SCHATTIG

Kinderen zijn je kostbaarste bezit, toch? (Voor zover je kinderen kunt bezitten, natuurlijk.) Het valt me altijd op als mensen zich op tv voorstellen, bijv. quizdeelnemers, je altijd iets hoort als: Ik ben Piet. Ik heb twee schatten van dochters en een vrouw." Of: Ik ben Tiny, ik heb twee leuke zonen en een man."  Eerst worden de kinderen genoemd, daarna de partner. Terwijl die toch altijd als eerste kwam.

Ik heb geen kinderen, maar ik kan me goed voorstellen dat ik, als ik van die schattige kleutertjes had gehad, ik bij uitstapjes, zeker naar plaatsen waar in het water gepoedeld kon worden, ik ze voortdurend bezorgd in de gaten gehouden zou hebben.

Een populaire plek in Amsterdam tijdens deze zomerse dagen is de Sloterplas. Daar is ook een soort strandje. De plek waar het niet te diep is voor kleuters is duidelijk afgescheiden. Toch is daar vorig jaar een meisje van vijf jaar verdronken. Nu worden er gratis zwembandjes uitgedeeld. Wat zullen al die ouders met kleuters daar blij mee zijn! In Het PAROOL las ik een tijdje gelden dat dat nogal tegenviel. Die zwembandjes waren niet zo nodig: "Mijn kind weet tot waar het mag gaan." "Ik houd mijn kind altijd goed in de gaten."

Het strand is natuur;lijk ook heel populair vandaag de dag. Daar gaan ook veel ouders met van die schattige kleutertjes  heen. Langs het strand zijn altijd aardig wat strandwachten actief. Radio! besteedde daar aandacht aan. Wat viel hen zo al op? Je voelt hem al aankomen, denk ik: "De meeste ouders zitten meer naar hun smartphone te kijken dan naar hun kinderen."

Sommige ouders zien we misschien nog eens terug in een aangrijpende documentaire over ouders van verdronken kleuters.

KRITIEK

Rond Amsterdam ligt een ring van forten, de zogenaamde 'Stelling van Amsterdam'. In  geval van nood (oorlog) kon het gebied rond de Stelling onder water gezet worden zodat de hoofdstad Amsterdam makkelijker beveiligd kon worden tegen indringers. Fijn voor de Amsterdammers natuurlijk, maar zou het niet logischer geweest zijn zo'n stelling aan te brengen rond het regeringscentrum, Den Haag? Hoe dan ook, uit militair oogpunt heeft de Stelling zijn tijd al lang gehad. Ze wordt nu dan ook beschouwd als cultureel erfgoed.

De forten zijn dan wel militaire instellingen, maar veel militairen zul je er niet aantreffen. Maar het Ministerie van Defensie ziet wel degelijk bedreigingen voor Amsterdam. In het huidig tijdsgewricht zijn dat terroristen. 'Wacht eens even', moet iemand bij Defensie gedacht hebben, 'hadden we niet een stukje grond in Amsterdam?' Inderdaad, dat hadden ze. Dat was het zogenaamde 'Marineterrein', op loopafstand van het Centraal Station.

In het geval van een terroristische dreiging voor de stad Amsterdam ziet de krijgsmacht in het Marineterrein een ideale legeringsplaats voor militairen. Bovendien krijgt de krijgsmacht er sinds dit jaar weer geld bij. (...) Maar ja: In 2013 sloten Defensie en de gemeente een overeenkomst: de Koninklijke Marine zou het terrein stap voor stap verlaten en het terrein zou een openbare functie voor de stad krijgen. (...) De stad heeft op het terrein onder meer innoverende bedrijven en openbaar recreatiegebied gepland. Ook moeten er woningen komen.

Volgens bronnen binnen het ministerie is de wereld sindsdien (1913) veranderd. "In 2013 liepen er nog geen militairen in de straten van Brussel en Parijs," stelt een ingewijde.


