TV

Afgelopen zaterdagavond was ik niet van plan tv te kijken, maar na het journaal van 8 uur bleef ik nog even 'hangen'. Toen begon een cabaretprogramma: 'Lenette van Dongen: Niké'. Het ligt ongetwijfeld aan mij, maar de naam Lenette van Dongen zei me absoluut niets. Ik bleef dus maar kijken. Ik heb het hele programma gezien en vond het nog leuk ook, wat me bij hedendaagse cabaretiers maar zelden overkomt.

Gisteravond was heel andere koek: 'Komt een vrouw bij de dokter'. Het boek had ik tegen beter weten in gelezen en ik vond het drie keer niks. De film heb ik dus in de bioscoop niet gezien, maar ik had uiteraard wel gelezen en gehoord dat hij heel erg mooi was en zeer ontroerend. Er schijnen heel wat tranen geplengd te zijn in de Nederlandse bioscopen. Dat was overigens bij het lezen van het (op feiten gebaseerde) boek ook al veel gebeurd. Ik ben gaan kijken en heb de hele film gezien. Ik kan nu dus een redelijk gefundeerd oordeel geven, al kun je natuurlijk zeggen dat ik bevooroordeeld aan het kijken begon. (Er is zoveel over boek en film te doen geweest dat ik het verhaal hier als bekend veronderstel.)

Net als ieder normaal mens kan ik best wel eens ontroerd raken door een boek of film. Gisteren werd ik geen moment ontroerd, hoewel het onderwerp - partner van hoofdpersoon krijgt te horen dat ze binnenkort aan kanker zal overlijden - mij toch zou moeten aanspreken. "Carmen gaat dood! Ik moet je nu zien." Dat roept Stijn door de telefoon naar Roos, zijn zoveelste buitenechtelijke relatie, kort nadat Carmen en hij het vreselijke nieuws gehoord hebben. Moet ik dat romantisch vinden? Ik kan me voorstellen dat je als liefhebbend partner op zo'n moment wat anders aan je hoofd hebt. Overigens is de enige keer in de film dat Stijn met zoveel woorden zegt "Ik houd van je.", enkele ogenblikken na haar overlijden. Stijn houdt vooral van zichzelf. Dat mag natuurlijk, maar heel erg romantisch is dat niet. En een acteur die een film lang vooral getourmenteerd uit zijn ogen kijkt doet me ook niet gek veel.

De meest tranentrekkende scene uit de film schijnt die te zijn, waarin Luna, het vijfjarige dochtertje, zegt dat ze niet wil dat mamma doodgaat.  Zelfs een beginnend regisseur van B-movies weet, dat je met een verdrietig klein meisje altijd de kijkers tot in het diepst van hun gevoelige ziel weet te raken.

In Wikipedia las ik nog dat Kluun, de schrijver die het allemaal heeft meegemaakt, zich door Char Margolis, het bekende medium, heeft laten vertellen dat zijn vrouw uit het hiernamaals heeft laten weten dat ze hem alles vergeeft. Alsof hij die geruststelling nodig had.
x

Draagvlak

We zijn natuurlijk allemaal vóór duurzame energie, bijvoorbeeld energie die wordt opgewekt door windmolens en zonnepanelen. De overheid is daar ook vóór en doet er vervolgens alles aan te voorkomen dat meer mensen die mogelijkheden gebruiken, door de bestaande wetgeving niet aan te passen. Zo las ik in Trouw: Een grote hindernis is de energiebelasting. Wie zonnepanelen op het eigen dak legt en de stroom direct het eigen huis in leidt, heeft doorgaans geen probleem. Die energie is gratis. Maar komen de panelen op het dak van het gezamenlijke flatgebouw of op de boerenschuur van de buurman, dan moet de stroom eerst het net op en moet er btw en energiebelasting over betaald worden. Je betaalt dus btw en energiebelasting over de stroom die je zelf, samen met anderen, opwekt. Dat stimuleert niet erg.

Maar de gewone burger is vaak net zo dom als de overheid. Maak bekend dat je ergens windmolens wilt plaatsen en je krijgt vrijwel het hele dorp over je heen: het bekende NIMBY-syndroom. Daar komen nog eens de activisten bij die vinden dat de horizon vervuild wordt of dat teveel vogels een doodklap kunnen krijgen. Je krijgt met andere woorden geen draagvlak voor het neerzetten van die windmolens.

In hetzelfde Trouw las ik over een onderzoek dat gedaan is in twee dorpen in de Duitse deelstaat Saksen. Beide dorpen zijn armlastig en liggen in hetzelfde dal. In het ene dorp (A) is een ruime meerderheid het eens met de plaatsing van de windmolens, in het andere dorp (B) is een ruime meerderheid het oneens. Waar ligt dat nu aan? In dorp A neemt de gemeente zelf deel aan de opwekking van elektriciteit door een lokaal bedrijf en krijgt dus ook een deel van de winst. Die komt via een Stichting ten goede aan de belangen van het dorp en de dorpelingen. In dorp B wordt de energie opgewekt door een beursgenoteerd bedrijf, dus het dorp en de bewoners zien helemaal niets van de winst.

