Suf

Gesprek bij het koffieapparaat op een willekeurige werkplek ergens in Nederland:
"Wat vind jij van Henk, die nieuwe bij sales?"
"Lijkt me een capabel type."
"Ja, OK, capabel, maar als mens, zeg maar."
"Hij komt wel vriendelijk over."
"Ja, ook, maar vind je hem niet wat suf?"
"Hoezo, suf?"
"Ik zag hem vanmorgen de parkeergarage in komen. Weet je waar hij in rijdt?"
"Fiat 500?"
"Nee. Een elektrische auto."

Trouw had een heel artikel over de introductie in Nederland, door Mitsubishi en Nissan, van de elektrische auto. Nederland schijnt daar een ideaal land voor te zijn: klein, plat en al voorzien van infrastructuur. En die auto's zijn natuurlijk ecologisch zeer verantwoord. Toch is er een probleem. Dat legt Bart van Thienen, woordvoerder bij Nissan Nederland, uit: "Niet iedereen wil namelijk geassocieerd worden met de elektrische auto omdat het misschien wat suf is."

Je moet er toch niet aan denken dat men je ervan verdenkt dat je je enigszins zorgen maakt over de CO₂-uitstoot en daarin zo ver gaat dat je geen benzine, dieselolie of gas gebruikt om je te verplaatsen, maar elektriciteit. Dan ben je toch echt een watje. Bij het zoeken naar een nieuwe 'chef sales' sta je automatisch helemaal onderaan het rijtje van kandidaten, als je dat rijtje al haalt. Wie zit er nou te wachten op een suffe chef? 'Hybride' is eigenlijk al op het randje, maar dat kun je nog goed maken door aan rugby te doen, of kickboksen. Veel 'vrouwtjes' om je heen helpt ook. Maar elektrisch rijden scoort net zo weinig (voor een man dan) als iets in het huishouden doen, dingen met de kinderen doen en een stabiele relatie hebben. Je wordt er geen 'one of the boys' mee. Ze vragen je niet eens meer na het werk mee naar de kroeg te gaan, want je moet toch de kinderen uit de naschoolse opvang halen.

Debby van der Voort die de pr binnen Mitsubishi Nederland doet voor de i-MiEV vindt die auto "de ideale stadsauto". Nou weet ik maar weinig van auto's, maar ik kan me niet voorstellen dat je een elektrische auto in bijvoorbeeld Amsterdam makkelijker ergens kwijt kunt dan een auto die fossiele brandstof slurpt. De ideale stadsauto (als zoiets al bestaat) is de auto die je alleen gebruikt als je stad uit gaat. De stad in doe je lopend, fietsend of met het openbaar vervoer. Heb je daar iets aangeschaft dat je niet onder de arm of snelbinders kunt meenemen, wordt het wel thuisbezorgd is mijn jarenlange ervaring.  Ik ben dan ook behoorlijk suf en chef ben ik ook nooit geworden.
x

Rechts

Gisteren, bij het lezen van de digitale Trouw, bleek ik het op een punt faliekant oneens te zijn met de SP, terwijl ik mij op datzelfde punt in het gezelschap  bevind van 80% van de PVV-stemmers en van ongeveer de helft van de VVD-stemmers. Ik zal er geen prijsvraag van maken: met die rechtse stemmers vind ik dat er best een van onze publieke tv-netten mag verdwijnen. Ik vermoed wel dat mijn motivering een andere is. (Voor PVV-stemmers zijn alle drie de publieke netten links, dus fout.)

De tv hoeft wat mij betreft niet uitsluitend kunst, cultuur en informatie te bieden. Er mag best wat lichte ontspannende kost geboden worden. Ik vind trouwens een goed informatief programma ook ontspannend in de zin van 'afleidend van de dagelijkse beslommeringen'. Ik kijk elke dag wel even of de tv mij 's avonds iets te bieden heeft. (Overdag kijk ik hoogstens naar live-uitzendingen van iets actueels.) Ik begrijp ook wel dat het tv-aanbod niet precies aansluit bij mijn smaak en zo'n elitaire smaak heb ik nou ook weer niet: in mijn boekenkast tref je 'literatuur' aan, maar ook thrillers, horror en gewoon leuke verhalen zonder enige pretentie. Qua films kijk ik liever naar een western dan naar een film waarvan de diepere achtergrond alleen aangevoeld wordt door geharde filmhuisbezoekers. Maar ik krijg toch steeds weer de indruk dat onze publieke netten veel van hetzelfde in de aanbieding hebben. Van veel programma's zie ik ook de informatieve of ontspannende waarde niet. Hoeveel Nederlanders maken nu serieus plannen een huis in een ander Europees land te kopen? Voor wie is dus de programmaserie 'Droomhuis gezocht' (vanavond bij MAX) interessant? Krijgt de gemiddelde tv-kijker meer begrip voor daklozen door het programma 'Stinkend rijk en dakloos'?

