Patriot

In de VS houden ze om de twee jaar nationale parlementsverkiezingen: voor alle zetels in het Huis van Afgevaardigden en ongeveer een derde van de 100 zetels in de Senaat (dit jaar 36). Op 2 november gaan de Amerikanen naar de stembus. Het ziet er nu al naar uit dat de Democraten (de partij van Obama) zetels gaat verliezen. Dat kan ertoe leiden dat de tweederde meerderheid in de Senaat verloren gaat, wat de Republikeinen weer meer kansen biedt op het tegenhouden van door Obama gewenst beleid.

Een recent verschijnsel op het politieke toneel in de VS is de beweging 'Tea Party Patriots'. (De naam is ontleend aan de zogenaamde 'Boston Tea Party' uit 1773, een voorbode van de Amerikaanse Onafhankelijkheidsoorlog.) Hoofdpersoon in deze beweging is Sarah Palin, voormalig gouverneur van Alaska en kandidaat voor het vice-presidentsschap. De beweging is nogal conservatief. Zij is dus vóór belastingverlaging, ook voor de superrijken, en tegen een landelijke verzekering tegen ziektekosten, om maar een paar aandachtspunten van de beweging te noemen. Ik kwam een enquête tegen waarin o.a. gevraagd werd of men zich zou aansluiten bij een landelijke verzekering als die goedkoper was dan een particuliere. (De meerderheid van de deelnemers had bij de laatste presidentsverkiezingen op McCain gestemd.) 77% zou niet kiezen voor een goedkopere landelijke verzekering. Meer dan 80% vindt dat de 45 miljoen onverzekerden niet zouden moeten kunnen deelnemen aan de landelijke verzekering. Wat in veel Europese landen een vrijwel unaniem geaccepteerd verschijnsel is - nationaal geregelde betaalbare (nou ja, redelijk betaalbare, verzekering tegen ziektekosten - is voor veel Amerikanen een schrikbeeld. Dat riekt hen teveel naar socialisme en dat is voor veel Amerikanen, ook voor hen die op de Democraten stemmen, nog steeds een zeer vies woord. De in Amerika als links beschouwde Obama zou zich waarschijnlijk in het merendeel van het VVD-programma goed kunnen vinden. Partijen als GroenLinks en de SP zouden in de VS geen voet aan de grond krijgen. Zelfs de PvdA zouden ze daar behoorlijk links vinden.

Een  patriot is iemand die van zijn/haar vaderland houdt. Dat moet kunnen, maar ik heb het idee dat er patriotten zijn die het vaderland belangrijker vinden dan de medemensen die er wonen.

x

Werkelijkheid

Afgelopen maandag heb ik na drie (vrijwillig) tv-loze maanden voor het eerst weer tv gekeken. Het was niet zo dat ik er weer aan toe was, maar gisteren gaf ik hier aan dat 's avonds medeblogger Roel op tv te zien was en dus kon ik zelf niet achterblijven. In één moeite door heb ik 'De Wereld Draait Door' en het NOS-journaal van 8 uur meegenomen. Daarna heb ik de tv weer uitgezet. Ik werd daarin bevestigd door een column in Trouw van gisteren van de hand van Victoria Koblenko. Bij de presentatie van het nieuwe tv-seizoen was de stemming mat. Het codewoord is ook dit jaar: reality. Garantie voor kromme tenen thuis op de bank, zo stellen maar liefst drie live auditieshows.

Reality. De werkelijkheid. Wat hebben al die auditieshows en al die emoprogramma's met de werkelijkheid te maken? Vadsige jongetjes met teveel gel in hun tienerharen. Vadsige meisjes met nog meer peroxide in de haartjes dan ikzelf en Wilders samen. Met z’n allen in bad, kotsend, neukend in bed. Dat komt dan voor in een realityserie van RTL4, 'Oh Oh Cherso'. (Chersonissos is het Griekse dorp op Kreta waar het zich allemaal afspeelt.) Ik heb geen morele bezwaren tegen uitzending van zulke beelden. Die jongens en meisjes zijn niet slechter dan ik in mijn jeugd was. Het enige verschil is dat er tegenwoordig een paar voor betaald worden om dat allemaal op een Grieks eiland te doen, zodat een groot publiek daarvan kan 'genieten'. Wansmaak troef. En toch een miljoen kijkers.