Nog vragen?
x

Taalverwarring

Gisteren reed ik in de tram langs een gebouw dat ze aan het verbouwen zijn. Er staan dus steigers omheen, die weer bekleed zijn met reclameteksten. In dat gebouw zit een soort meubelzaak. Een van de reclameteksten meldde dat deze zaak nu ook 'carpetten' verkoopt.

Aanvankelijk wist ik niet wat de bedoeling was. Gingen ze ook parket verkopen en had een taalkundig minder begaafd persoon gedacht dat 'carpet' Engels is voor parket en omdat we tegenwoordig alles graag in het Engels doen ...

Ik dacht ook nog even aan een grap: een carpet is een petje dat je draagt als je met je cabrio op stap gaat. Het weer lokte daar zeker toe, maar je haar raakt zo in de war.

Na twee haltes was ik er natuurlijk wel uit. Carpet is het Engelse woord voor karpet. Dat is een losliggend vloerkleed. Maar karpet klinkt een beetje burgerlijk en al die Engels sprekende expats in Amsterdam zijn te dom om er erachter te komen dat een karpet wel eens hetzelfde zou kunnen zijn als een carpet. Merkwaardig genoeg was de rest van de tekst weer overwegend Nederlands.

In het blog van Gerben las ik gisteren over 'Hope-XXL'. Dat is een initiatief van een groep goedwillende jongeren die een lijst maken van 100 ideeën om de wereld beter te maken. Een daarvan is dat we allemaal één taal spreken: Engels. Daar zijn we in Nederland al mee begonnen.
x

Geslacht

Wordt het een jongen of een meisje? Dat is een bekende vraag na de aankondiging dat er een nieuw wereldburgertje op komst is. Er zijn toekomstige ouders die het zelf niet willen weten. "Als het maar gezond is." Andere weten het wel, maar houden het geheim tot de bevalling heeft plaatsgevonden.

Wat het ook wordt, ouders die zich daar druk over maken zullen zich bij de opvoeding afvragen of ze hun kind een geslachtspecifieke opvoeding geven of niet. Dus als een jongetje jarig is krijgt het een speelgoedauto, een meisje krijgt een pop. Of niet, of juist andersom. Het jongetje wordt geleerd 'flink' te zijn, het meisje mag wel een traantje laten. Of niet.

Er zijn ouders die zich niet aan de traditionele rolpatronen wensen te houden. Maar ja, je hebt oma's en opa's, ooms en tantes, vrienden of buren die daar niet zo mee zitten. Dus krijgt het kind toch weer allerlei, in de ogen van de ouders: verkeerde, signalen. Een Canadees ouderpaar heeft daar wat op gevonden: niemand, zelfs de grootouders niet, krijgt te horen wat het geslacht van Storm, zo heet het kind, is. Op de website van de Toronto Star is  het bericht daarover het meest bekeken onlinebericht ooit. Het is een 'hot item' in talkshows.

Over zo'n bericht kan ik uren nadenken en ik zou er zeer veel woorden aan kunnen wijden. Ik doe het maar niet.
x

WEG!

'Het gaat', schrijft Veldhuijzen, (staatssecretaris van Volksgezondheid) 'om mensen met een verstandelijke, lichamelijke of zintuiglijke beperking, ouderen met somatische of psychogeriatrische problematiek, volwassenen met psychiatrische problematiek en om jeugdigen met psychiatrische problematiek in combinatie met opvoed- en opgroeiproblemen.' Dat schrijft de Volkskrant onder de kop: Zorgvergoeding weg voor 300.000 mensen. Ik schreef daar een paar dagen geleden al over (PGB).

Die 300.000 mensen kunnen nu kiezen: óf verblijf in een instelling voor gehandicapten, een verpleeghuis of verzorgingshuis, óf aankloppen bij de gemeente. De gemeenten krijgen een budget dat 'in overeenstemming is met de taakuitbreiding'. De ervaring leert dat wanneer de landelijke overheid een taak overdoet aan provincies of gemeenten, die daarvoor altijd beduidend minder geld krijgen dan de landelijke overheid daar voorheen zelf aan besteedde. (Anders is het geen bezuiniging, toch?) De gemeenten mogen zelf bepalen hoe zij zorg verlenen. Dat betekent ook dat je in de ene gemeente heel andere, misschien meer of minder, hulp kan krijgen dan in de andere. De ene gemeente kan bijvoorbeeld heel andere ideeën over mantelzorg hebben dan de andere. Een ander risico is dat een gemeente het geld dat zij voor deze hulp ontvangt aan heel andere dingen besteedt, bijvoorbeeld om de begroting 'rond' te krijgen. Het geld wordt namelijk niet 'geoormerkt'. Met de Wet Voorzieningen Gehandicapten is daarmee destijds ruime ervaring opgedaan. Nog een risico: kleine gemeenten hebben vaak onvoldoende deskundig personeel in dienst om deze toch vaak ingewikkelde hulpverlening adequaat uit te voeren.

