Vrijblijvend

Er is weer eens een manager in de semi-publieke sector die met heel veel geld zijn functie achter zich laat. Zijn opvolger als bestuursvoorzitter van woningbouwcorporatie 'Aedes' maakt het nog wat bonter: hij treedt niet eens, volgens Trouw, in loondienst, maar krijgt een 'management fee' van 200.000 euro per jaar. Dat is niet heel ver boven de Balkenendenorm, maar Jan Peter heeft een werkweek van vijf dagen, terwijl de nieuwe bestuursvoorzitter voor dat bedrag maar drie dagen per week hoeft te werken. Die kan dus ook nog aardig bijklussen.

Ik heb het hier al eens eerder gezegd: convenanten werken niet. Richtlijnen en afspraken die het bedrijfsleven 'vrijwillig' opstelt werken evenmin. Onder STER-spotjes van banken staat tegenwoordig in kleine lettertje dat geld lenen geld kost. Dat zal vast helpen bij het voorkomen van risicovolle leningen. Maar intussen heeft de Tweede Kamer, van links tot rechts, ook het licht gezien. De kop in Trouw:

Vrijblijvende codes zijn passé

Zelfs de VVD, toch geen partij die tegen (veel) geld verdienen is, overweegt een spoeddebat met minister Van der Laan aan te vragen.

Mijn moeder zei vaak dat het leven een stuk mooier zou zijn als we met ons allen aardig tegen elkaar waren. Dat valt niet te ontkennen, maar erg realistisch is het niet. Erop vertrouwen dat het bedrijfsleven en de semi-publieke sector zich aan convenanten, afspraken en codes zal houden is net zo onrealistisch. Op de website van het ministerie van wonen, wijken en integratie is te lezen dat de minister vindt dat corporaties de adviesregeling van de corporatiesector over inkomens van bestuurders zouden moeten toepassen. Ik vind dat de minister en de Tweede Kamer moeten doen waar we ze voor ingehuurd hebben: dwingende regels maken.

x

Verandering

President Obama beloofde 'change'. Hij besloot de beruchte gevangenis in Guantanamo Bay te sluiten. Prachtig! Maar veranderingen worden niet altijd even consequent doorgevoerd. Amerika vecht nog steeds zijn 'war on terrorism', vooral in Afghanistan. Daar worden gevangenen gemaakt, die van terrorisme worden verdacht. Zij worden gevangen gehouden op de (Amerikaanse) luchtmachtbasis in Baghram, zo'n honderd kilometer ten noorden van Kabul.

Een aantal gevangenen in Baghram heeft voor een Amerikaanse rechtbank bepleit dat zij, net als de gevangen in Guantanamo Bay, hun gevangenschap mogen betwisten voor een Amerikaanse burgerlijke rechtbank. De rechtbank gaf ze gelijk. Dus president Obama was het daarmee eens? Niet dus. De Amerikaanse regering gaat tegen de uitspraak van de rechtbank in beroep. Net als Bush wil Obama van terrorisme verdachte personen voor onbepaalde tijd kunnen gevangenhouden zonder juridisch toezicht.

Tina Foster, directeur van 'International Justice Network", dat de gevangenen vertegenwoordigde, zei er dit van (ik citeer de website "Think Progress'): President Obama has taken on the defense of one of the Bush administration’s unlawful policies founded on nothing more than the idea that might makes right. (Onderstreping toegevoegd.)

Ik heb het hier al eerder geschreven: "Wat je ook van Obama kunt zeggen, hij is in de eerste plaats een Amerikaan". Als het beter uitkomt verdachten die mogelijk een gevaar voor Amerika zouden kunnen vormen incommunicado te houden, dan doe je dat gewoon. Dan ga je de politiek van je voorganger niet veranderen.

Feit

Vandaag wordt hier en daar herdacht dat zo'n tweeduizend jaar geleden een aantal vrouwen in Jeruzalem een leeg graf aantroffen. Voor de grootgrutters is dat aanleiding ons ertoe te verleiden duurdere en luxere dingen te kopen en consumeren dan we normaliter in het weekend doen. Degenen die het gedenken van het wonderbaarlijke feit niet zo belangrijk vinden of hoe dan ook niet precies weten waar 'Pasen' nou eigenlijk voor staat, vinden deze feestdagen, om voor mij nog altijd onduidelijke redenen, een uitgelezen gelegenheid om een meubelboulevard te bezoeken. Ook de keukenbedrijven timmeren de afgelopen dagen in de STER-reclame weer druk aan de weg.

