SUIKER

Bij Albert Heijn, maar ook wel bij andere supermarkten, geloof ik, kun je vers geperste jus d'orange tappen. Sins enige tijd doe ik dat wel eens. Ik neem dan een kwart liter. Albert Heijen levert er ook flesjes bij maar, ecologisch bewust als ik ben, gebruik ik steeds hetzelfde (plastic) flesje.

Ik ben dus lekker gezond bezig. Dacht ik, totdat ik in Trouw een artikel las onder de kop

Zelfs één klein glaasje fruitsap per dag verhoogt kans op kanker

Dat blijkt uit Frans onderzoek. Zelfs één klein glaasje fruitsap (100 ml) per dag zou het risico al verhogen. Wie frequent suikerhoudende dranken consumeert, ziet de kans op kanker met 18% stijgen. De onderzoekers zijn hiermee de eerste die in een significant onderzoek een specifieke associatie tussen beide kunnen vaststellen. Bovendien toonden ze aan dat de kans op kanker even groot is bij de inname van fruitsap als bij andere frisdranken, zoals cola. Ook 100% pure fruitsappen verhoogden het risico, aldus de onderzoekers. (Onderstreping toegevoegd.)

Voor het onderzoek werden 102.257 Fransen gedurende negen jaar gevolgd. Ik ben geen wetenschapper, maar dat lijkt me een redelijke grote steekproef om relevante conclusies op te baseren.

 Toch maar weer stoppen met het tappen van verse jus d'orange? Nou, nee, de onderzoekers vinden niet dat suikerhoudende dranken volledig verbannen worden. "Zoals gewoonlijk in de voedingsleer is het niet de bedoeling om bepaalde voedingsmiddelen te gaan vermijden, maar gewoon om een evenwicht te vinden". Daar komt nog eens bij dat het járen geleden is dat ik frisdrank gedronken heb. In mijn thee en koffie gebruik ik geen suiker, maar zoetjes.

Nog één vraag: zijn de suikers in vruchtensappen en frisdranken wat anders dan suikers in snoep, koekjes, vla en andere vaste stoffen? Volgens mij is suiker gewoon suiker, waar het ook in zit. Waarom ineens paniek zaaien over suiker in sapjes en drankjes?

VEGEN

Als mijn mobieltje wordt gebeld verschijn op het schermpje de tekst "Veeg omhoog om te beantwoorden". Er zijn weinig mensen, vermoed ik, die niet minimaal één maal per dag over hun mobieltje vegen. Er zijn er die het misschien wel honderden malen per dag doen. Is er iets nieuws gekomen bij Facebook en/of Twitter en/of Instagram? Heb ik er misschien een vriend of volger bij?

Ik veeg niet zo vaak. Ik wordt niet vaak gebeld en zelf bellen doe ik meestal thuis via mijn vaste lijn. De sociale media zijn aan mij niet besteed. Ik heb niet veel apps op mijn mobieltje. Ik gebruik dagelijks Appie, waarmee ik bij Albert Heijn kan zelfscannen, zodat ik niet langs de kassa hoef, waar ik al gauw problemen met betalen heb, omdat ik niet goed bij mijn portemonnee kan, die zich bevindt in een tasje dat aan een armsteun van mijn scootmobiel hangt.

Ik heb het hier over 'vegen', maar er zijn waarschijnlijk maar weinig mensen die het over 'vegen' hebben. In hedendaags Nederlanders hebben we het over 'swipen'. Is dat wel een Nederlands woord? Ja hoor, ik heb dat even gecheckt. (Ik weet best wel veel over onze taal, maak nauwelijks schrijffouten, maar wil zo af en toe toch wel even zeker weten of ik gelijk heb.) Ik raadpleeg vaak woordenlijst.org, de digitale versie van het Groene Boekje. Swipen is opgenomen in de Woordenlijst en behoort daardoor officieel tot de Nederlandse taal.

LETTERS

Nadat deze iconisch genoemde letters van het Museumplein verdwenen waren, ben ik ze uit het oog verloren. Een artikel in Het Parool leerde me dat ze niet echt verdwenen zijn. Ze reizen nu de stad rond. Ze stonden al eens in Zuidoost en ook al eens in Noord, daar waar je aankomt als je de pont midden achter Amsterdam Centraal neemt.

