Blauw

Gisterochtend meldde ik mij bij de gipskamer van het BovenIJ ziekenhuis. Vrijwel exact op het afgesproken tijdstip begon de behandeling. De dame die het Spaanse gips rond mijn hand verwijderde was uitgesproken kritisch over de wijze waarop haar Spaanse collega's het gips hadden aangebracht. Overeenkomstig mijn verwachtingen was mijn linkerhand nog aardig dik. Op de röntgenfoto's die ik uit Sevilla had meegenomen had ik nergens een breuk gezien, maar na enige studie zagen de medewerksters van de gipskamer die wel. De man in het gezelschap, van wie ik aannam dat hij voor orthopedie had doorgeleerd, keek en voelde ook nog even naar en aan mijn hand en mompelde iets in de richting van de  dame die het nieuwe gips ging aanbrengen.

Her goede nieuws is dat mijn hand niet meer in, inmiddels groezelig, wit is gewikkeld, maar in mijn favoriete blauw. Het slechte nieuws is dat ik nog veertien dagen weinig met mijn linkerhand kan doen. Het Spaanse gips was dan wellicht niet best, maar ik kon nog wel mijn duim en wijsvinger bij elkaar kon brengen en dat is in sommige situaties toch wel handig. Dankzij het superieure BovenIJ gips kan dat niet meer. Nu is ook de pink, net als de duim, vrijgelaten, maar de andere drie vingers moesten en zouden bij elkaar gehouden worden.

Ik was intussen wel toe aan verschoning van mijn beddengoed, maar met één hand leg ik je echt geen hoeslaken om een matras en krijg je een dekbed echt niet op ordentelijke wijze in de daarvoor bestemde overtrek. Gelukkig woont mijn onvolprezen schoonzus Louise ook in Amsterdam en net als bij eerdere gelegenheden waarbij een been of hand in het gips zat is zij bereid de af en toe noodzakelijke mantelzorg te verlenen.
x

Folklore

Koninginnedag is op zich al een folkloristisch verschijnsel. Daarnaast is het een dag waarop her en der allerlei folkloristische bezigheden worden uitgeoefend, zoals kantklossen, ringsteken, oude troep verkopen, je groepsgewijs klem zuipen, wildplassen en rotzooi achterlaten. Dat wordt allemaal nog leuker als je dat kunt doen ten overstaan van Onze Hare Majesteit en haar familie. Het summum wordt bereikt als je enkele prinsen of prinsessen zo gek kunt krijgen in een of andere onbenullige bezigheid te participeren.

Tot gisteren dacht ik dat we in de loop der jaren alles wat wij aan stompzinnigs te bieden hebben wel zo'n beetje gezien hadden. Dat had ik mis. Ook de folklore is geen statisch geheel: de menselijke geest blijkt inventief genoeg om steeds weer nieuwe oubollige bezigheden te verzinnen en plaatselijke Oranjecomités nemen die maar al te graag in hun programma op. Zo bleek mij gisteren dat ze een jaar of tien geleden in een buurtschap in de gemeente Renkum het 'wc-pot gooien' hadden uitgevonden.

Ik ben een saaie piet en wil niet eens weten hoe ver ik een pleeborstel of toiletblokje kan gooien en of ik dat beter kan dan de buurman of andere straatgenoot en als ik al zo gek zou zijn me aan het gooien van een wc-pot te wagen, zou ik me zeker niet met de besten kunnen meten en mezelf kennende vermoed ik dat ik daarbij iets zou breken, verrekken of verstuiken.

Onze Koninklijke Hoogheden zijn uit ander hout gesneden. Zij zijn ook door de wol geverfd en hun is niets meer te dol. Zij hebben weer eens laten zien dat in moeilijke tijden - voor ons allemaal, maar voor Onze Hare Majesteit in het bijzonder - wij in het gooien van en kijken naar het wc-pot gooien onze eenheid als natie tot uitdrukking kunnen brengen. Volgend jaar gaan we onbekommerd  ver plassen. Het alcoholbeleid wordt dan versoepeld,
x

Gezellig

Gistermiddag arriveerde ik op en gisteravond vertrok ik van NS-station Meppel. Bij beide gelegenheden beluisterde ik een een vanwege NS omgeroepen bericht. NS wil(de) het tijdens Koninginnenacht en -dag graag "gezellig houden" op stations en in treinen en had daarom besloten dat er van gisteravond zeven uur tot morgenochtend zeven uur in de treinen en op stations geen alcoholische dranken verkocht en genuttigd mochten worden.