Om religieuze redenen zegt Pasen mij niets en aangezien ik alleen de eerste drie maanden van deze eeuw nog bij het arbeidsproces was betrokken, levert dit feest mij ook al tien jaar geen extra vrije dag meer op.

Ik houd het er maar op dat inmiddels de lente herkenbaar is geworden. Afgelopen vrijdag was de eerste dag van dit jaar dat al bij het opstaan de temperatuur in huis 20 graden was, hoewel al twee dagen de verwarming niet meer aanstond. Ook gisteren constateerde ik voor het eerst dit jaar dat de bomen in de achtertuin al weer blaadjes vertoonden. Aan de voorkant doen ze er altijd iets langer over. Ik moest denken aan iets wat Godfried Bomans ooit schreef: "De Russen komen. Misschien. De lente komt. Zeker. Laten we ons aan de feiten houden."

Baby's

Twee Canadese baby's: Kaylee, een meisje van twee maanden, heeft een hersenafwijking, waardoor haar ademhaling wordt bemoeilijkt en zelfs gestopt kan worden; Lilian is een meisje van één maand oud met een hartafwijking, waardoor het hart te weinig zuurstof kan rondpompen en ze binnen en aantal weken zal sterven. De ouders en artsen van Kaylee besluiten haar los te koppelen van de beademing. Na haar overlijden zal haar hart getransplanteerd worden naar Lilian. De beide ouderparen hebben elkaar in het ziekenhuis ontmoet.

Het onverwachte gebeurt: nadat de beademing van Kaylee is gestopt, blijft zij doorademen. De ouders gaan haar voorlopig thuis verzorgen. De ouders van Lilian hebben begrip voor de situatie. Aldus de inhoud van een kort bericht in Trouw. Kaylee is in de Canadese media nu bekend als de baby die niet wil sterven. (Hier zie je een foto van beide ouderparen, die verscheen in de 'Toronto Sun'.)
De laatste alinea van het bericht in Trouw begint zo: Het ziekenhuis bracht de verwikkelingen rond Kaylee aanvankelijk niet naar buiten. Pas toen beide ouders de media woensdag wezen op de bijzondere situatie, kwam de zaak naar buiten.

Als je de tijd kunt nemen (en dat kan ik) ook de Canadese media hierop na te lezen, kom je tot de conclusie dat de zaak wat gecompliceerder ligt dan in het korte artikeltje in Trouw wordt beschreven. (Bijvoorbeeld: de ouders van Kaylee, rechts op de foto, kunnen helemaal niet bepalen wie het hart krijgt. Dat gaat naar degene die bovenaan de wachtlijst staat.) Maar daar gaat het me nu niet om. Het zal wel hard klinken, maar voor mij heeft dit bericht dezelfde nieuwswaarde als het bericht over een pasgeboren ijsbeertje dat na enkele dagen sterft. Wat moet ik met zo'n bericht? Waarom zou ik dat willen weten? Wat beweegt ouders van een binnenkort overleden kind de aandacht van de pers te vragen?

Ik word nog kritischer als ik die foto bekijk. Die doet me denken: hoe krijg je die twee ouderparen zo ver dat ze voor een foto poseren op een manier die de meeste 'ontroeringswaarde' heeft voor het grote publiek? Niemand maakt mij wijs dat die stellen daar toevallig zo voor het ziekenhuis stonden en dat een even toevallig passerende fotograaf alert reageerde.

Op tv wemelt het al van realityprogramma's. Emo-tv is het helemaal. Je kan bijna elke dag via de tv, een spreekkamer van een arts bezoeken. Hebben we in onze persoonlijke levens geen emoties meer? Of zijn die zo langzamerhand te gewoontjes geworden? Je kind een kwartier zoek is even schrikken, maar daar haal je "Vermist" niet mee. Je familieruzie los je pas op als de EO het diner betaalt. Je huis verbouwen wordt leuk als er voortdurend een cameraploeg om je heen loopt. Ze mogen mij een keer volgen tot in de spreekkamer van de huisarts als ik hem ga vragen om een middeltje tegen misselijk makend "nieuws".

