Errug, hè? Daar heb ik geen woorden voor.
x
Puber thuis (#6)
2 uur geleden
maandag 12 juli 2010
zondag 11 juli 2010
Herkomst
Het zal wel weer aan mij liggen, maar pas sinds het NOS-journaal van vrijdag 9 juli 2010 weet ik dat Giovanni van Bronckhorst van Molukse herkomst is. "Giovanni" deed mij altijd meer aan Italië denken en "Bronckhorst" is ook de naam van een gemeente in de Achterhoek, niet op Ambon. Dat Khalid Boulahrouz en Eljero Elia geen typische Friezen of Zeeuwen waren had ik al vrij snel door, maar Giovanni: nee.
Het is volstrekt onbelangrijk, maar Giovanni is maar voor de helft Moluks (zijn vader is afkomstig uit een andere Indonesische regio), maar intussen, las ik in Trouw, gaan ze op Ambon helemaal uit hun dak: Ambon is vertegenwoordigd bij de finale van het WK-voetballen! En als 'hun' Giovanni dan ook nog eens een fraai doelpunt scoort tegen Paraquay, zijn ze maar wat blij dat ze tot half vier 's nachts zijn opgebleven om dat allemaal te mogen meemaken.
Omdat ik nog wel eens naar sport kijk, hoor ik wel eens iets zeggen in de trant van: "De finale van het kleiduiven schieten heeft nog een Nederlands tintje, want de overgrootvader van moederszijde van Ernesto Salchicha y Jambon werd geboren in Etten-Leur." Moet ik dan iets rechter op gaan zitten, of mag ik een extra pilsje inschenken als Ernesto wint? Of geeft 'Nederlandse overgrootvader' alleen maar recht op één extra toastje met brie of peperpaté?
Ik vind het allemaal heel verwarrend. Stel dat vanavond Eljero het winnende doelpunt maakt. (Hij valt in voor de onderuit geschopte Robben.) Is dat dan een Surinaams doelpunt of een Nederlands doelpunt? Zit er nou voetbaltalent in zijn Surinaamse genen of heeft hij het voetballen gewoon geleerd bij SV Voorburg, Forum Sport en Tonegido? Of moet ik het ruim zien? Het is een Nederlands doelpunt, maar er is niets tegen dat ze in Paramaribo en Nickerie juichen, omdat het ook een Surinaams doelpunt is. Of omgekeerd.
Ik weet niet zoveel van genealogie en genetica, maar ik weet wel dat het DNA van mens en chimpansee voor ongeveer 95% overeenkomt. Straalt het (mogelijk ultieme) succes van het Nederlandse elftal ook een beetje af op de chimpansees? Ik zou vanavond naar het Museumplein kunnen gaan om daar het gedrag van 80.000 toeschouwers te bestuderen bij een mogelijk Nederlands doelpunt. Dat zou nog best eens tot leuke conclusies kunnen leiden.
x
Het is volstrekt onbelangrijk, maar Giovanni is maar voor de helft Moluks (zijn vader is afkomstig uit een andere Indonesische regio), maar intussen, las ik in Trouw, gaan ze op Ambon helemaal uit hun dak: Ambon is vertegenwoordigd bij de finale van het WK-voetballen! En als 'hun' Giovanni dan ook nog eens een fraai doelpunt scoort tegen Paraquay, zijn ze maar wat blij dat ze tot half vier 's nachts zijn opgebleven om dat allemaal te mogen meemaken.
Omdat ik nog wel eens naar sport kijk, hoor ik wel eens iets zeggen in de trant van: "De finale van het kleiduiven schieten heeft nog een Nederlands tintje, want de overgrootvader van moederszijde van Ernesto Salchicha y Jambon werd geboren in Etten-Leur." Moet ik dan iets rechter op gaan zitten, of mag ik een extra pilsje inschenken als Ernesto wint? Of geeft 'Nederlandse overgrootvader' alleen maar recht op één extra toastje met brie of peperpaté?
Ik vind het allemaal heel verwarrend. Stel dat vanavond Eljero het winnende doelpunt maakt. (Hij valt in voor de onderuit geschopte Robben.) Is dat dan een Surinaams doelpunt of een Nederlands doelpunt? Zit er nou voetbaltalent in zijn Surinaamse genen of heeft hij het voetballen gewoon geleerd bij SV Voorburg, Forum Sport en Tonegido? Of moet ik het ruim zien? Het is een Nederlands doelpunt, maar er is niets tegen dat ze in Paramaribo en Nickerie juichen, omdat het ook een Surinaams doelpunt is. Of omgekeerd.