Tijdens mijn verblijf  in Meppel was ik, met andere familieleden in de tweede graad, te gast bij mijn jongste broer en zijn echtgenote. Zij streefden ernaar - en slaagden erin - deze, periodiek belegde, familiebijeenkomst gezellig te houden, maar in tegenstelling tot de NS hadden ze er nadrukkelijk voor gekozen wel degelijk alcoholische dranken ter beschikking te stellen.

De NS heeft media-adviseurs in dienst. Die benadrukken dat je vervelende zaken op een positieve manier moet 'brengen'. Je laat dus niet omroepen dat je gedurende anderhalve dag geen rotzooi en ellende wilt van dronken en zich misdragende reizigers, maar dat je het gezellig wilt houden. Het nettoresultaat is hetzelfde: ook zich netjes gedragende reizigers kunnen niet, desgewenst, een blikje bier opentrekken. Voor hen wordt een, mogelijk lange, reis dus minder gezellig. Ze begrijpen wel wat de NS bedoelt, maar voelen zich (ik tenminste) desondanks door de NS belazerd. Gezellig, toch?
x

Nullijn

Een van de maatregelen van het nieuwe bezuinigingsakkoord is de nullijn voor ambtenaren. Zo'n maatregel mag in het algemeen op veel instemming rekenen, want bij 'ambtenaar' denkt men al gauw aan iemand die achter een bureau allerlei formulieren zit in te vullen, of in ingevulde formulieren zit te controleren, of (nog erger) nieuwe formulieren zit te bedenken die het leven van 'de burger' nog lastiger maken. Die ambtenaar wordt met onze centen betaald. Hij kan beter echt werk gaan doen, toch?

Er zijn echt wel ambtelijke functies die je kunt opheffen, maar stel je even Amsterdam voor tijdens en na Koninginnedag. Er zijn geen politiemensen die een beetje orde houden. Er zijn geen ambulancebroeders van de GGD die gewonden naar een ziekenhuis brengen. Er zijn geen mensen van de reinigingsdienst die de ongelooflijke rotzooi na afloop vóór de volgende ochtend opruimen. Dat zijn allemaal ambtenaren en ze behoren niet tot de hoogst betaalde mensen in ons land. Daar kun je brandweerlieden ook toe rekenen en muskusrattenvangers en brugwachters. Wie gaat hun werk doen als ze een beter betaalde baan zoeken en vinden buiten de overheid? Of gaan we al die klussen gewoon privatiseren? Wat gaan we er dan voor betalen?
x   

Links

We hebben drie linkse partijen in Nederland: PvdA, GroenLinks en SP. De PvdA is tegen het akkoord van de 'gedoogcoalitie' en verliest stemmen. GroenLinks doet mee met de gedoogcoalitie, maar verliest ook stemmen. De SP is tegen het akkoord, maar haar aanhang blijft gelijk. Wat voor conclusies kan je hier nu weer uit trekken?

Wat je ook van de SP mag vinden, ze is wel consequent. Ze was tegen de plannen van het kabinet-Rutte; het nu gesloten akkoord is daar een variatie op, dus is ze daar ook tegen. Dat begrijpen aanhangers/kiezers, dus ze blijven de SP trouw. De PvdA heeft, nog onder Cohen, Rutte verschillende malen aan een meerderheid geholpen. Dat had ze onder Samsom weer kunnen doen en de meerderheid van haar aanhang, bleek uit een enquête van Eén Vandaag, zou daar achter gestaan hebben. Maar Samsom moest zo nodig laten zien dat hij net zo links is als de SP. Hij verliest kennelijk liever stemmen aan de VVD of D66 dan aan de SP.