De gespeelde of geregisseerde werkelijkheid zal wel wat afleiding geven van de harde werkelijkheid van mensen die hun familie en huis hebben zien meesleuren door een rivier, of van beelden van de zoveelste bomaanslag. De werkelijkheid van een 'day at the office' is waarschijnlijk minder boeiend. Daar moet je eerst drama of komedie van maken.

Ik ben niet zo elitair dat ik denk dat alleen dommere mensen dan ik naar die reality-tv denken. Onder miljoen kijkers zijn er vast aardig wat die slimmer zijn dan ik. Victoria Koblenko is ook niet dom: zij deed het gymnasium en studeerde politicologie. Het zapapparaat gaat bij mij zelden verder dan RTL4, maar gisteren dwong mijn nieuwsgierigheid toch te kijken. Uit beroepsdeformatie, zeg ik maar ter verdediging. Zo kijk ik een doodenkele keer ook naar zo'n programma: je moet toch kunnen motiveren waarom je iets rotzooi vindt. Ik vind het alleen wat jammer dat de kijkcijfers ertoe leiden dat de hoeveelheid rotzooi alleen maar toeneemt.
x

Escort

Jan met de pet gaat naar een prostitué. De beter gesitueerde schakelt de diensten van een escortbureau in om aan zijn gerief te komen. 'Society Service' is zo'n escortbureau. Trouw meldt dat de clientèle van dit bureau gedurende de ramadan voor 40 procent uit moslims bestond, tegenover 13 procent in een 'gewone' maand. Het baseert zich hierbij op de gegevens van cliënten/zakenreizigers uit Egypte, de Verenigde Arabische Emiraten, India en Marokko.

Vorig jaar rond deze tijd schreef ik hier al eens dat, net als vele christenen, ook aardig wat moslims de religieuze regeltjes niet altijd even nauw nemen: ze drinken alcoholische dranken en eten tijdens de ramadan tussen zonsopgang en - ondergang. Het is dus niet verwonderlijk dat ook de seksregeltjes wel eens aan de laars gelapt worden. Marike, de eigenaar van 'Society Service' zegt: "Ik denk dat ze hun zakenreis zo plannen dat ze tijdens de ramadan in Nederland zitten. Anders kan ik de stijging ook niet verklaren."

We zien dus dat een zakenman bij zijn planning met van alles rekening moet houden, niet alleen met de beoogde zakelijke resultaten, maar ook de tijd van het jaar en de speciale regels die tijdens een bepaalde periode van kracht zijn. Het overtreden daarvan is in het buitenland wat makkelijker dan in eigen land. Nu dacht ik dat het eten en drinken na zonsondergang tijdens de ramadan zoveel mogelijk gebeurde in de kring van familie, vrienden en bekenden. Er zijn er dus ook die er de voorkeur aan geven zich in het gezelschap te bevinden van een onbekende maar aantrekkelijke dame.

Wat ik met het bovenstaande wil zeggen? Moslims zijn net mensen.
x

Gevaarlijk

In de Volkskrant kun je de complete speech vinden die Geert Wilders afgelopen zaterdag in New York hield. Ik haal er een zin uit: Whatever your religion, persuasion or gender is, in New York you will find a home. Je mag, denk ik, aannemen dat in Wilders' visie Nederland qua tolerantie niet behoeft onder te doen voor New York. Hij citeert zelfs burgemeester Bloomberg: New York's Mayor recently said that New York is "rooted in Dutch tolerance." Dus: Wat je religie, overtuiging of geslacht ook is, in Nederland vind je een tehuis. Hij zei er niet bij, dat als het aan hem lag, de Koran in Nederland verboden zou worden. In de Volkskrant van 8 augustus 2007 schreef hij: Verbied dat ellendige boek zoals ook Mein Kampf verboden is! Wilders verdraait hier de werkelijkheid. De houder van het copyright van de Nederlandse vertaling van Mein Kampf - dat is het Koninkrijk der Nederlanden - verbiedt anderen het uit te geven. Het bezitten, lezen en eruit citeren is niet verboden.