Ik weet niet zoveel van genealogie en genetica, maar ik weet wel dat het DNA van mens en chimpansee voor ongeveer 95% overeenkomt. Straalt het (mogelijk ultieme) succes van het Nederlandse elftal ook een beetje af op de chimpansees? Ik zou vanavond naar het Museumplein kunnen gaan om daar het gedrag van 80.000 toeschouwers te bestuderen bij een mogelijk Nederlands doelpunt. Dat zou nog best eens tot leuke conclusies kunnen leiden.
x
zaterdag 10 juli 2010
Inspanning
Als zondagavond rond 22.15 uur in het Soccer City Stadion in Johannesburg het laatste fluitsignaal klinkt (of wat later als er verlengd moet worden, of nog wat later als er strafschoppen genomen moeten worden), heeft het Nederlands elftal in bijna vier weken tien wedstrijden gespeeld. Het heeft dan 15 uur (+ nog wat 'blessuretijd') gewerkt. Ja, dat is een tendentieuze opmerking. We moeten alle trainingen tussendoor er ook bij optellen. Maar ik denk niet dat ze gemiddeld acht uur per dag gewerkt hebben.
In een uitgebreid artikel in de Volkskrant wordt door een inspanningsfysioloog uitgelegd dat die voetballers het maar zwaar hebben. Ze hebben allemaal een vermoeiend seizoen achter de rug en over niet al te lange tijd begint het volgende vermoeiende seizoen. Dat hebben ze elk jaar, maar dit jaar nog die tien extra wedstrijden. Het leven van een topvoetballer is als een perpetuum mobile. Van Agt (die fysioloog): 'Ze moeten een jaar lang goed in hun vel zitten. (...) Het houdt nooit op en dat gaat eens ten koste van de kwaliteit. Je kunt niet eindeloos grenzen blijven verleggen. Ik voorzie dat spelers het straks niet meer accepteren.'
Als je dat zo leest, is het niet zo gek dat wij dinsdag massaal naar Amsterdam gaan om die jongens, of ze nou kampioen zijn geworden of niet, uit de grond van ons hart te bedanken voor wat ze voor ons fysiek en mentaal hebben willen opbrengen. Of ...?
Die jongens oefenen hun beroep uit tot pakweg hun vijfendertigste, voor een salaris waar de meeste mensen alleen maar van kunnen dromen. Als ze verstandig zijn, laten ze zich zodanig financieel adviseren dat ze zich na hun vijfendertigste nooit meer zorgen hoeven te maken over hun financiële oude dag. Dan kunnen ze nog wat bijklussen door hier en daar een clinic te doen, een winkelcentrum te openen of aan een lullig spelletje op tv mee te doen.
Vergelijk zo'n voetballer nou eens met een verpleegkundige. Die heeft een beroep dat fysiek en mentaal veel van een mens vraagt. Die verdient aanmerkelijk minder dan die voetballer. Die heeft geen team van fysiologen en -therapeuten, artsen, psychologen en weet ik veel om zich heen om daarop bij fysiek of mentaal ongemak een beroep te doen. Die mag naar het spreekuur van de Arbodienst. Die kan na het vieren van de vijfendertigste verjaardag niet de lier in de wilgen hangen. Die mag dan nog ruim dertig jaar doorwerken. En hard doorwerken! Na de vakantie wacht er gewoon weer een nieuw seizoen waarin ze, net als in het vorige seizoen, vol aan de bak moeten. Ze krijgen nooit een 'applauswissel'. Ze kunnen wel aangeven dat ze wat moe zijn, maar er is geen reservebank, laat staan dat er zich al een vervanger aan het warmlopen is. Er springen geen duizenden mensen overeind bij het verrichten van een uitzonderlijke prestatie. Een fout kan veel fataler gevolgen hebben dan een verkeerd gerichte terugspeelbal. "Je kunt niet eindeloos grenzen blijven verleggen. Ik voorzie dat verpleegkundigen het straks niet meer accepteren."