In het NOS-journaal werd als voorbeeld genoemd dat het PGB o.a. gebruikt werd om de buurman een vergoeding te geven omdat hij je met de auto ergens heen bracht. Misschien is die buurman wel zo aardig om zijn tijd aan jou te besteden, maar heeft hij het zelf ook niet zo breed. Nu kan hij het niet meer doen en moet je het gespecialiseerd (gehandicapten)vervoer inschakelen. Dat zou wel eens duurder kunnen zijn dan de buurman, die alleen de benzinekosten rekent.

In hetzelfde NOS-journaal hoorde ik dat de regering de hele operatie een 'kwaliteitsimpuls' noemt. Lees '1984' van George Orwell nog eens na. Die introduceerde de woorden 'doublethink' en 'newspeak'. Daaruit is 'doublespeak' ontstaan.
x

Prestigieus

Een zichzelf respecterend land kan niet niet zonder nationaal voetbalelftal. Dat heeft Nederland dus ook en dat presteert de laatste jaren zelfs redelijk. Wanneer je voor de selectie van dat elftal wordt uitgenodigd, speel je meestal al bij een topclub en verdien je een jaarsalaris dat ruim boven modaal ligt. Trainen en spelen voor het nationale elftal doe je 'in de tijd van de baas', dus je riante salaris gaat gewoon door, maar je krijgt er ook nog een redelijk zakcentje voor. Dat kan oplopen tot een paar ton per persoon als de finale van een toernooi gehaald wordt

Tijdens de trainingen voorafgaande aan een interlandwedstrijd worden de geselecteerden een aantal dagen ondergebracht in een hotel. Je zal mij niet horen zeggen dat die jongens ook ondergebracht kunnen worden bij 'Stayokay' of een ander soort hostel, waar je een slaapzaal en doucheruimte moet delen met een aantal andere spelers. Ik kan me ook voorstellen dat de KNVB het handig vindt op het eigen terrein in Zeist te beschikken over een trainings- en verblijfsgelegenheid. Wat ik niet helemaal begrijp is waarom de verblijfsgelegenheid een prestigieus en luxueus hotel moet worden. Dat las ik in zowel Trouw als de Volkskrant. Links en rechts moeten professionele voetbalclubs door de (gemeentelijke) overheid van een bankroet gered worden. Maar een stuk of twintig zwaar betaalde types moeten als ze aan het bijklussen zijn ook nog eens prestigieus en luxueus ondergebracht worden.

Ik zeg er meteen maar bij dat voorlopig dat plan niet doorgaat. 'De beoogde exploitant heeft zich teruggetrokken', liet directeur betaald voetbal Bert van Oostveen maandag na de voorjaarsvergadering weten. 'We kiezen nu voor een periode van herbezinning.'

Herbezinning lijkt me een goede zaak. Ze zouden bij de KNVB eens kunnen bedenken dat topsport een voorbeeldfunctie heeft. Ik ben er niet zo zeker van dat het goed is de kleine aspirant-voetballertjes voor te houden dat verblijf in een prestigieus en luxueus  hotel een nastrevenswaardig neveneffect van een aardige sport is. De meeste zullen niet verder komen dan een bungalow, een tent of Stayokay.
x

PGB

Het Persoonsgebonden budget (PGB) wordt in het kader van de bezuinigingen grotendeels ingetrokken. Dankzij het PGB kunnen veel mensen met een chronische ziekte of handicap hun eigen zorg inkopen. Niet alleen is dat goedkoper dan zorg in een grote instelling, die mensen kunnen ook nog eens een stuk zelfstandiger, dus plezieriger leven. Het intrekken van het PGB leidt er bepaald niet toe dat de ziekte of handicap wordt 'ingetrokken'. De zorg en hulp zullen nog steeds verleend moeten worden. Voor de mensen die van het PGB gebruik maken bestaat nu het perspectief van de verpleeginrichting: personeelstekorten, wachtlijsten, duurder, verlies van zelfstandigheid en privacy.

Een van de redenen om het PGB in te trekken is dat moeilijk te controleren valt of het geld dat de gebruikers ontvangen wel op de juiste manier besteed wordt. (Hebben ze een HD-TV gekocht in plaats van hun rolstoel te laten repareren?) Dat kan bij verpleeginrichtingen wel. Daar zal de accountant bij het controleren van de boeken constateren dat het tonnenhoge salaris van het management geheel in overeenstemming is met 'de daarvoor geldende normen'. Breng het salaris van zo'n manager terug van zes tot twee ton per jaar (nog altijd boven de Balkenendenorm). Dan houd je 4 ton over. Het gemiddelde PGB bedraagt 18.500 euro per jaar. Dan kun je dus weer twintig mensen aan een PGB helpen.

Ik zal het wel weer te simpel zien.
x