Wie alleen het verslag in de Volkskrant leest en niet de complete tekst van Wilders' toespraak, zou de indruk kunnen krijgen dat hij zich vrij mild opstelde. In zijn toespraak verwees Wilders een keer naar Nederland. Hij verwees naar de reacties in Nederland in 2001 toen het nieuws van de terreuraanslagen in New York bekend werd. De PVV-leider sprak over enkele dansende moslims op straat. (Onderstreping toegevoegd.) De Engelse tekst luidt: Muslim youths danced in the streets. Niet 'some' of 'a number of'. En Wilders had het niet over dansende moslims in Nederland, maar in Europa.

New York heeft ruim 8 miljoen inwoners. Daarvan kwamen er "enkele honderden" tegen die moskee demonstreren. Dat kun je niet direct een massaal protest noemen. Bij de herdenking bij het Pentagon was president Obama heel wat genuanceerder: President Barack Obama van de Verenigde Staten heeft benadrukt dat zijn land niet in oorlog is en zal zijn met de islam. "Het was al-Qaeda dat ons aanviel, een zielige groep mannen die geloof verkeerd aanwenden", schrijft Trouw. In dat zelfde Trouw staat een ANP-bericht over de strijd tegen al-Qaeda en de Taliban in Afghanistan: Nog nooit sinds het begin van de internationale invasie van het Centraal-Aziatische land in 2001 was de toestand zo gevaarlijk. De Amerikaanse stand-up comedian George Carlin heeft eens gezegd: Fighting for peace is like screwing for virginity.

PS
Af en toe wordt een 'Beggartalk' geschreven door Roel. Vanavond om 19.00 uur kun je hem zien op RTL5, waar hij zijn culinaire talenten zal tonen.
x

Universeel

Al klikkend kwam ik terecht bij een opiniestuk in de Volkskrant van afgelopen dinsdag. Het was geschreven door Izz ad-Din Ruhulessin (23 jaar, derdejaars student politicologie in Utrecht). Diezelfde avond verscheen hij bij Pauw & Witteman, waarin onder meer gesproken werd over de protesten tegen het mogelijk stenigen van een Iraanse vrouw wegens overspel. In een ander artikel las ik dat Izz bij Pauw & Witteman volledig werd afgebrand. Ik had de uitzending niet gezien, maar heb dat deel bekeken via 'Uitzending gemist'. Izz kwam daarin inderdaad, om het voorzichtig te zeggen, niet echt helder over, maar hij werd dan ook van alle kanten, waaronder Femke Halsema, aangevallen. In zijn artikel echter roert Izz dingen aan die mij ook al jaren bezighouden.

De principiële vraag die Izz aan de orde stelt is: is de 'Universele verklaring van de rechten van de mens' (UVRM) universeel van toepassing? Is zij, met andere woorden, niet alleen van toepassing in Etten-Leur, Stoke-on-Trent, Eisenach en Flagstaff, Arizona, maar ook in Tarin Kowt? Izz betoogt dat de UVRM westerse waarden zijn en vraagt: Waarom zou iedereen westerse waarden moeten adopteren? Hij wijst er daarbij op dat bij de vaststelling ervan de marxistisch-leninistische USSR en het islamitische Saudi-Arabië tegen stemden. De Verenigde Naties bestonden destijds uit 48 landen – tegenwoordig is dat verdriedubbeld, het merendeel zogenaamde 'Derde Wereld'-landen, die vaak weinig sympathie hebben voor het westerse ideaal van individuele autonomie.