X
In een uitgebreid artikel in de Volkskrant wordt door een inspanningsfysioloog uitgelegd dat die voetballers het maar zwaar hebben. Ze hebben allemaal een vermoeiend seizoen achter de rug en over niet al te lange tijd begint het volgende vermoeiende seizoen. Dat hebben ze elk jaar, maar dit jaar nog die tien extra wedstrijden. Het leven van een topvoetballer is als een perpetuum mobile. Van Agt (die fysioloog): 'Ze moeten een jaar lang goed in hun vel zitten. (...) Het houdt nooit op en dat gaat eens ten koste van de kwaliteit. Je kunt niet eindeloos grenzen blijven verleggen. Ik voorzie dat spelers het straks niet meer accepteren.'
Als je dat zo leest, is het niet zo gek dat wij dinsdag massaal naar Amsterdam gaan om die jongens, of ze nou kampioen zijn geworden of niet, uit de grond van ons hart te bedanken voor wat ze voor ons fysiek en mentaal hebben willen opbrengen. Of ...?
Die jongens oefenen hun beroep uit tot pakweg hun vijfendertigste, voor een salaris waar de meeste mensen alleen maar van kunnen dromen. Als ze verstandig zijn, laten ze zich zodanig financieel adviseren dat ze zich na hun vijfendertigste nooit meer zorgen hoeven te maken over hun financiële oude dag. Dan kunnen ze nog wat bijklussen door hier en daar een clinic te doen, een winkelcentrum te openen of aan een lullig spelletje op tv mee te doen.
Vergelijk zo'n voetballer nou eens met een verpleegkundige. Die heeft een beroep dat fysiek en mentaal veel van een mens vraagt. Die verdient aanmerkelijk minder dan die voetballer. Die heeft geen team van fysiologen en -therapeuten, artsen, psychologen en weet ik veel om zich heen om daarop bij fysiek of mentaal ongemak een beroep te doen. Die mag naar het spreekuur van de Arbodienst. Die kan na het vieren van de vijfendertigste verjaardag niet de lier in de wilgen hangen. Die mag dan nog ruim dertig jaar doorwerken. En hard doorwerken! Na de vakantie wacht er gewoon weer een nieuw seizoen waarin ze, net als in het vorige seizoen, vol aan de bak moeten. Ze krijgen nooit een 'applauswissel'. Ze kunnen wel aangeven dat ze wat moe zijn, maar er is geen reservebank, laat staan dat er zich al een vervanger aan het warmlopen is. Er springen geen duizenden mensen overeind bij het verrichten van een uitzonderlijke prestatie. Een fout kan veel fataler gevolgen hebben dan een verkeerd gerichte terugspeelbal. "Je kunt niet eindeloos grenzen blijven verleggen. Ik voorzie dat verpleegkundigen het straks niet meer accepteren."
X
vrijdag 9 juli 2010
Werktitel
Het Parool stelt een aantal vragen aan Eberhard van der Laan, de nieuwe burgemeester van Amsterdam. Wat wordt - na Cohens "de boel bij elkaar houden" - zijn motto? Dat weet hij nog niet, wel een 'werktitel': verantwoordelijkheid. Amsterdammers moeten verantwoordelijkheid voor elkaar nemen. Niemand buiten of achteraan laten staan. Solidariteit, dat in de genen van Amsterdammers zit, hoort bij verantwoordelijkheid.
Voor mij heeft Eberhard zijn eerste slechte beurt gemaakt. Hij heeft zich al een tijdje kunnen voorbereiden op zijn nieuwe baan. Dan mag je, vind ik, iets meer verwachten dan zo'n cliché. Een beter antwoord zou zijn: "Dat weet ik nog niet. Laat me eerst even een paar maanden mijn gang gaan, inwerken en zo." Solidariteit is geen aangeboren eigenschap van Amsterdammers, van niemand overigens. Het is, waar je ook geboren ben of woont, een keuze.
Als over enige tijd de gemeente Gaasterlân-Sleat een nieuwe burgemeester krijgt kan die met evenveel aplomb tegen het Friesch Dagblad roepen dat de inwoners van die gemeente verantwoordelijkheid voor elkaar moeten nemen. Over enige tijd krijgen we een nieuwe minister-president. Die zal in ieder geval niet zeggen dat af en toe enige aandacht besteden aan je medeburgers wel aardig is, maar niet overdreven moet worden.
In Amsterdam zit niemand te wachten op een burgemeester of wethouder die een mooi motto bedacht heeft. Hoewel: een motto als "Weg met al die bouwputten!" zou de handjes wel op elkaar krijgen. Of: "Geen miljoenen verslindende jaren vertraagde megaprojecten!" Met "Parkeertarieven omlaag!" kan een burgemeester zich immens populair maken. Daar gaat hij helemaal niet over, maar wie weet er nou precies waar hij wel over gaat?
