Je kunt natuurlijk analogieën constateren tussen de huidige coronacrisis en crises uit vroeger jaren.
Trouw kwam er met een die ik niet zag aankomen. Her sociaal afstand houden, kwam al ruim 2000 jaar geleden voor, zij het op iets kleinere schaal:
Raak me niet aan’, zei Jezus volgens de bijbelschrijver Johannes toen hij was opgestaan uit de dood. Hou afstand. In de veertig dagen die volgden tot Hemelvaart heeft hij het wellicht vaker gezegd.
De tijd van Pasen tot Hemelvaart en Pinksteren overlapt met de zich ontvouwende coronacrisis. Het artikel gaat dan verder met de beschrijving van drie fasen in de rampenpsychologie: de honeymoonfase, de desillusiefase en de reïntegratiefase.
De eerste fase, de honeymoonfase hebben we dubbel en dwars meegemaakt. Het bracht een hartverwarmende eenheid teweeg in Nederland.
Nu schijnt het dat we geneigd zijn de desillusiefase over te slaan.
De fase waar de moderne mens volgens allerlei denkers zo ongelooflijk slecht in is geworden. Een fase van rouw, van verdriet, van boosheid en van lijden - en daar de woorden voor vinden. Van erkennen dat het leven ongrijpbaar is als een virus en zo oneerlijk als je het zelf niet zou kunnen verzinnen. En je daarbij neerleggen. (...) Op Hemelvaart kiest de christelijke God er bewust voor om onzichtbaar en onaanraakbaar te zijn. God werd besmettelijk. Hij ging als een virus de wereld over. Een verhaal vol emoties dat bij miljoenen mensen resoneert. Een verhaal waar de goede afloop niet zeker van is, maar met een open einde. Een verhaal dat vaker verwarring en desillusie veroorzaakt dan we misschien zouden willen. Een eerlijk verhaal, een realistisch verhaal waar mensen zich in herkennen in voor én in tegenspoed.
Het christelijk geloof is mij met de paplepel ingegoten. Dat geloof heb ik al lang niet meer, maar ik weet natuurlijk nog wel waar het zo'n beetje over gaat. Ik zie geen gelijkenis tussen het verhaal van Jezus en de coronacrisis. Het overlijden, wederopstanding, Hemelvaart en Pinksteren waren bepaald geen gebeuren met een globale impact. Zelfs onder de toenmalige Joden zal de dood van Jezus niet overal alS een groot verlies beschouwd zijn. Toe Pilatus de keus voorlegde Barrabas of Jezus, werd voor Barrabas gekozen. Hoezo honeymoonfase? En waren betrokkenen, zoals de discipelen, nou echt zoveel beter dan wij in de volgende fase van rouw, van verdriet, van boosheid en van lijden?
De kop boven het artikel luidt:
Wat Hemelvaart ons over de coronacrisis kan leren.
Mij eerlijk gezegd niet zo gek veel.