Het behoeft geen betoog dat ik mij geheel in de UVRM kan vinden. Ik zou graag zien dat zij overal ter wereld nauwlettend zou worden toegepast en nageleefd. Maar geeft mij dat het recht (of heb ik daarmee zelfs de plicht) die op te leggen aan landen die op een aantal punten een andere zienswijze hebben, i.c. de islamitische landen? Persoonlijk vind ik doodstraf door steniging een barbaarse straf voor overspel, dat bij ons niet eens een overtreding is. Maar ik vind elke doodstraf barbaars, ook die d.m.v. de elektrische stoel in de Verenigde Staten, waar Joran van der Sloot een gevangenisstraf zou kunnen krijgen van veertig jaar voor de oplichting van de familie Holloway. Is dat niet een wat wrede bestraffing in het kader van artikel 5 van de UVRM?

Izz stelt tegenover de UVRM de Cairo Verklaring van Mensenrechten in de Islam (1990). Die verklaring baseert mensenrechten op de shari'a; niet op westerse Verlichtingsidealen. Veel mensen denken bij sharia alleen aan steniging, geseling en het afhakken van handen. De sharia echter bestrijkt, net als onze wetgeving, meer terreinen en laat daarnaast ruimte voor seculiere wetgeving. De sharia is overigens geen vastliggend blok. Er zijn verschillende 'scholen', met als belangrijkste de soennitische en shiitische, maar ook daarbinnen zijn er nog verschillende richtingen. En ook binnen de sharia vinden nieuwe interpretaties van oude regels plaats.

Ik geef een klein voorbeeldje: het (ook) in Nederland zo vaak verafschuwde hoofddoekje. Artikel 12 van de UVRM stelt: "Niemand zal onderworpen worden aan willekeurige inmenging in zijn persoonlijke aangelegenheden". Het gaat dus tegen de UVRM in vrouwen te verplichten een hoofddoekje te dragen, omdat het hier een persoonlijke aangelegenheid betreft? Ik kan taalkundig heel pietluttig zijn. Willekeur betekent (in deze context): het handelen naar, zich laten leiden door de wens, de inval, de gril van het ogenblik, daarbij ingaande tegen recht en regel. Het dragen van een hoofddoekje (hoe je daar verder ook over denkt) is niet het gevolg van een gril, maar een gebruik overeenkomstig recht en regel in islamitische landen. Het is hier geen recht en regel, maar wie (buiten een aantal islamitische vrouwen en meisjes) hebben daar eigenlijk last van? Waarom wordt er niet even hard geprotesteerd tegen het feit dat streng gereformeerde meisjes en vrouwen nog altijd zelfs 's winters geen broek mogen dragen? Dragen al die meisjes uit de Gereformeerde Gemeenten vrijwillig een hoed als ze naar de kerk gaan? Hoewel deze kledingvoorschriften exact dezelfde achtergrond hebben als het dragen van een hoofddoekje (God wil het.), beschouwen we dat als onschuldige folklore. En eerwraak en vrouwenbesnijdenis dan? Die hebben niets met de islam te maken. Die zijn ook, in bepaalde gebieden, folklore.

Wel eens gehoord van opkomende economieën? China, India, Brazilië? Dat is een derde van de wereldbevolking. Zij kunnen, samen met veel derdewereldlanden waarop zij invloed hebben, of druk kunnen uitoefenen, de Algemene Vergadering van de Verenigde Naties ertoe bewegen de UVRM hier en daar wat te wijzigen. Wat doen wij dan?

x

Vijand

Vandaag precies negen jaar geleden ging ik 's middags een dutje doen. Toen ik om een uur of half vijf wakker was geworden, ging ik even mijn e-mail checken. Er was er inderdaad een van iemand die een afspraak wilde maken voor een paar dagen erna. Daar stond iets bij in de zin van: "Als er dan tenminste geen oorlog is." Ik vroeg me af waar die laatste zin nou op sloeg. Omdat ik toch wilde weten of er iets bijzonders was gebeurd, zette ik de tv aan om op teletekst te kijken. Ik werd dus geconfronteerd met de inmiddels overbekende beelden van de aanslag op de Twin Towers, die vandaag ook wel weer een paar keer te zien zullen zijn.

Je weet natuurlijk nooit wat ons nageslacht zal beschouwen als belangrijke momenten in de (wereld)geschiedenis, zoals - voor ons, d.w.z. mijn generatie - het begin van de Tweede Wereldoorlog, de atoombom op Hiroshima en de val van de Berlijnse Muur. Op Nederlandse schaal kun je daarbij voegen de Stormramp van 1953 en de moorden op Pim Fortuyn en Theo van Gogh, de eerste politiek geïnspireerde moorden sinds 1672. Maar ik kan me voorstellen dat het nageslacht 11 september 2001 als een keerpunt in de geschiedenis zal beschouwen. Het machtigste land ter wereld bleek opeens kwetsbaar te zijn. Voor het eerst in hun geschiedenis werden de Amerikanen op eigen grondgebied aangevallen door een buitenlandse 'macht'. De gevolgen ervan merkt nog iedereen die een vliegreis wil maken. In veel landen is de wetgeving veranderd, waardoor de privacy beperkt werd. Ook in ons land zitten ambtenaren dagelijks de mate van terreurdreiging bij te houden. De belangrijkste verandering echter die plaatsvond was dat de decennia lang bestaande vijandige verhouding Oost-West werd vervangen door de minstens zo vijandige verhouding Democratie-Islam.

Ik behoor tot degenen die de gehele Koude Oorlog bewust hebben meegemaakt. Hoewel Russische troepen op pakweg een kilometer of vijfhonderd van mijn bed stonden, heb ik geen moment de angst gehad dat ik bij het wakker worden diezelfde Russische troepen door de straat zou zien marcheren.  Maar er waren ook Nederlanders die de leus aanhingen: "Liever een raket in mijn achtertuin dan een Rus in mijn keuken." (Met die raket werd een Amerikaanse kruisraket bedoeld, die de Russen ver van ons bed zou moeten houden.) Die mensen waren wel bang. Zo zijn er nu, sinds 9/11 en de aanslagen in Londen en Madrid, mensen bang voor 'de islam' of 'de islamieten'. Zoals destijds mensen bang waren voor 'het communisme'.

We hebben gezien dat de mensen in Oost-Europa het communisme (beter gezegd: de machthebbers die pretendeerden dat als hun ideologische basis te zien) zat waren. China kun je geen communistisch land meer noemen. Zelfs Fidel Castro is tot de overtuiging gekomen dat hij het op bepaalde punten wel eens mis gehad zou kunnen hebben. De overgrote meerderheid van de mensen waar dan ook heeft niet in de eerste plaats behoefte aan een ideologie, maar aan voldoende eten, een redelijke woonomgeving, goede gezondheidszorg en als het even kan nog een beetje luxe. De democratische Amerikanen hebben meer te eten dan de communistische Cubanen, maar een zieke Cubaan is beter af dan een zieke Amerikaan.

De macht van 'het communisme' begon af te brokkelen toen internet en mobiele telefonie nog niet bestonden, laat staan gemeengoed waren. Maar mede dankzij de tv hadden ze daar wel enig idee van de verschillen tussen 'onze' en hun maatschappij. Ook in de islamitische landen hebben ze nu internet en mobiele telefonie. Een deel van de mensen zal datgene waar ze zo kennis van nemen verafschuwen en gewapenderhand willen bestrijden. Een groter deel, vermoed ik, zal dingen zien en horen die ze zouden kunnen gaan waarderen. Moeten wij, zoals nu in Afghanistan gebeurt, dat proces met geweld van wapens bespoedigen? Ik ga daar morgen nog wat dieper op in.
x