Bij zijn installatie zei Eberhard dat hij met zijn neus in de boter gevallen is. Jazeker: koud een week burgemeester mag hij alle Amsterdammers en nog een paar honderdduizend niet-Amsterdammers voorgaan in de huldiging van 'onze' jongens die terugkeren uit Zuid-Afrika. Ik zou geen betere gelegenheid weten voor het debiteren van een hele reeks gemeenplaatsen. Sterker nog: 'we' willen dan alleen maar gemeenplaatsen horen en zullen op onze wenken bediend worden.
x
Voor mij heeft Eberhard zijn eerste slechte beurt gemaakt. Hij heeft zich al een tijdje kunnen voorbereiden op zijn nieuwe baan. Dan mag je, vind ik, iets meer verwachten dan zo'n cliché. Een beter antwoord zou zijn: "Dat weet ik nog niet. Laat me eerst even een paar maanden mijn gang gaan, inwerken en zo." Solidariteit is geen aangeboren eigenschap van Amsterdammers, van niemand overigens. Het is, waar je ook geboren ben of woont, een keuze.
Als over enige tijd de gemeente Gaasterlân-Sleat een nieuwe burgemeester krijgt kan die met evenveel aplomb tegen het Friesch Dagblad roepen dat de inwoners van die gemeente verantwoordelijkheid voor elkaar moeten nemen. Over enige tijd krijgen we een nieuwe minister-president. Die zal in ieder geval niet zeggen dat af en toe enige aandacht besteden aan je medeburgers wel aardig is, maar niet overdreven moet worden.
In Amsterdam zit niemand te wachten op een burgemeester of wethouder die een mooi motto bedacht heeft. Hoewel: een motto als "Weg met al die bouwputten!" zou de handjes wel op elkaar krijgen. Of: "Geen miljoenen verslindende jaren vertraagde megaprojecten!" Met "Parkeertarieven omlaag!" kan een burgemeester zich immens populair maken. Daar gaat hij helemaal niet over, maar wie weet er nou precies waar hij wel over gaat?
Bij zijn installatie zei Eberhard dat hij met zijn neus in de boter gevallen is. Jazeker: koud een week burgemeester mag hij alle Amsterdammers en nog een paar honderdduizend niet-Amsterdammers voorgaan in de huldiging van 'onze' jongens die terugkeren uit Zuid-Afrika. Ik zou geen betere gelegenheid weten voor het debiteren van een hele reeks gemeenplaatsen. Sterker nog: 'we' willen dan alleen maar gemeenplaatsen horen en zullen op onze wenken bediend worden.
x
donderdag 8 juli 2010
Resultaat
Je moet toch minimaal 40 zijn om bewust gekeken te hebben naar de eerdere finales van het wk-voetbal waarin Nederland speelde. Ik was toen een stuk gekker dan nu, want ik heb in 1974 vrijwel alle wedstrijden die uitgezonden werden gezien. Ik heb in de beginfase wel het een en ander moeten missen, omdat we toen met vakantie in Schotland waren. De campings die we bezochten waren niet van dien aard dat ze ook een kantine met tv hadden. We moesten dus om iets te zien naar een pub. Het probleem was alleen dat de Engelsen iets minder belangstelling hadden dan wij voor het Nederlandse elftal. Als Nederland niet speelde wilde ik natuurlijk wel weten wat de deelnemers in dezelfde groep deden. Nu deed er, in een andere groep, ook een Schots elftal mee. Dus waar keken ze naar?
De wedstrijd waarin Nederland Europees kampioen werd heb ik ook niet gezien. Terwijl die wedstrijd gespeeld werd zat ik, samen met een vriend, op een bus te wachten bij het station van Murjek, een gehucht in het noorden van Zweden. Het was het begin van onze vakantie en bij het plannen daarvan had ik geen moment aan voetballen gedacht. Dat beroemde doelpunt van Van Basten heb ik pas maanden later voor het eerst gezien.
En aanstaande zondag is het dan weer zover. Tot nu toe heb ik, alles bij elkaar, nog geen uur live van het voetballen in Zuid-Afrika gezien. Uit berichten in de diverse media heb ik wel begrepen, dat Nederland de finale niet bereikt heeft door continu oogstrelend voetbal te spelen. Als iemand die niet zo zeer 'voor het resultaat' gaat, heb ik dus maar weinig gemist.