We hebben in Nederland 7 commerciële netten die weinig anders dan verstrooiing bieden. Wie 'zo maar wat' wil zien komt dus voldoende aan zijn trekken. Met twee publieke netten is er voldoende mogelijkheid om kunst, cultuur en informatie aan te bieden en ook nog ontspanning van enig niveau. En we zouden het bijna vergeten: voordat de tv bestond waren we niet echt van al die dingen verstoken. Er worden nog steeds boeken, kranten, week- en maandbladen gedrukt. Daar haal je heel wat uit, ook ontspanning.
x

Wortels

Over Amanda Kluveld, columniste van de Volkskrant, heb ik het hier al eens eerder gehad. Amanda is niet weg van de islam. Ik druk me voorzichtig uit. Een verbod van hoofddoekjes en niqab zou haar niet de barricaden doen opstormen, maar een gelijktijdig verbod van christelijke symbolen, zoals kruisbeelden, in openbare gelegenheden zou ze niet direct op prijs stellen. Italië ging eind vorig jaar in beroep tegen de uitspraak van het Europese Hof voor de Rechten van de mens waarin gesteld werd dat kruisbeelden niet in Italiaanse klaslokalen van openbare scholen, rechtbanken en andere openbare gebouwen thuishoren. De aanwezigheid ervan gaat in tegen het Europees Verdrag voor de Rechten van de Mens. Silvio Berlusconi beschouwt de uitspraak als een poging om de christelijke wortels van Europa te ontkennen.

Uit de media begrijp ik zo af en toe dat Berlusconi die christelijke wortels niet altijd even serieus neemt, maar los daarvan: net zo min als die van de islam ligt de oorsprong van het christendom in Europa. Beide komen uit het gebied dat wij thans het Midden-Oosten noemen. Europese volkeren geloofden in goden als Jupiter, Wodan en Cernunnos. Onze religieuze wortels zijn polytheïstisch, voor elke activiteit en/of gelegenheid een andere god(in). Amanda moet eens teruggaan naar het jaar 313 toen Constantijn de Grote het 'Edict van Milaan' uitvaardigde. Daarbij werd het christendom gelijkgesteld aan, niet verheven boven andere godsdiensten. De verbreiding en uiteindelijke suprematie van het christendom had meer met (machts)politiek dan met religiositeit te maken. Staande voor de keus 'bekeren of sterven' hoefde men niet lang na te denken. Omdat de 'heidenen' toch al gewend waren een feestje te brouwen tegen het einde van december paste de kerk zich aan door te bedenken dat Jezus rond die tijd was geboren.

Jupiter, Wodan, Cernunnos, Quetzcoatl, Panacaca, Anubis, God, Jahweh, Allah: kies er een uit als je behoefte hebt aan een macht buiten jezelf. Ik houd het maar bij dat gedicht van Willem Kloos:
Ik ben een God in 't diepst van mijn gedachten,
En zit in 't binnenst van mijn ziel ten troon
Over mij zelf en 't al, naar rijksgeboôn
Van eigen strijd en zege, uit eigen krachten.

x

Wijn

In de recentelijk voorbij gegane tijd waren er achtereenvolgende dagen, waarop ik geen druppel alcoholhoudende drank tot mij nam. Dan is het 7 mei, het loopt tegen vijf uur namiddag en ik heb samen met één ander persoon twee flessen wijn soldaat gemaakt. ('Vroeger' dronk ik nooit vóór half vijf.)