Make-over

Een man moet zich wel behoorlijk 'nichterig' gedragen, wil ik denken: o, hij is zeker homo. Dat een vrouw lesbisch is valt me hoe dan ook nooit op. Het zal wel aan mij liggen, maar ik heb geen idee wat de typische uiterlijke kenmerken van een homo of lesbo zijn. Eerlijk gezegd interesseert het mij, in het normale maatschappelijke verkeer, ook totaal niet of iemand homo, lesbo of hetero of van alles wat is. Anders gezegd: seksuele geaardheid speelt bij mij, net als geslacht, nationaliteit, ras of maatschappelijke positie, geen rol bij de morele beoordeling van andere mensen.

Qua seksuele geaardheid behoor ik tot de overgrote meerderheid van de bevolking. Ik ben een doordeweekse hetero. Ik weet dat homo's en lesbo's nadelen kunnen ervaren van hun seksuele geaardheid, omdat een niet onbelangrijk deel van de bevolking nog altijd vindt dat je niet 'zo' behoort of zelfs niet mag zijn. Maar ik kan me niet echt voorstellen hoe het voelt om op grond van die geaardheid gediscrimineerd te worden. Wat dat betreft behoor ik nou eenmaal niet tot een discrimineerbare groep en heb ik die ervaring niet. Ik vind het vervolgens logisch dat mensen die gediscrimineerd worden zich daartegen, al of niet georganiseerd, verzetten.

Door mijn gebrek aan ervaring weet ik niet wat een homo of lesbo kan helpen bij het accepteren van zijn/haar geaardheid en bij het verwerken van of actief verzet tegen discriminatie. Minister Plasterk heeft, volgens Trouw in ieder geval op dit terrein één idee aangereikt gekregen: hij geeft het startsein voor de verkiezing van 'Femme van het jaar'. Het initiatief daartoe is genomen door 'FemFusion, een landelijk platform voor lesbische en biseksuele vrouwen. Oprichtster Dymphie Verleun: "De lesbische en biseksuele cultuur heeft een schrijnend tekort aan rolmodellen. Het lesbische imago snakt naar een make-over."

Het ligt weer aan mij, maar ik weet niet hoe het lesbisch imago eruit ziet. Ik heb dus ook geen idee hoe het er, na een make-over, uit zou moeten zien. Imago is, volgens 'Van Dale Online': het beeld dat mensen hebben van iemand of iets. Imago's komen vaak niet of nauwelijks overeen met de werkelijkheid. Tegenwoordig worden imago's vaak 'gemaakt' door media-consultants. Die zorgen ervoor dat negatieve trekjes worden weggepoetst en positieve benadrukt. Dat leidt dus ook weer tot een onjuist, op zijn minst onvolledig, beeld.

Als ik Dymphie Verleun of Ronald Plasterk was, zou ik een actie starten met als doel duidelijk te maken dat DE lesbische vrouw, DE biseksuele vrouw, DE homo, DE biseksuele man, DE heterovrouw en DE heteroman niet bestaan. Daar moet je helemaal geen imago van willen maken. Die actie leidt ook tot niets, want vooroordelen maken het denken een stuk minder vermoeiend.

Realistisch

Ook als ik geen rekenmachine of pc bij de hand heb, maar wel papier en schrijfgereedschap, kan ik probleemloos grote getallen met elkaar vermenigvuldigen en op elkaar delen. Geef me een willekeurig getal van tien (meer mag ook) cijfers en ik reken de wortel van dat getal uit. Zonder technische hulpmiddelen duurt het wat langer, maar ik kom eruit! Ik wist dat echt niet, maar er komen aardig wat kinderen van de basisschool die dat niet kunnen. Dat las ik gisteren in Trouw. Het gaat hier dan niet noodzakelijkerwijs om domme kinderen. Nee, die kinderen hebben 'realistisch rekenen' geleerd. Dat 'realistisch rekenen' is in de jaren tachtig van de vorige eeuw in zwang gekomen. Ik had er nog nooit van gehoord en ging dus googelen. Van een website haal ik een voorbeeld: Je bent jarig en wil ieder kind in jouw klas op een ijsje trakteren. Een ijsje kost € 0,30. Er zitten in jouw klas 25 kinderen. Je gaat naar de kassa met een tien eurobiljet. Hoeveel geld krijg je terug? Ik ken maar één methode om daar uit te komen (zelfs uit mijn hoofd), maar in het 'realistisch rekenen' moeten kinderen eerst een oplossingsstrategie bedenken. Het is dus goed mogelijk, dat er in de klas voor een opdracht meerdere strategieën mogelijk zijn. Het kind zal dan ervaren, wat voor hem of haar de beste oplossing zal zijn. Ik heb geen flauw idee wat ik me hier bij moet voorstellen.