De Nederlanders die a.s. zondag in Spanje zijn hoeven niet te vrezen dat ze 'hun' jongens niet die finale zullen zien spelen. Zelfs in Catalonië zal elke tv hetzelfde programma uitzenden. In Madrid en Barcelona zal, neem ik aan, op grote pleinen op megaschermen de wedstrijd te volgen zijn.
Het is voor de liefhebbers alleen wat jammer dat 'wij' geen revanche kunnen nemen voor het verlies in 1974. En het is maar helemaal de vraag of we in 2014 wel revanche kunnen nemen op Spanje.
x
De wedstrijd waarin Nederland Europees kampioen werd heb ik ook niet gezien. Terwijl die wedstrijd gespeeld werd zat ik, samen met een vriend, op een bus te wachten bij het station van Murjek, een gehucht in het noorden van Zweden. Het was het begin van onze vakantie en bij het plannen daarvan had ik geen moment aan voetballen gedacht. Dat beroemde doelpunt van Van Basten heb ik pas maanden later voor het eerst gezien.
En aanstaande zondag is het dan weer zover. Tot nu toe heb ik, alles bij elkaar, nog geen uur live van het voetballen in Zuid-Afrika gezien. Uit berichten in de diverse media heb ik wel begrepen, dat Nederland de finale niet bereikt heeft door continu oogstrelend voetbal te spelen. Als iemand die niet zo zeer 'voor het resultaat' gaat, heb ik dus maar weinig gemist.
De Nederlanders die a.s. zondag in Spanje zijn hoeven niet te vrezen dat ze 'hun' jongens niet die finale zullen zien spelen. Zelfs in Catalonië zal elke tv hetzelfde programma uitzenden. In Madrid en Barcelona zal, neem ik aan, op grote pleinen op megaschermen de wedstrijd te volgen zijn.
Het is voor de liefhebbers alleen wat jammer dat 'wij' geen revanche kunnen nemen voor het verlies in 1974. En het is maar helemaal de vraag of we in 2014 wel revanche kunnen nemen op Spanje.
x
woensdag 7 juli 2010
Lawaai
Het gebeurt niet vaak dat ik in de vroege ochtend mijn toetsenbord beroer om te beginnen aan mijn dagelijkse tekst die jij nu zit te lezen. Ik was gisteren nogal uithuizig. Gelet op het huidige weertype zal dat niemand verbazen. Dat was echter niet de voornaamste reden. Die wordt gevormd door mijn toekomstige buurman, -vrouw of -stel. Geen idee wie dat is/zijn. Ik heb hen/haar/hem, bij mijn weten, nog niet niet ontmoet. De afgelopen dagen echter word ik van tijd tot tijd nadrukkelijk geconfronteerd met de activiteiten van de bouwvakkers, of 'mannetjes', die zijn ingehuurd om de toekomstige woning te verfraaien. Dat schijnt vrij ingrijpend te gebeuren. Ik heb neervallend puin gehoord en de mokers en boren die werden gebruikt bij het veroorzaken van dat puin. De woning is een kopie van de mijne, dus eigenlijk ben ik wel nieuwsgierig naar wat je aan zoiets simpels allemaal kunt veranderen. Ik vermoed dat het hier gaat om het 'natte' gedeelte. Vroeger was dat een plek om je te wassen. Voor mij is dat nog steeds niets meer en ik stel daar dus niet zulke hoge eisen aan. Mijn woning is de plek waar ik droog en uit de wind zit. De omgeving ervan vind ik belangrijker. Die is de laatste jaren gelukkig van dien aard dat wanneer het lawaai wat al te erg wordt, ik alleen maar de straat hoef over te steken om op een bankje in het plantsoen verder te lezen in het boek waar ik op dat moment mee bezig was. De komende dagen kunnen de heren nog hun gang gaan.
x
x
dinsdag 6 juli 2010
Gekkigheid
Ik ben lid van het EenVandaag Opiniepanel. Van tijd tot tijd krijg ik dus via e-mail een linkje naar een vragenlijst. Gisteren gingen de vragen - hoe kan het anders? - over het voetballen. Zo kon ik aangeven wie er naar mijn mening uiteindelijk op de plaatsen 1 t/m zouden staan. Daar klikte ik 'weetniet/geen mening' aan. Verder waren er, binnen het gegeven kader, redelijk normale vragen. Maar aan het eind werd ik verrast: Stel: Nederland wordt Wereldkampioen. Is dat voor u reden om dan iets bijzonders te doen? Laat u een tattoo zetten, verft u uw haar oranje of vernoemt u uw kind naar de topscorer? Gaat u een grote aankoop doen?
