Transgender

Op een website van de KRO lees ik: "We gebruiken de term transgender in de betekenis van je jongen/man voelen terwijl je fysiek een meisje/vrouw bent of anders om." Ik kom daar op omdat ik in Trouw de kop lees: Transgenders niet welkom in Amerikaanse leger. Het duurde in Amerika tot Bill Clinton president werd, voordat homo's, lesbiënnes en biseksuelen (holebi's) bij de Amerikaanse krijgsmacht mochten dienen, maar: ze mochten niet voor hun geaardheid uitkomen. Anderzijds was het de overheid/de krijgsmacht verboden militairen naar hun geaardheid te vragen. ('Don'ask, don't tell' heette dat beleid.) In 2011 tekende president Obama een wet die die het voor holebi's mogelijk maakte om wel uit te komen voor hun seksualiteit. Maar die nieuwe wet geldt niet voor transgenders.

In Nederland doen we het stukken beter: Nederland staat volgens onderzoek van het Haags Centrum voor Strategische Studies (HCSS) op de tweede plek wereldwijd als het gaat om acceptatie van homo's, lesbiennes en transgenders bij defensie. Al veertig jaar mogen alle geaardheden zich aanmelden, terwijl bijvoorbeeld het Engelse leger pas sinds 2000 homoseksuelen toelaat.

Trouw schrijft ook over een transgender bij de Nederlandse krijgsmacht: Mees Soffers (43) werkt vanaf haar achttiende bij het Nederlandse ministerie van defensie. De eerste twintig jaar als man, maar sinds dit jaar officieel als vrouw. Soffers: "Het is een strijd geweest, je voelt dat je anders bent, maar je weet niet zo goed waar het zit. Tijdens mijn uitzending is Bosnië in 2008 realiseerde ik me dat ik in het verkeerde lichaam zat."

Bij terugkomst in Nederland meldt Soffers zich direct aan bij het VU in Amsterdam en begint met gesprekken. Tijdens deze gesprekken blijft ze gewoon werken als groepscommandant in Ermelo. Als Soffers voor het eerst als vrouw gekleed komt werken, zijn de reacties van haar collega's op z'n zachtst gezegd niet goed. Ze wordt gepest en twee keer met de dood bedreigd. Soffers: "Mensen, mannen vooral, zien het als een soort verraad denk ik. Of ze zijn gewoon bang voor het onbekende."

Hoeveel beter doen we het hier eigenlijk? De officiële regels zijn prima, maar in de dagelijkse praktijk zijn 'we' geen cent beter dan de Amerikanen. Uit recent onderzoek blijkt dat nog altijd veel niet-hetero's met name in hun werkomgeving niet voor hun seksuele geaardheid durven uitkomen uit, de niet-onterechte, vrees dat ze daarmee gepest zullen worden, of dat er sprake zal zijn van een negatief effect op hun carrièrekansen.

We maken ons zelf graag wijs dat we een zeer tolerant volkje zijn, maar in Het PAROOL las ik: De spanningen tussen bevolkingsgroepen in Amsterdam is het afgelopen jaar opgelopen. Dat blijkt uit onderzoek van de Dienst Onderzoek en Statistiek. Dit jaar ervaarde 19,5 procent van de Amsterdammers dergelijke spanningen, terwijl dat in vorige jaren nog 15 procent was.  Daar werkt niet alleen Wilders aan mee. Als we maar vaak genoeg lezen en horen over (terugkerende) jihadisten en 'toegenomen dreigingsniveau' gaan we al gauw onze islamitische buurman met andere ogen bekijken. Tolerantie is geen zaak van wetgeving alleen.

Gewenning

Ik ga nog even door over die drie doden bij het Amsterdam Dance Event, want de kranten doen dat ook. Zo heeft Het PAROOL als kop: CDA 'weigert te accepteren dat er massaal harddrugs wordt gebruikt'. Het CDA pleit voor meer controles om zo tot drugsvrije feesten te komen. SP, D66 en GroenLinks zien liever dat pillen weer ter plaatse getest kunnen worden.

Wat een gedoe om drie doden in vijf dagen. Op de website van de Jellinekkliniek lees ik: In 2011 overleden er 18.858 mensen door roken. Dat zijn er omgerekend 258 per vijf dagen. Bij alcohol gaat het, ook volgens cijfers van de Jellinekkliniek, om 60 doden per vijf dagen.