Niemand zal mijn dagelijks bestaan als 'opwindend' kwalificeren. Maar er zijn af en toe van die dagen die boven de middelmaat uit schieten. Gisteren was zo'n dag. Sylvia en haar tienjarige dochter Jill kwamen Amsterdam en mij bezoeken. Jill had op school net veel gehoord over de Tweede Wereldoorlog en wilde het Anne Frank Huis wel zien. Haar moeder en ik besloten echter naar het Verzetsmuseum te gaan. Door een foutje van mij dacht ik dat dit samenvalt met de 'Hollandse Schouwburg', maar die bevindt zich op de Plantage Middenlaan en het museum (om de hoek) op de Plantage Kerklaan, tegenover de ingang van Artis. In ieder geval heb ik nu eindelijk gedaan wat ik mij zo vaak voornam als ik er met lijn 9 of 14 weer eens voorbij reed: de Hollandse Schouwburg bezoeken, waar de Joden werden verzameld voor ze naar Westerbork en verder vervoerd werden.

Voor mensen van mijn generatie en ouder is er veel herkenbaars in het Verzetsmuseum, zoals een foto van mensen in de rij voor een gaarkeuken, een suikerbiet en bloembollen, die ik tijdens de Hongerwinter gegeten heb. Ik betrapte me erop dat ik af en toe kwaad werd. Er hangt daar een bord dat destijds aan treinen hing en waarop de vertrekplaats en de eindbestemming waren aangegeven. Er stond op: Westerbork-Auschwitz en daaronder Auschwitz-Westerbork; een internationale trein tussen een dorp in Nederland en een stadje in Polen, waarvan niemand ooit gehoord zou hebben als de Holocaust niet had plaatsgevonden.

Daarna lunchten we bij mij thuis. Ik had mij uitgesloofd met een licht gebonden soepje van rivierkreeftjes en zelfgemaakte pesto en serveerde daarbij brood van een echte warme bakker. En ja, daar smaakt een glaasje wijn bij. Maar dat was niet het belangrijkste. Nu al bijna drie jaar lang spelen de contacten tussen Sylvia en mij zich voornamelijk af langs digitale weg: e-mails en commentaren bij elkaars blogs. In eerdere blogs heb ik daar al eens melding van gemaakt. Inmiddels ontmoeten we elkaar eens in de zoveel maanden 'face to face', de foto hierboven is een uitvloeisel van de eerste keer. Het leuke (en dat is een understatement) is dat we dan, ondanks het generatieverschil, een paar uur lang over van alles en nog wat kunnen praten. Daar is geen okshoofd wijn voor nodig, maar als er toch nog een fles staat, waarom zou je die dan niet ook nog openmaken?

Een koude,winderige en regenachtige zogenaamde 'lentedag' kan zo maar een zeer aangename dag worden.
X

Uniform

Nederland is, gelukkig, geen militaristisch land. Beroepsmilitair zijn geeft iemand niet automatisch een zekere maatschappelijke status. Onze krijgsmacht beschouwen we als een noodzakelijk kwaad, (waarmee ik niets ten nadele van onze militairen wil zeggen). We kennen niet zoals veel andere landen het verschijnsel dat op nationale hoogtijdagen een complete troepenmacht in ganzenpas voorbij marcheert en alle nieuwe speeltjes aan de natie getoond worden. Het was ergens in mijn jonge jaren dat het houden van militaire defilés in Nederland werd afgeschaft. Alleen bij gelegenheden als Prinsjesdag en de Dodenherdenking staan en lopen er wat ceremoniële militairen.

Ik begin hierover omdat ik op 4 mei, toen ik naar de Dodenherdenking zat te kijken, mij er voor de zoveelste keer over zat te verwonderen dat Willem-Alexander in een militair uniform gekleed was gekleed. Waarom eigenlijk? Hij is geen beroepsmilitair. Volgens de officiële website van het Koninklijk Huis is hij een reserve officier. Tot mijn veertigste was ik reserve onderofficier, maar ik zou het niet in mijn hoofd gehaald hebben bij wat voor gelegenheid dan ook het daarbij behorende uniform aan te trekken, als ik dat al in huis gehad zou hebben. Tot mijn veertigste kon ik, als de nood aan de man zou komen, nog in actieve dienst worden opgeroepen, maar ik weet zeker dat Willem-Alexander zich nooit of te nimmer actief met krijgsgeweld zal bemoeien. In het ergste geval behoort hij tot de eersten die hun intrek mogen nemen in een kelder die van alle nucleaire, bacteriologische en chemische smetten vrij zal worden gehouden.