Ze zijn niet achterlijk bij de redactie van EenVandaag. Ze weten daar dat er mensen zijn die van gekkigheid niet weten wat ze moeten doen, maar het kan nog altijd gekker. Ik heb de indruk dat bijvoorbeeld een tattoo al bijna een normale reactie is voor een beetje enthousiaste fan. Maar stel nou dat je vrouw binnenkort gaat bevallen van een zoon en jullie hebben je voorgenomen die zoon de naam te geven van de Nederlander die het winnende doelpunt scoort. Jullie heten Van der Duyn van Maasdam en dat doelpunt wordt gemaakt door (invaller) Khalid Boulahrouz, of Eljero Elia, of Ibrahim Afellay. Ik heb niets tegen allochtone namen, maar vindt je zoon die naam over twintig jaar nog passend?
Een grote aankoop zit er voor de meeste mensen niet in, vrees ik. Er was al een grootbeeld-tv gekocht, met HD en zo en geluid van alle kanten. Na zes wedstrijden is het vakantiegeld al grotendeels besteed aan bier of andere drank en chips en weet ik veel wat voor snacks.
Maar de laatste vraag was de mooiste: De redactie van EenVandaag is op zoek naar een (afdeling van een) bedrijf dat met het personeel naar Zuid Afrika afreist als het Nederlands elftal de finale speelt. Werkt u zelf bij zo’n bedrijf of kent u een dergelijk bedrijf? Hieronder kunt u uw reactie kwijt. Een bedrijfsuitje heeft vaak als doel: teambuilding. Met z'n allen iets leuks doen versterkt de onderlinge band, of zoiets. Daar zit je dan met 100 collega's op de tribune en Nederland verliest! (Ja, dat is een mogelijkheid.) Werkt intens verdriet ook samenbindend? Ga je er met z'n allen, gesterkt door het gezamenlijk gedragen lijden, thuis weer flink ("Volle bak!") tegen aan? Ik zou er als CEO nog eens goed over nadenken.
x
Ze zijn niet achterlijk bij de redactie van EenVandaag. Ze weten daar dat er mensen zijn die van gekkigheid niet weten wat ze moeten doen, maar het kan nog altijd gekker. Ik heb de indruk dat bijvoorbeeld een tattoo al bijna een normale reactie is voor een beetje enthousiaste fan. Maar stel nou dat je vrouw binnenkort gaat bevallen van een zoon en jullie hebben je voorgenomen die zoon de naam te geven van de Nederlander die het winnende doelpunt scoort. Jullie heten Van der Duyn van Maasdam en dat doelpunt wordt gemaakt door (invaller) Khalid Boulahrouz, of Eljero Elia, of Ibrahim Afellay. Ik heb niets tegen allochtone namen, maar vindt je zoon die naam over twintig jaar nog passend?
Een grote aankoop zit er voor de meeste mensen niet in, vrees ik. Er was al een grootbeeld-tv gekocht, met HD en zo en geluid van alle kanten. Na zes wedstrijden is het vakantiegeld al grotendeels besteed aan bier of andere drank en chips en weet ik veel wat voor snacks.
Maar de laatste vraag was de mooiste: De redactie van EenVandaag is op zoek naar een (afdeling van een) bedrijf dat met het personeel naar Zuid Afrika afreist als het Nederlands elftal de finale speelt. Werkt u zelf bij zo’n bedrijf of kent u een dergelijk bedrijf? Hieronder kunt u uw reactie kwijt. Een bedrijfsuitje heeft vaak als doel: teambuilding. Met z'n allen iets leuks doen versterkt de onderlinge band, of zoiets. Daar zit je dan met 100 collega's op de tribune en Nederland verliest! (Ja, dat is een mogelijkheid.) Werkt intens verdriet ook samenbindend? Ga je er met z'n allen, gesterkt door het gezamenlijk gedragen lijden, thuis weer flink ("Volle bak!") tegen aan? Ik zou er als CEO nog eens goed over nadenken.
x
Abonneren op:
Posts (Atom)