Sinds maandagochtend staan die letters in de Van der Pekbuurt in Noord.

Waar de letters gaan, daar volgen de toeristen. Het is een waarheid die maandag wederom wordt bevestigd. Nog voor de letters op het Van der Pekplein zijn geplaatst, staan toeristen al met camera’s in de aanslag.

De letters zijn een zeer gewilde achtergrond voor een selfie. Toeristen zoeken ze echt op alleen voor een selfie. Op het Museumplein waren de letters goed voor zo’n zesduizend selfies per dag.

Al die toeristen komen nu, naar verwachting, naar de Van der Pekbuurt. Ik vraag me af of de oorspronkelijke bewoners van deze buurt daar echt blij mee zullen zijn. In Wikipedia lees je: "De buurt is opgezet als arbeidersbuurt in het interbellum. Het was een van de eerste tuindorpen die tussen de Eerste en Tweede Wereldoorlog werden ontwikkeld in Amsterdam-Noord om een tegenwicht te bieden aan de verpauperde volksbuurten in de binnenstad." Het was nog altijd een buurt waar niet de hoogstbetaalde Amsterdammers wonen.

In de Van der Pekbuurt heeft de gentrificatie al toegeslagen, dat is volgens Wikipedia "een proces van opwaardering van een buurt of stadsdeel op sociaal, cultureel en economisch gebied, het aantrekken van kapitaalkrachtige nieuwe bewoners/gebruikers en de daarmee gepaard gaande verdrijving van de lagere klassen uit het stadsdeel. De opwaardering gaat gepaard met een stijging van de prijzen voor onroerend goed en de huurprijzen."(Onderstreping toegevoegd.) De prijzen van onroerend goed en de huurprijzen zullen alleen maar verder stijgen. De buurt wacht, vrees ik, dezelfde ontwikkeling die de (in mijn jeugd verpauperde) volksbuurten de Jordaan, de Pijp en Oud-West al doorgemaakt hebben of nog doormaken. Nog een paar jaar en wonen in de Van der Pekbuurt is alleen nog weggelegd voor de goedbetaald yuppen. Winkels worden restaurant. Toeristen maken de buurt onleefbaar.

WACHTEN

Afgelopen zaterdag bracht het Aanvullend Openbaar Vervoer mij en mijn rollator naar mijn zuster in Weesp. Ik had geregeld dat de taxi mij om 15:40 uur zou ophalen. De taxi mag 15 minuten vroeger of later komen.

Sinds enige tijd verschijnt erop het scherm van je laptop of smartphone een mededeling: "eerstvolgende rit over ... minuten". Dat begint meestal bij 8 en loopt dan af. Een tijdje geleden kwam de taxi wel een  kwartier lang "over zeven minuten". Stond hij toen ergens stil?

Zaterdag kwam hij wel heel  vroeg:

Je zou daaruit de conclusie kunnen trekken dat de taxi negen minuten geleden zou arriveren. Andere mogelijkheid: de taxi staat al negen minuten voor de deur. Niet zo aannemelijk, want dan zou de chauffeur wel aanbellen.

Ik boek mijn ritten meestal online, thuis op mijn laptop, buitenshuis op mijn smartphone. Zo wilde ik zaterdag ook mijn rit terug naar huis boeken. Ik typte het adres van mijn zuster in, maar kreeg toen de mededeling "We hebben helaas geen resultaten gevonden. Mogelijk kunnen wij u telefonisch verder helpen."

Ik dus bellen. Ik ben er aan gewend dat 'al onze medewerkers in gesprek zijn'. Meestal duurt het een minuut of vijf. Zaterdagavond heb ik het gesprek (als je dat zo noemen mag) na 15 minuten beëindigd. Met dat wachten kon ik nog wel leven, maar niet alleen laten ze van die vreselijke muziek horen, er wordt ook nog eens gezegd dat je je ritten ook online kan bestellen. "Ga naar www.... enz." Tijdens het gedurende 15 minuten wachten hoor je die mededeling ongeveer 50 keer en geloof me, dan wil je het echt niet meer horen. Dan kap je het 'gesprek' af.