Eerlijk gezegd zou ik het geen verbetering vinden als er, tussen al die toeristen, ook nog eens militairen door de stad gingen wandelen. Momenteel is het dreigingsniveau (kans op een terroristische aanslag) "substantieel". Gaan die militairen van het Marineterrein naar de stad als het dreigingsniveau naar het volgende (hoogste) niveau: "kritiek" gaat? Fijn voor de Amsterdammers, ik zeg het nog maar eens, maar hebben niet alle Nederlanders recht op een stel militairen in de buurt "In het geval van een terroristische dreiging'?

LIVE

Afgelopen zaterdag precies twaalf jaar geleden zat ik in het Concertgebouw naar een film te kijken. Ja, er was ook (live) muziek van het Koninklijk Concertgebouw Orkest. Het speelde de muziek die Dmitri Sjostakovitsj had gecomponeerd voor de beroemde film De Pantserkruiser Potemkin van Sergei Eisenstein. De film werd gemaakt in 1925. Het is dus een stomme (in de zin van geluidloze) zwart-witfilm. Voor die film, niet voor de muziek, was ik naar het Concertgebouw gegaan. Ik  had er wel eens onderdelen van gezien, maar nooit de complete film. Ik had al eens eerder de documentaire film Koyaanisqatsi gezien. This experimental film looks at the world and more specifically the effect man has had on the landscape and the environment. Without narration, the film shows the world in a pristine condition and untouched: blue skies, beautiful landscapes and endless vistas. The man-made world is much less appealing. Essentially a montage using a variety of film techniques to provide a visually stunning montage of images. (Aldus de International Movie Database. Die film werd toen gedraaid in het Muziektheater in Amsterdam. De muziek werd live ten gehore gebracht onder leiding van de componist, Philip Glass.

Wat lees ik vandaag in Het PAROOL? Tijdens de Robeco Summernights is vier keer de film Star Wars - A New Hope te zien, begeleid door het Antwerp Symphony Orchestra. Dat betekent de film bekijken op een gigantisch scherm met een live orkest aan de voeten.

Ga ik weer een film kijken in het Concertgebouw? Ik dacht het niet. A New Hope is zeker een onderhoudende film (Ik heb hem diverse malen gezien.), maar een cinematografisch meesterwerk is het niet. Mij staat ook niet bij dat de muziek van dien aard is, dat het de moeite waard is een heel symfonie-orkest daarvoor uit Antwerpen te te laten overkomen.

Moet dat "gigantisch scherm" dan kijkers/luisteraars naar het Concertgebouw lokken? Hoe groot kan een scherm zijn in het Concertgebouw? Echt niet veel groter dan in bioscopen als City of Tuschinsky. Ik zie geen enkele reden om € 39 neer te leggen voor deze film met live muziek.

 

BECK

Bij KRO-NCRV waren een maand lang dagelijks Britse of Scandinavische detectives te zien, vaak delen van series. Ik kijk liever naar die Britse en Scandinavische dan naar Amerikaanse detectives. De laatste zijn vaak gewelddadiger en zijn meer gericht op actie dan op onderzoek. Van de Scandinavische kijk ik het liefste naar Zweedse. Ik ben nu eenmaal vaak in Zweden geweest en zie soms delen van Zweden waar ik wel eens geweest ben. Een paar dagen geleden werd in een aflevering een lijk gevonden onder het ijs van Torneträsk, een meer in het noorden van de Zweden, aan de noordzijde van de spoorlijn Kiruna-Narvik. Bij dat meer ligt het plaatsje Abisko, waar ik diverse malen aan een voettocht ben begonnen, waaronder de allereerste, in 1959. De tweede, in 1964, eindige daar. In 1967 en 1968 begon ik er weer. In 1967 had ik net Boukje leren kennen, maar we hadden beiden onze vakanties al geregeld. In 1968 ging ik weer zonder Boukje. De reden was simpel: ik wilde graag zo vaak mogelijk naar Lapland en in 1967 en 1968 werkte ik in de boekhandel en verdiende dus weinig, te weinig om een reis naar Zweden te betalen. Ik kon er echter gratis en toch voor niks heen als reisleider. Later heb ik met Boukje vijf keer en tocht door Lapland gemaakt, door de nationale parken Padjelanta en Sarek.

