ik.
x

Techniek

Het Vondelpark heeft vier terrassen. Vanwege het uitzicht en de ambiance prefereer ik daar een van, o.a. omdat ik aan het gebouw leuke herinneringen heb: twee keer heb ik daar, met collega's, een cabaretprogramma uitgevoerd. De teksten waren alle van mijn hand. Beide keren was het ter gelegenheid van het afscheid van een algemeen secretaris van de Ziekenfondsraad, waarbij ik veertig jaar geleden, werkte. Het gebouw heette toen 'Vondelparkpaviljoen' en er was gevestigd het ICC, het Internationaal Cultureel Centrum. Tegenwoordig is (nog) het Filmmuseum er gevestigd (de onderkant van het gebouw) en café-restaurant 'Vertigo'. Ik neem aan dat de naam ontleend is aan de gelijknamige film van Alfred Hitchcock.

Vertigo exploiteert dus ook het terras. De bediening is daar ronduit waardeloos. Het personeel is niet onvriendelijk of zo, ze gedragen zich ook niet vervelend; de organisatie is gewoon slecht, terwijl die juist - vermoed ik - gericht is op efficiency.

Bestellen kun je alleen bij personeel met zo'n rood shirtje, waarvan er meestal drie rondlopen. Op hun rug is ook, in eigentijds Nederlands, te lezen: "Order here". Bij hun moet je ook direct afrekenen. Zij geven draadloos de bestelling door aan de keuken/bar en een collega komt na enige tijd de bestelling afleveren.

Wat is nu het probleem? Als je daar op een zonnige dag, zoals gisteren, gaat zitten en je doet verder niets, kan het echt een hele tijd duren voor 'someone in red'  je opmerkt en je bestelling opneemt. Dat weet ik en ik heb maar zelden haast en altijd een boek bij me. Gisteren zat ik er al een tijdje en op een gegeven moment maakte ik - op bescheiden en nette wijze, denk ik - de dame die je hierboven ziet attent op mijn wens iets te bestellen. Ze gaf te kennen dat ze dit opgemerkt had. Daarna duurde het nog twintig minuten voor ik mijn bestelling kon plaatsen. Intussen waren aan een tafeltje naast mij drie dames gaan zitten. Die converseerden lustig met elkaar en dachten dat er wel eens iemand langs zou komen. Ik heb de tijd opgenomen. Na ruim twintig minuten besloten ze ook er iets aan te doen.


Enige tijd geleden zat ik daar ook en wilde iets kleins eten. Het menu vermeldt o.a. stokbrood met Stolwijker kaas, sla, komkommer en nog zo wat. Ik heb een hekel aan al die toevoegingen, die het eten onhandiger maken. Ik wil gewoon brood met kaas (of ander beleg) die ik uit het vuistje kan eten. Ik vraag bij andere gelegenheden vaak of ze toevoegingen achterwege willen laten en dat kan altijd. Ik vroeg dus of ik een stuk brood met uitsluitend kaas kon krijgen. Niet dus. Ik vroeg of al die hapjes al klaar lagen. Nee, die werden pas na bestelling klaar gemaakt. De dame in rood zei erbij dat ze wel eerder zo'n verzoek als het mijne kreeg, maar er kon niet aan voldaan worden. Ik denk wel te begrijpen waarom niet. Op hun zendapparaatje toetsen ze alleen een code in voor het gewenste item en het tafelnummer. Daar kunnen ze niet bij typen: laat de flauwekul maar weg. Zo wordt goede service, het voldoen aan een simpele wens van een klant, onmogelijk gemaakt door de veronderstelde efficiency van de moderne techniek.
x

Euro(pa)

Toen de euro nog niet bestond, hadden, neem ik aan, onze banken en institutionele beleggers, zoals pensioenfondsen, ook een deel van hun en onze centjes in Griekenland belegd. Als toen, net als nu, Griekenland in de deconfiture was geraakt, hadden die beleggers dan niet de kans gelopen (een deel van) hun beleggingen kwijt te raken? Hadden onze overheid en de overheden van andere landen geen poot uitgestoken om Griekenland - onder allerlei voorwaarden - op de been te houden? Hadden ze dan niet moeten overwegen de verliezen van de beleggers (iedere overheid in eigen land) bij te spijkeren?

Mensen die altijd al tegen 'Europa' en de euro waren roepen nu weer om het hardst "Zie je wel?" Zijn die ervan overtuigd dat we nu een behoorlijke waardevaste gulden zouden hebben? Zouden we met onze eigen gulden de economische stormen beter kunnen doorstaan? Waar halen ze die wijsheid vandaan?

Ik heb ook geen verstand van het internationale monetaire gebeuren. Ik weet wel dat als het in een ander land niet goed gaat, ze daar geen geld hebben voor het aanschaffen van producten die wij maken en graag aan hun zouden willen verkopen. Dat lijkt me niet bevorderlijk voor onze welvaart.

Er is een tijd geweest dat Friezen, Brabanders en Hollanders allemaal hun eigen beleid voerden. Gek genoeg doen we het nu al zo'n kleine 200 jaar samen en zijn we toch wat verwonderd als Vlamingen en Walen erover denken uit elkaar te gaan. Er is vast wel een van onze twaalf provincies die het meeste bijdraagt aan onze gezamenlijke welvaart. De inwoners van die provincie zijn toch gek dat ze de rest een beetje subsidiëren?
x