Net als bij 'Kunduz' heeft GroenLinks weer eens 'haar verantwoordelijkheid getoond', ze is erin geslaagd de scherpste kantjes van het Rutte-beleid af te vijlen. Maar ze gaat wel akkoord met een verhoging van het btw-tarief, de meest onrechtvaardige van alle manieren om meer geld in de staatskas te krijgen.

'We' hebben Europa, de kredietbeoordelaars en de financiële markt tevreden gesteld. Na 12 september weten we hoe tevreden de Nederlandse burgers zijn.
x

Zwartrijden

Gistermiddag woonde ik een soort reünie bij van (ex-)medewerkers van het Bureau Zorg van de Provincie  Zuid-Holland. Het was best aardig een aantal voormalige directe collega's weer eens te ontmoeten en spreken. Met een van hen, een vrouwelijke ex-collega met wie ik het altijd zeer goed kon vinden (we lunchten altijd samen), ging ik nog een hapje eten op de Dennenweg. We hebben weer veel met elkaar gepraat. Op station Den Haag Centraal scheidden zich onze wegen: zij naar Hilversum, via Utrecht, ik naar Amsterdam.

Toen ik ingestapt was, realiseerde ik mij dat ik niet ingecheckt had met mijn ov-chipkaart. (Ik koop nooit meer kaartjes voor de trein, zij had een papieren retourtje, wist ik.) Ik had geen zin alsnog in te checken en vervolgens een half uur te wachten op de volgende trein. Als ik 'gesnapt' zou worden zou ik braafjes een extra hoge ritprijs en boete betalen.

Kort na het vertrek uit Leiden kwam de conducteur. Ik biechtte meteen op dat ik domweg vergeten had in Den Haag in te checken. Hij wilde toch even mijn chipkaart tegen zijn apparaatje houden. Hij zei: "Ik zie dat u altijd in- en uitcheckt." Hij concludeerde dat er mijnerzijds geen boos opzet in het spel was. Ik hoefde in het geheel niets te betalen en reisde dus legaal 'zwart' verder.

Ze weten bij de NS dus wel hoe ze vrienden moeten maken.
x

Ideaal

Politiek gezien bevinden we ons momenteel, naar mijn oordeel, in een ideale situatie: er is geen coalitie die allerlei besluiten kan doordrukken; we staan voor ingrijpende beslissingen en alle partijen kunnen en moeten nu meepraten over de inhoud van die beslissingen, want er moet hoe dan ook een parlementaire meerderheid gevonden worden. Zo hoort het ook in een democratie. Als het aan mij ligt, komt er na de verkiezingen van 12 september een zogenaamd extra-parlementair kabinet: een kabinet dat niet bij voorbaat kan rekenen op steun van een meerderheid in de Tweede Kamer voor welk besluit dan ook. Voor elk besluit, elke beleidswijziging, zal het naar een (nieuwe) meerderheid moeten zoeken. Het kan dan ook makkelijker reageren op externe invloeden, zoals de bankencrisis. In de afgelopen periode heeft het kabinet-Rutte ook diverse malen besluiten kunnen nemen met behulp van partijen die zich tot de oppositie rekenden.

We moeten niet meer denken in termen van coalitie versus oppositie, maar van regering versus parlement. We moeten af van 'vertrouwenskwesties': waarom zou je een kabinet laten aftreden vanwege, bijvoorbeeld, het kunstbeleid, als het op andere terreinen (zorg, infrastructuur) beleid voert, waarvoor wel meerderheden te vinden zijn? We moeten ook af van 'fractiediscipline': een individueel Kamerlid moet het oneens kunnen zijn met zijn partijgenoten en daaraan in zijn/haar stemgedrag uiting kunnen geven. Het kan allemaal zonder dat er een wet gewijzigd hoeft te worden, want het gaat hier alleen maar om 'gewoonterecht', dat in de loop van onze parlementaire geschiedenis als vanzelf is ontstaan. Gewoontes kun je veranderen. We moeten geen regering hebben die zich laat controleren door enkele coalitiepartijen en aan de rest geen boodschap heeft. Laat de gekozen volksvertegenwoordigers onderling maar uitmaken welke kant ze op willen. Na vier jaar kunnen we ons allen beslissen wie dat het beste hebben gedaan en of ze het nog een paar jaar mogen proberen.
x