Nu weet ik ook wel dat alom personen en organisaties zich zorgen maken over de risico's van het gebruik van tabak en alcohol, maar het heeft niet tot die paniek geleid als nu om die paar doden  t.g.v. XTC. Over een paar jaar zijn we daar ook aan gewend en is het geen nieuws meer.

Bedenken

Tijdens de Amsterdam Dance Event zijn drie mensen overleden, waaschijnlijk ten gevolge van het gebruik van XTC. Moeten we dat nu erg vinden? Ik denk het eigenlijk niet, De overheid vindt tenminste niet dat ze iets aan het XTC-gebruik moet doen. Dat is een taak voor de organisatoren van dat soort feesten, Maar de media, in ieder geval de kranten en de tv, duiken er wel bovenop. Dan krijg ik de neiging daar iets over te schrijven, maar eerlijk gezegd heb ik geen idee wat ik er dan over moet schrijven. Bedenk zelf maar wat.

Effect

Gisteren realiseerde ik het mij ineens. Een paar dagen geleden, 14 oktober om precies te zijn, was het twee jaar geleden dat ik mijn laatste sigaret rookte. Alleen al het feit dat ik er eigenlijk nauwelijks bij stilgestaam heb bewijst naar mijn mening dat ik echt geen behoefte meer heb aan nicotine. Ik was een fanantieke roker, maar heb het eigenlijk niet gemist. Het is wel jammer dat het stoppen geen aantoonbaar positief effect heeft gehad op mijn fysiek functioneren. Na enkele tientallen meters lopen, moet ik naar adem happen.

Op ander gebied is er wel een duidelijk positief effect: hoewel mijn pensioenen de afgelopen twee jaar - en jaren daarvoor - niet zijn aangepast aan de inflatie, is het saldo van mijn privérekening aan het eind van iedere maand niet of nauwelijks lager dan aan het eind van de maand daarvoor. Ik tel mijn zegeningen.

Verzekeren

Het is moeilijk Nederlands medisch personeel naar gebieden te sturen waar ebola heerst. Verzekeraars willen geen verzekering afsluiten voor de vergoeding van de hoge kosten van repatriëring bij mogelijke besmetting.

Ik heb tot mijn verwonderng onze regering nog niet horen zeggen: 'Dan maar geen verzekerering, die kosten dragen wij wel.' In westelijk Afrika zijn al duidenden ten gevolge van ebola overleden en er zullen nog velen volgen. Dat kan best een hoop geld gaan kosten, maar mensen redden van een vreselijk lot doen wij graag. In Irak kunnen nog velen het slachtoffer worden van het moorddadig optreden van IS. Maar na enige aarzeling stuurden wij acht F16's (zes actieve, twee reserve) naar Jordanië, van waaruit ze IS in Irak gaan bestoken. 

In het Algemeen Dagblad las ik: De Nederlandse F-16's beschikken over infrarood-gronddoelraketten en lasergestuurde bommen, Mavericks. Die laatste zijn ook gisteren ingezet. Kosten: enkele duizenden tot soms wel 20.000 dollar per stuk, zegt militair historicus Christ Klep. Die F16's zijn al enkele keren in actie geweest, waarbij al diverse bommen zijn afgevuurd. Daarbij is, naar ik aanneem, aardig wat kerosine verstookt en en dan zijn er nog allerlei andere (personele en materiële) kosten. Ik heb het idee dat als we het geld daarvoor aan de bestrijding van ebola zouden besteden, het 'rendement' (geredde mensenlevens) groter zou zijn. En 'collateral damage' zou er ook niet zijn.

Verjaardag

Boukje

18-10-1944 ................ 29-7-1996

Vandaag zou Boukje zeventig jaar geworden zijn. Helaas is ze maar 51 jaar oud geworden. Er is geen graf waar ik heen kan gaan, want ze is gecremeerd. Er is geen urn met as, want die heb ik in zee laten uitstorten. Al 18 jaar is zij alleen nog een heel mooie herinnering, voor mij, maar ook voor veel anderen die haar gekend hebben. Ik heb al eens o.a. deze twee regels uit een vertaald sonnet van Shakespeare geciteerd:

De dood zal jou niet in zijn schaduw krijgen,

Wanneer jij in mijn zinnen blijft bestaan.