Scandinavische detectives zijn al enige jaren zeer populair, met als hoogtepunt de (ook verfilmde) Millenniumtrilogie van Stieg Larsson. Zweedse detectives waren al eerder populair in de zestiger en zeventiger jaren van de vorige eeuw, met name de boeken van Maj Sjöwall en Per Wahlöö, met als hoofdpersoon Martin Beck. Het waren zeer goede detectives, die in toenemende mate kritisch waren over de sociaaldemocraten, die al decennia lang aan de macht waren.

Diverse afleveringen van de serie van KRO-NCRV  kwamen onder de naam 'Beck'. Dat deed mij uiteraard denken aan die boeken van Sjöwall en Wahlöö, maar daar hebben ze nauwelijks iets mee te maken. In de 'credits' las ik

Baserat på
MAJ SJOWALL en PER WAHLÖÖS
Karaktärer

oftewel: Gebaseerd op karakters van Maj Sjöwall en Per Wahlöö.

Is het niet een beetje (eigenlijk een heel veel) goedkoop je bij voorbaat van aandacht te verzekeren door een populair karakter van een ander te jatten? Wat dacht je van een romantische soap 'Romeo en Julia', gebaseerd op karakters van William Shakespeare of een spannende serie 'Het beleg van Amsterdam', gebaseerd op karakters, met name ene Gijsbrecht, van Joost van den Vondel? Kfrijgen we ooit nog een serie 'Met C O C K", gebaseerd op karakters van Appie Baantjer?

REET

Ik heb een bierglas (een 'vaasje') met daarop de tekst:
110 jaar Pilsener Club
  75 jaar familiebedrijf
  25 jaar Teun van der Veen

De Pilsener Club is een bruine kroeg in Amsterdam, maar niemand gebruikt die naam. In de volksmond is het De Engelse Reet. Volgens Het PAROOL: sowieso de mooiste kroegnaam van de stad (...) Titelverklaring: een reet is oud-Nederlands voor kier en het café ligt in het smalle steegje (de Begijnensteeg) van de Kalverstraat naar de achteringang van het Begijnhof), vandaar.

Dat bierglas heb ik al vijftien jaar, want de reden dat Het PAROOL er nu over schrijft is het 125-jarig bestaan. Het glas met opdruk werd destijds gegeven aan vaste klanten.

Wat ik het mooiste vind aan deze kroeg? "Geen muziek! Volgens een gelegengheidsspreker: Geen muziek. Alleen het fluisterende geluid van goed geouwehoer. Dat is de essentie van het bruine ­café." En verder: Afbladderend behang. Bediening in wit overhemd. Gammel meubilair. Een houten vloer met een laagje zand. Geen bar. Jenever wordt geschonken uit een thermosfles. Kortom, geen enkele moeite doen om met de tijd mee te gaan. En een ober die al vier generaties Teun van Veen heet.

De huidige Teun heb ik nog gekend als klein jongetje dat wel eens rondscharrelde als de vorige Teun (zijn vader) aan het werk was. Ik werkte toen bij Scheltema en Holkema op het Rokin en kwam er bijna dagelijks.

De Engels Reet is mijn favoriete kroeg in Amsterdam, maar sinds ik een scootmobiel moet gebruiken om mij te verplaatsen ben ik er niet meer geweest, want een rolstoelbusje van het Aanvullend Openbaar Vervoer kan daar niet voor de deur, zelfs niet vrij dicht in de buurt, stoppen. Binnenkort kan ik de Noord/Zuidlijn nemen naar station Rokin, op een steenworp afstand van de Engelse Reet.