Het idee achter 'realistisch rekenen' is dat rekenen daardoor veel leuker wordt dan het 'cijferen' dat ik geleerd heb, met staartdelingen en zo. Daarmee leer je de kinderen alleen maar een trucje, maar krijgen ze geen inzicht. Dat zal best, maar het resultaat is dat 27% van de basisscholen slecht presteert met rekenonderwijs. Relatief eenvoudige sommen als 5 x 1/5 of 99 x 201 kan door de helft van de leerlingen niet worden opgelost. Laat staan dat ze weten hoeveel geld ze moeten terugkrijgen na het trakteren op ijsjes. Dat 'handmatig' worteltrekken is een trucje dat nog maar weinig mensen kennen. Ik weet niet waarom het werkt (al is het wiskundig uit te leggen), maar het levert wel resultaat op.

Trouw meldt dat er volgend jaar een nieuwe rekenmethode uitkomt. Het aantal scholen dat overweegt de methode aan te schaffen, is 'overweldigend', zegt uitgeverij Noordhoff. Het aardige van die methode is dat het helemaal geen nieuwe methode is. Zij is al in diezelfde tachtiger jaren ontwikkeld door twee schoolhoofden, die niet zoveel op hadden met 'realistisch rekenen', maar ze was niet toen niet eigentijds genoeg. Nu mag het kennelijk weer: trucjes leren, zoal staartdelingen. Er is niets nieuws onder de zon, schreef Prediker.

Verdienen

Met een website kun je geld verdienen. Wat je daarvoor moet doen is toestaan dat op jouw website van die kleine Googleadvertenties geplaatst worden. Daar hoef je niet veel voor te doen. Je meldt je gewoon aan bij Google en dat zorgt ervoor dat er bij elke pagina advertenties geplaatst worden van bedrijven die op een of andere manier iets te maken met een woord of term die op die pagina voorkomen. Voor elke keer dat iemand op die advertentie klikt, krijg je een bepaald bedrag. (Ik vermoed tenminste dat het zo ongeveer werkt.)

Toevalligerwijs kwam ik gisteren terecht op een website, die niet alleen vertelt wat jouw website waard is, maar ook aangeeft hoeveel je daarmee per dag zou kunnen verdienen. Het is niet meer dan een inschatting, maar toch. Zoiets maakt je wel nieuwsgierig en wat blijkt? Mijn website is 768,08 euro waard - als iemand mijn domein(naam) zou willen overnemen - en per dag kan ik er 1,05 euro mee verdienen. Ook met dit weblog zou ik geld kunnen verdienen, maar dat wordt beduidend minder bezocht dan mijn site, dus de opbrengst zou waarschijnlijk niet meer dan een paar centen per dag zijn. Trouwe lezers hoeven dus niet bezorgd te zijn binnenkort ook hier met die kleine advertenties geconfronteerd te worden.

Het behoeft, denk ik, geen betoog dat ik ook de bezoekers van BEGGAR.NL niet aan die kleine advertenties zal blootstellen. Ik kan me nog de tijd herinneren dat je tijdens het websurfen niet of nauwelijks met allerlei pop-ups en andere ongevraagde reclame geconfronteerd werd en net als de meeste mensen heb ik daar een bloedhekel aan. Met lede ogen heb ik aangezien hoe een in beginsel perfect communicatiemiddel, waar je - wil je een beetje met je tijd meegaan - nauwelijks meer onderuit komt, in de klauwen van de commercie een gigantische STER-spot is geworden.