Onlangs hoorde ik in een film de volgende regel uit een gedicht van Thomas Campbell:  

Voortleven in harten die we achterlaten, is niet sterven.  

Zo leeft Boukje voort en daarom heb ik geen graf en geen urn nodig.

Onze verjaardagen en andere 'gedenkdagen' vierden wij altijd met ons tweeën. Ik heb mijn vijftigste en zestigste verjaardag ‘groot’ gevierd en Boukje haar veertigste en vijftigste. Mijn zeventigste heb ik niet gevierd, maar Boukje zou dat zeker wel hebben willen doen. Nu valt er voor mij dus niets te vieren. Het wordt een dag als zeer veel voorgaande. Waarschijnlijk ga ik veel naar muziek luisteren, Bach, The Band, om maar wat te noemen. Ik heb al geluisterd naar de 'Rapsodia Cubana' van Ernesto Lecuona.

Nee, ik heb er nooit samen met Boukje naar geluisterd. Ik hoorde het voor het eerst na het overlijden van Boukje. Het stond op een CD met muziek van Lecuona, waar ik jaren naar gezocht had. Waarom weet ik niet, maar het deed me direct aan Boukje denken en nog steeds luister ik er vaak naar. Dan moet ik ook wel eens denken aan wat Boukje ooit, ik weet niet meer naar aanleding waarvan, tegen me zei: "Eigenlijk ben jij een  grote romanticus." Ik zei dat ze gelijk had en dat had ze ook.

Ik hoef al jaren niet na te denken over een cadeau. Ik heb deze keer mezelf een cadeau gegeven. Ik heb het nog niet. Er wordt nog aan gewerkt. Zodra ik het heb, zal ik het hier laten zien.

PS
De foto is de laatste die van Boukje gemaakt is, een paar weken voor haar overlijden. 

OV-chipkaart

Als je eergisteren diverse media, met name het Algemeen Dagblad, moest geloven, bestond er in de Tweede Kamer een ruime meerderheid voor het afschaffen van de ov-chipkaart. Aanvankelijk had ik daar ook wat problemen mee, maar toen de ergste kinderziekten voorbij waren, begon ik aardig enthousiast te worden. Dat ben ik nog steeds.

In de Volkskrant van gisteren las ik heel wat anders. Dat begon al met de kop: Kamer wil helemaal niet af van ov-chipkaart. De Consumentenbond verzamelde wel 2400 klachten en ook reizigersvereniging Rover is nog altijd niet zeer enthousiast.

In het debat vandaag bleek het anders te liggen. De divesre fracties willen helemaal niet van de ov-chipkaart af. Ze willem hem doorontwikkelen. Staatssecretaris Mansveld begon haar beantwoording met een pleidooi om ook eens trots te zijn op het systeem met de ov-kaart. 'We hebben een goed werkend betaalsysteem dat door veel mensen gewaardeerd wordt. In geen enkel ander land kun je met één kaart terecht in het openbaar vervoer.' De 2400 klachten die de Consumentenbond heeft gekregen staan volgens haar in geen verhouding tot de positieve ervaring van de 2,8 miljoen mensen die wekelijks de trein nemen.

Ik heb een 'persoonlijke kaart', gecombineerd met een voordeelurenkaart. Een van de aardigste aspecten vind ik dat ik, ook al zou ik zonder geld en bankpas zitten, toch altijd met het openbaar vervoer dicht bij huis kan komen. Wanneer namelijk mijn tegoed onder de 5 euro komt, wordt er automatisch van mijn bankrekening 50 euro toegevoegd. Daar kun je echt heel Nederland mee doorreizen. Ik hoef nooit meer in de rij te staan voor een kaartje.

De meeste klachten over het openbaar vervoer komen van mensen die er incidenteel gebruik van maken. Dat zal ook wel zo zijn bij de ov-chipkaart. Ik ben ervan overtuigd dat de dagelijkse autogebruiker meer frustaties ondervindt dan de dagelijkse gebruiker van het openbaar vervoer.