Uitzenddruk

Meestal is een krantenartikel de aanleiding voor het schrijven van weer een nieuwe 'Beggartalk'. Zo viel gisteren mijn oog op een artikel in de Volkskrant, waarin geschreven werd dat na de missie in Afghanistan onze landmacht een tijd lang beperkt inzetbaar is. De landmacht heeft twee jaar nodig om weer volledig inzetbaar te zijn na de missie in Afghanistan. Veel materieel keert beschadigd terug, sommige opleidingen zijn verwaarloosd en eenheden raakten versnipperd. Tegelijkertijd kampt de landmacht met een groot financieel tekort. Zoiets zet me aan het denken en vaak ga ik dan naar meer (achtergrond)informatie op zoek. Dat kan er weer toe leiden dat mijn blog een geheel andere richting inslaat. Zo kwam ik gisteren een artikel tegen in NRC Handelsblad uit 2008, waarin toenmalig staatssecretaris van Defensie Jack de Vries zegt dat er meer mensen het leger verlaten dan erin komen. Een van de redenen daarvoor is dat men de uitzenddruk te hoog vindt.

Hoewel ik pacifist ben, zal ik niemand veroordelen vanwege het feit dat hij van het militair zijn zijn of haar beroep maakt. Al een aantal jaren bestaat onze krijgsmacht uitsluitend uit beroepsmilitairen. Ik ga er geenszins vanuit dat al die mensen niets liever willen dan een fiks robbertje vechten met 'de vijand'. Ik denk zelfs dat de overgrote meerderheid daar niet om zit te springen.

De oorspronkelijke bedoeling van onze krijgsmacht is: ons eigen land te verdedigen tegen invallen van buitenaf. Maar iedereen die zich bij de krijgsmacht aanmeldt weet dat, naar het zich thans laat aanzien, de kans zeer gering is dat hem/haar gevraagd wordt ons eigen land tegen zo'n aanval te verdedigen. Dat zal dus niet de motivatie voor aanmelding zijn. Dit houdt in dat Nederlandse militairen continu bezig zijn met opgeleid worden en/of oefenen. De enige manier om de opgedane kennis en ervaring in de praktijk te brengen - d.w.z. je beroep daadwerkelijk uit te oefenen - is al jaar en dag uitgezonden te worden naar gebieden waar het minder rustig en vreedzaam is dan hier.

Nu denk ik dat er allerlei motieven kunnen zijn voor je aanmelding bij de krijgsmacht, bijv.: met mijn (gebrek aan) opleiding krijg ik nergens anders een baan. Je kunt er gratis allerlei opleidingen volgen, waarmee je t.z.t. ook elders terecht kunt en je krijgt nog salaris ook. Voor veel militairen zien werkdagen er niet veel anders uit dan voor mensen in andere beroepen: ze verrichten administratief werk, ze repareren voertuigen of ze maken maaltijden. Pas als ze uitgezonden zijn naar een oorlogsgebied, krijgen die werkzaamheden een andere dimensie.

Ik neem direct aan dat een half jaar in Uruzgan doorbrengen je niet in de kouwe kleren gaat zitten, zeker niet als collega's gewond raken of zelfs overlijden. Ik vind het dan ook niet vreemd dat je liever niet nog een keer wordt uitgezonden en de enige manier om daar onderuit te komen is, lijkt mij, de krijgsmacht te verlaten. Dat is dus een probleem voor Defensie en hoe ga je daarmee om? Ik ben het er op zich mee eens dat als een  land toch over een krijgsmacht beschikt, het een bijdrage kan leveren aan het uit elkaar houden van strijdende partijen, of op het toezien op de nakoming van bestanden. In Afghanistan echter behoorden wij tot een van die strijdende partijen en dan kun je welhaast zeker zijn van slachtoffers en de druk die dat op de overige militairen legt. Dat betekent voor mij: terug naar de core business van onze krijgsmacht: pas tot actie overgaan als ons grondgebied bedreigd wordt.
x