Ik nam aan dat de Rijksvoorlichtingsdienst (RVD) een antwoord zou hebben op mijn prangende vraag. Dus niet en ik werd doorverbonden naar het secretariaat van de prins van Oranje op het Noordeinde. Dat verbond mij ook door en wel met de RVD. Daar verwees men mij dus maar naar het ministerie van Defensie, want daar weten ze alles van uniformen. Dat kun je alleen benaderen via Postbus 51, waar ze uiteraard geen antwoord paraat hadden. Mijn vraag, onder referentienummer T740505, zal worden doorgespeeld naar de ter zake kundige uniformologen.  T.z.t. zal ik van het antwoord hier verslag doen. Intussen heb ik wel een vaag vermoeden: Willem-Alexander vindt zo'n uniform wel stoer.
x

Paniek

Eergisteravond schreef ik, fris van de lever, al een kort blogje over de paniek op de Dam tijdens de twee minuten stilte. Mijn (toen niet expliciet neergeschreven) stelling: dankzij de niet aflatende inspanningen van de Nationaal Coördinator Terrorismebestrijding, diverse (waarnemend) burgemeesters - die de ene na de andere noodverordening vaststellen wanneer het ernaar uitziet dat een BN'er met een bestuurlijke of politieke achtergrond veel mensen naar één plek lokt - en ministers die waarschuwende woorden spreken, is er zo langzamerhand een sfeertje ontstaan, dat er bij zo'n bijeenkomst maar dát hoeft te gebeuren en er ontstaat paniek.

Het is voldoende bekend dat paniek vaak tot meer slachtoffers leidt dan de oorzaak van de paniek. Denk aan gebeurtenissen in voetbalstadions of uitgaansgelegenheden waar brand uitbreekt. Je kunt het de aanwezigen niet kwalijk nemen dat ze maar één ding willen: wegwezen. Je kunt ze ook niet kwalijk nemen dat ze niet eerst in goed overleg een ontruimingsplan vaststellen: vrouwen en kinderen eerst, zoiets.

Wat is er nou precies gebeurd? In de Volkskrant staat een ooggetuigenverslag van een man die naast 'de man met de hoed, lange zwarte jas, lange baard en pijpenkrullen' staat en hem, nadat de een man een kreet geuit heeft, op de grond duwt. Achter mij stormen agenten-in-burger (die 'politie! politie!’ roepen) naar de man toe. Zij duwen mensen weg om zo snel mogelijk ter plekke te zijn. Grote paniek, naar mijn mening onnodig, omdat het waarschijnlijk alleen maar gaat om een verwarde man, die de herdenking wilde verstoren. (Onderstreping toegevoegd.) Ja, en dan laat iemand die in paniek wegrent ook nog eens zijn koffer vallen. In koffers - hebben wij intussen geleerd, zeker in alleenstaande koffers - kunnen bommen zitten. Paniek compleet! Resultaat: ruim 60 gewonden, gelukkig niet al te ernstig.

Trouw had als kop: Paar seconden paniek: ruim zestig gewonden. Eventuele terrorristen en 'grappenmakers' hebben weer een lesje geleerd: in het huidige 'klimaat' heb je maar heel weinig voorbereiding  en materiaal nodig om toch het gewenste effect te hebben. Het leent al de moeite bij de jaarwisseling niet al het vuurwerk af te steken, maar iets achter de hand te houden. Dat levert meer dan een paar seconden paniek op. De 'politie! politie!' levert haar eigen bijdrage aan het ontstaan van de paniek.

Volgend jaar zal de noodverordening waarschijnlijk het dragen van rare lange jassen en hoeden verbieden. Tassen, rugzakken en koffers moeten geheel doorzichtig zijn. Tot de bijeenkomst worden alleen personen toegelaten die een verklaring van de GG en GD kunnen overleggen waaruit blijkt dat zij niet 'gestoord' of 'verward' zijn.
X

Bevrijdingsdag

Het is weer zo ver: 2010 kun je door vijf delen en dus is 5 mei dit jaar weer een vrije dag. In reclamespotjes op tv wordt ons aangepraat dat we op 5 mei onze vrijheid moeten vieren, maar dat moet natuurlijk niet te dol worden. