Nee?

Net heb ik nog even naar Nova gekeken. Daar ging het weer over de vraag: gaat Balkenende naar Brussel? Het is hem niet gevraagd. Hij is geen kandidaat. Een journalist vraagt: "Als u gevraagd wordt, zeg u dan nee?" Een duidelijk antwoord van Balkenende lijkt mij: "Inderdaad, dan zeg ik nee." Maar hij praat weer omheen. Ik hoop dat hij gevraagd wordt. Dan zegt hij hartgrondig: ""Ja!" Zijn we hier van hem af.

x

Meerderheid

Maandagavond gingen Wouter Bos, Jette Klijnsma, Mariëtte Hamer, Lilianne Ploumen en andere 'zwaargewichten' van de PvdA de confrontatie aan met de leden over de verhoging van de AOW-leeftijd. Ik heb niet op het laatste nieuws gewacht om de uitslag te vernemen, want die wist ik van tevoren al. Het enige wat me verraste was dat negen van de tien aanwezige leden met de verhoging akkoord ging. Ik had een wat kleinere meerderheid, tussen de 60 en 70 procent, verwacht.

Waarom benadruk ik hiervoor "aanwezige"? Op die ledenvergadering was, naar ik aanneem, het 'kader' aanwezig. Zo'n dertig jaar geleden behoorde ik bij dat kader, grotendeels bestaande uit goed opgeleide, vaak redelijk verdienende mensen. Ik zag de 'netwerkjes' en hoe ze werkten. Ik hield me daar verre van, want ik had en heb een hekel aan machtsspelletjes. Ik heb het vaak genoeg gehoord: "Het gaat er niet om of je gelijk hebt, maar of je gelijk krijgt." Dat betekende vaak: zorg dat de meelopers naar de vergadering komen waarin de beslissing valt. Ze hoeven hun mond niet open te doen, ze hoeven alleen maar met 'de top' mee te stemmen. Toen ik weer een 'gewoon' lid was ben ik nog één keer, tegen beter weten in, naar een afdelingsvergadering gegaan, waar die afdeling een standpunt moest innemen over de de ziektewetplannen, die destijds net zo omstreden waren als de AOW-plannen nu. Ik was de enige die tegen stemde. Het PvdA-lid Evert had namelijk dezelfde mening als het vakbondslid Evert.

Niet alleen 'de top' van de PvdA heeft zich van verder van de basis verwijderd, het kader is weer braaf meegelopen. Het wordt steeds drukker in het centrum.

x

Gezond

Wanneer ik in mijn jonge jaren de stad in ging en ineens trek had, ging ik naar een broodjeszaak als 'Van Dobben' of 'Broodje van Kootje'. De tosti was, in mijn herinnering, nog niet in zwang en het broodje shoarma kenden we helemaal nog niet. Kenmerk van het Amsterdamse broodje was, dat het vaak meer beleg dan broodje was. Daar had ik overigens geen enkel bezwaar tegen. Echte broodjeszaken zie je nauwelijks meer in Amsterdam. Van Dobben is er nog steeds en daar kun je ook nog steeds zo'n 'ouderwets' broodje krijgen. (En natuurlijke die beroemde kroket.)

De broodjeszaken zijn verdwenen, vermoed ik, omdat je tegenwoordig in bijna elke horecagelegenheid een broodje, baguette, ciabatta, pistolet of wat dan ook kunt krijgen. Die bestel ik dan ook wel eens. Wat me dan altijd irriteert is dat ik niet alleen dat broodje en het door mij uitgekozen beleg krijg, maar vaak tussen beleg en broodje plakken tomaat, halve augurken, olijven, stukken courgette en blaadjes sla. Ik ben de eerste om toe te geven dat ik motorisch enigszins gestoord ben, maar of ik die broodjes nu met vork en mes te lijf ga of er gewoon uit de hand happen van neem, steevast glijden al die meegeleverde groenten een door mij ongewenste kant op. Vaak nog irriterender vind ik dat naast een broodje wat geraspte worteltjes en uitjes uit een of ander potje gedrapeerd worden, ook wel eens vergezeld van een bolletje van iets dat in de verte aan een huzarenslaatje doet denken en ook uit een fabriek komt.

Op menu's worden die broodjes met groenten nog wel eens aangeduid met 'broodje gezond', alsof dat enkele slablad en die paar andere groenterudimenten een broodje kaas of halfom veel gezonder zouden maken. Tot mijn genoegen las ik in de Volkskrant, dat uit onderzoek van de Consumentenbond blijkt, dat het 'broodje gezond' meestal helemaal niet zo gezond is. Van de veertien onderzochte broodjes bevatten er volgens de Consumentenbond maar drie voldoende groente. Ze waren allemaal te zout en de helft bevatte te veel calorieën. OK, zonder die groenten bevatten ze ook teveel calorieën en zijn ze ook te zout, maar die enkele keer dat ik een broodje buiten de deur eet zal me niet de das omdoen. 'AH to go' is één van de twee bedrijven die nog 'redelijke' broodjes gezond leveren, maar dat vind ik meer iets voor toeristen die op weg van het Paleis op de Dam naar het Anne Frankhuis al wandelend nog even gauw iets willen eten. In zo'n geval stop ik liever even bij een haringkraam en verorber daar twee (nooit één) haringen. Daar haal ik altijd de avond wel mee. Dat is nog echt gezond ook, want die barsten van goede vetzuren.

x

Bereikbaar

Een van de drie blogs die ik dagelijks met veel plezier volg is "Niets is geheel waar, en zelfs dat niet". De auteur is Gerbie, een leraar in Twente. Mijn onderwerpen zijn meestal recente nieuwsberichten. Gerbies 'blikveld' is aanmerkelijk ruimer: hij bespreekt bijvoorbeeld een boek, heeft het over een amateur voetbalvereniging, beschrijft ergernissen in het verkeer of laat af en toe zijn dochter Suus (zij is een maand of tien oud) haar kijk op het leven om haar heen geven, wat tot zeer humoristische teksten leidt. Zijn blog van zaterdag gaf een aardige illustratie van een van de aspecten van het huidige tijdsgewricht. Dat gaf mij weer aanleiding tot een van mijn overpeinzingen (of geneuzel, dat mag je zelf uitmaken).

In het algemeen sta ik niet meteen te juichen als weer iets hoor over privatisering en/of marktwerking. Maar zelfs ik kan niet ontkennen dat de demonopolisering van de telefoonmarkt zijn gunstige effecten heeft gehad. Bellen is in beginsel een stuk goedkoper geworden, maar ik heb wel eens het idee dat veel mensen tegenwoordig meer geld aan het bellen kwijt zijn dan voorheen. Dat heeft natuurlijk alles te maken met de stormachtige opkomst van het mobieltje. Vroeger belde je (privé) alleen thuis, dus in het algemeen 's avonds, of overdag in het weekend. Tegenwoordig kun je de hele dag door privé bellen. Nou, dat doen we dan ook! En als we niet met iemand praten, sturen we wel een sms'je. Uit een onderzoek in 2006 blijkt dat 92% van de mobiele gebruikers geen dag zonder hun telefoon kan. We zijn al weer drie jaar verder, maar dat aantal niet verminderd zijn.

Er wordt wel eens gezegd dat we steeds individualistischer worden. Dat zal best, maar we moeten kennelijk wel voortdurend contact hebben met al die andere individualisten. Het lijkt erop dat dat stukje techniek, dat steeds kleiner wordt en steeds meer kan, ons leven is gaan beheersen. Het is zo langzamerhand een doodzonde niet voortdurend bereikbaar te zijn. Al lang vóór de introductie van het mobieltje had ik de gewoonte mijn telefoon op voicemail te zetten gedurende tijden dat ik niet gestoord wenste te worden. Dat doe ik nog steeds. Het handjevol mensen dat mijn mobiele nummer kent weet dat het geen alternatief is, want het mobieltje staat zelden aan. Ik blijf individualistisch bezig zo lang het nog kan.

x

Award

Wanneer je 35 wordt heb je, statistisch gezien, nog meer dan helft van je leven vóór je liggen. Er kan dus nog veel gebeuren. Je kunt nog grootse prestaties leveren, of alles wat je tot dan toe gepresteerd hebt kan door een fout, een misstap, volledig op de achtergrond raken.

Het komt nogal eens voor dat een biografie verschijnt van iemand die nog dertig moet worden. Die betreft dan een persoon die op dat moment en enige tijd daarvoor nogal in het nieuws was, bijvoorbeeld een popster of een sporter. Ik denk dan altijd: ach, een of andere journalist ziet een aardige mogelijkheid om over de rug van een bekend persoon nog wat bij te schnabbelen, want de fans moeten zo'n boekje natuurlijk hebben. Jaren geleden las ik regelmatig het Amerikaanse weekblad 'Newsweek'. Dat had toen een rubriek 'Where are they now?' In het kort werd een persoon belicht die een aantal jaren daarvoor nogal in het nieuws was, maar die geheel in de vergetelheid was geraakt. Ik denk dat zoiets ook gebeurt met veel personen die nu regelmatig in het nieuws zijn en wiens biografie over een paar jaar alleen nog bij De Slegte of op rommelmarkten te vinden is.

In de Volkskrant las ik dat Robbie Williams (35) de 'Lifetime Brit Award' krijgt voor zijn bijzondere bijdrage aan de muziek. Is de verwachting nu dat hij de rest van zijn leven niets meer presteert dat ooit nog eens voor de een of andere prijs in aanmerking komt, dus laten we dat nu maar doen? Die kans zit er dik in, want ik las ook: Robbie Williams probeert een comeback te maken (...) en gaf zijn eerste concert in drie jaar.(Onderstreping toegevoegd.)

Zeg nu 'Sven Kramer' en de meeste Nederlanders weten op zijn minst dat je het hebt over een jonge man die aardig kan schaatsen. Maar bij wie gaat er een lichtje branden als je 'Wim van der Voort' zegt? Nou, die won in 1952 bij de Olympische Winterspelen een zilveren medaille op de 1500 m. Wat ik maar zeggen wil: als je nu wereldberoemd bent in heel Nederland, maak er dan nu gebruik van, want over een paar jaar is iedereen je vergeten.

x

Ring

Gisteravond werd "de fel begeerde Gouden Televizier Ring 2009" uitgereikt. Je hoeft niet bang te zijn dat ik je hier ga vervelen met een kritische/cynische/satirische beschouwing van die uitreiking, want ik heb er niet naar gekeken. Ik vond het niet zo interessant of nu 'Gooische Vrouwen', 'Wie is de Mol?' of 'Boer zoekt vrouw Extra' die fel begeerde ring zou winnen, want ik kijk nooit naar die programma's. Ik heb wel een tijdje zitten nadenken over de vraag: wat is het verschil tussen 'Boer zoekt vrouw' en 'Boer zoekt vrouw Extra'? O ja: het gaat natuurlijk om programma's uit het afgelopen seizoen seizoen. Dat 'Boer zoekt vrouw Extra', bedacht ik, is vast een verder uitmelken van het gewone 'Boer zoekt vrouw' geweest, want daar kunnen we geen genoeg van krijgen. En eerlijk is eerlijk: Yvon Jaspers is een lekker ding.

De taalkundige in mij zat weer met een andere vraag: waarom zijn het Gooische vrouwen? Het is toch 'Gooise matras' en 'Gooise heide'?

Nou denken jullie misschien, dat ik die drie genomineerde programma's beneden mijn intellectuele stand vind en dat ik uitsluitend naar hoogwaardige, mijn intellect stimulerende en uitdagende programma's kijk. Stel je gerust, niets is minder waar. Gisteravond heb ik naar RTL5 zitten kijken. Daar was 'Die hard 4.0' te zien, een recht voor z'n raap actiefilm. Niks intellectuele diepgang. Gewoon de vierde in een serie waarin Bruce Willis een politieman speelt die tegen wil en dank in gecompliceerde situaties met terroristen terecht komt. Het is allemaal net een tikkeltje 'over the top', maar grappig en onderhoudend. Het zijn B-movies en niemand heeft er ooit zelfs maar over gepeinsd ze te nomineren voor een Oscar of Emmy Award, maar er zijn Oscarwinnaars die ik zonder meer inruil voor een competent gemaakte B-movie.
x

Service

Hij bestaat toch nog hier en daar: de échte service. Ik was in een avontuurlijke stemming en besloot eens een keer zelf pesto te maken. Daarvoor heb je pijnboompitten nodig. Bij de grote AH kon ik nergens pijnboompitten vinden. Nu komt het voor dat ik noch de bomen, noch het bos zie, al sta ik er vlak voor of middenin. Ik schoot een wat oudere mevrouw Heijn aan. Zij moest mij teleurstellen. AH had overal alle pijnboompitten uit de schappen verwijderd, want er was iets mee. Ik ging mijn wagentje met andere dingen vullen. Een minuut of vijf later kwam dezelfde mevrouw Heijn naar me toe: ze had nog eens nagevraagd en ze waren er weer. Ze leidde mij naar de afdeling knabbelnootjes en inderdaad daar lagen enkele zakjes. Ik heb deze dame uitvoerig bedankt.