Gisteren heb ik de klantenservice gebeld. Dat van die -9 minuten vonden ze wel gek, maar verder kwamen ze niet. Ik heb ze geadviseerd contact op te nemen met ICT-afdeling. Dat ik 15 minuten moest wachten vonden ze heel vervelend en dat dat adres niet gevonden kon worden, vonden ze ook wel vreemd. Ik heb ze geadviseerd de ICT-afdeling ook hierbij in te schakelen om de herkenning van adressen nog eens goed te bekijken en dat tot vervelens toe herhalen van die boodschap in te perken.

Doe deze nog een keer.

EINDE

Ik kijk graag naar 'Floortje naar het einde van de wereld'. Ik ben niet zo zeer geïnteresseerd in de mensen die ze ontmoet, als wel in het landschap waarin ze leven. Tropische streken, met al die bomen, doen me nooit zo veel. Ik zie liever kale berglandschappen, met besneeuwde bergtoppen.

Gisteren was het weer zo ver. Floortje was bij een Duits echtpaar dat het drukke stadsleven had opgegeven voor het wonen in en leven van de natuur in het Chileense deel van Patagonië, aan de voet van de Andes, prachtig gebied.

Ik heb ooit wel eens het idee gehad een voettocht door Patagonië te maken. Beelden daarvan deden me altijd denken aan Lapland, waar ik zo veel voettochten gemaakt heb. Gisteren bedacht ik mij: als ik wel eens zo'n tocht in the middle of nowhere van Patagonië gemaakt zou hebben en ik zou onverwacht op een woning stuiten waarin een echtpaar met negen kinderen woonde, dan zou ik ontzettend de pest in hebben. Ik zou onverwacht en ongewild weer in de bewoonde  wereld zijn, die ik graag, voor een paar weken, ontvluchtte.

Plekken aan het einde van de wereld zijn in het algemeen moeilijk te bereiken. Om dat echtpaar te bereiken moest Floortje in de dichtstbijzijnde bewoonde wereld een lift regelen die haar afzette bij een rivier waarvandaan ze de rest moest lopen. Pas bij de vierde chauffeur die Floortje aansprak had ze succes. Hij ging de goede kant op. Toen dacht dacht ik weer: waarom doe je zo moeilijk? Je hebt toch vervoer bij de hand?

Floortje gaat natuurlijk nooit helemaal alleen naar het einde van de wereld. Je ziet ze nooit, maar er gaat een hele ploeg mee: mensen met camera's, mensen met geluidapparatuur. Die wachten echt niet op een lift, die sowieso geen ruimte heeft voor al die apparatuur. Die hebben een auto geregeld waarin ze al die spullen kunnen vervoeren. Met die auto kan Floortje ook meerijden tot de weg ophoudt en ze verder moet lopen met haar rugzak op haar rug.

Lopen die jongens met al die apparatuur achter Floortje aan? Ik betwijfel het. Ook, of juist in afgelegen, dun bewoonde gebieden kunnen helikopters een uitkomst zijn. Floortje en de rest van de crew kunnen zich door zo'n helikopter ergens laten afzetten. Maar als je ziet hoe Floortje door een helikopter wordt afgezet, gaat dat hele idee van "naar het einde van de wereld" natuurlijk verloren.

Bla, bla, bla, bla, bla, bla, bla, bla, bla, bla, bla, bla, bla, bla, bla, bla, bla, bla, bla, bla, bla, bla, bla, bla, bla, bla, bla, bla, bla, bla, bla, bla, bla, bla, bla, bla, bla, bla, bla, bla, bla, bla, bla, bla, bla, bla, bla, bla, bla, bla, bla, bla, bla, bla, bla, bla, bla, bla, bla, bla, bla, bla, bla, bla, bla, bla, bla, bla, bla, bla, bla, bla, bla, bla, bla, bla, bla, bla, bla, bla, bla, bla, bla, bla, bla, bla, bla, bla, bla, bla, bla, bla, bla, bla, bla, bla, bla, bla, bla, bla, bla, bla, bla, bla, bla, bla, bla, bla, bla, bla, bla, bla, bla, bla, bla, bla, bla, bla, bla, bla, bla, bla, bla, bla, bla, bla, bla, bla, bla enz.