Wat mij betreft is er in ieder geval één goede reden voor de aanleg van de Noord/Zuidlijn.

RIJ

De meeste lezers van dit blog zullen de afbeelding hierboven wel herkennen. Zij is immers te vinden op hun smartphone. Sinds gisteren is zij ook op mijn mobieltje te vinden.  Ik denk niet dat ik vaak van Whatsapp gebruik zal maken. Net zo vaak als van sms en dat zal niet veel vaker dan gemiddeld één keer per maand zijn. He t is mij overigens niet duidelijk wat de voordelen van Whatsapp zijn t.o.v.  sms.

Het zal wel duidelijk zijn dat ik nu mijn smartphone, waarmee ik tot gisteren uitsluitend mee belde en sms'te, ook voor allerlei andere doeluiteinden Kan gebruiken, al zal dat spaarzaam zijn. Vandaag heb ik bij Appie mijn mobieltje gebruikt i.p.v. een zelfscanner. Als je niet weet wat dat is, biedt 'jouw' Appie die mogelijkheid nog niet. Ik maak er al geruime tijd gebruik van omdat ik dan voor mijn scootmobiel meer ruimte heb dan bij een kassa. Appie promoot het gebruik van het zelfscannen met de redenering dat je zo de rij bij de kassa kunt vermijden. Tot meer mensen gaan zelfscannen en de rijen zich naar het 'zelfscanplein'  verplaatsen.

EXCUSES

Ik ben Amsterdammer en Nederlander. Er waren in het verleden Amsterdammers en Nederlanders die, vinden we nu, zeer foute dingen deden. Denk bijvoorbeeld aan de slavenhandel, het Cultuurstelsel en de politionele acties. De slavenhandel en het Cultuurstelsel waren ver voor mijn tijd en tijdens de eerste politionele actie was ik acht jaar oud. Ben ik toch (mede)verantwoordelijk voor al die verkeerde dingen? Bij DENK vinden ze van wel. In Het PAROOL las ik tenminste: Amsterdam moet zijn excuses aanbieden voor het koloniale verleden van de stad. Ook moet er een onderzoek komen naar de opbrengsten voor de hoofdstad uit slavenhandel en slavernij. Dat is de strekking van een motie die de fractie van Denk woensdag zal indienen in de gemeenteraad.slavernij.

Ik ben het er helemaal mee eens dat Amsterdammers en andere Nederlanders in het verleden heel veel verwerpelijke dingen hebben gedaan. Maar ik ben daar niet verantwoordelijk voor, dus ik peins er niet over daarvoor excuses aan te bieden. Stel dat ineens bekend wordt dat mijn vader iets vreselijks gedaan heeft. (Ik kan me dat niet voorstellen.) Zouden mogelijke slachtoffers het dan op prijs stellen, als ik daarvoor mijn excuses aanbood?

Denk stelt ook voor een onderzoek te starten naar de opbrengsten voor Amsterdam uit slavenhandel en slavernij. De Surinaamse econoom Armand Zunder heeft dat eerder voor Nederland berekend. Hij kwam uit op een bedrag van 126 miljard euro en stelde een herstelbetaling van 50 miljard voor, tot nog toe zonder resultaat.

Moeten wij de koning van Hispanje niet eens een keer om excuses vragen voor alle problemen die hij ons gedurende de 80-jarige oorlog heeft bezorgd? En krijgen we de kosten alsnog vergoed? Moet de paus ons niet eens excuses aanbieden voor alle Nederlanders die de inquisitie ten onrechte heeft verbrand, opgehangen  of onthoofd?

Ik neem direct aan dat Surinamers iets anders tegen ons slavernijverleden aankijken dan ik, maar je maakt mij niet wijs dat veel Surinamers opeens een stuk gelukkiger worden, als onze premier of de burgemeester van Amsterdam excuses gaan aanbieden voor wat onze voorouders hun voorouders hebben aangedaan. Ik begrijp ook dat DENK graag wat 'free publicity' wil.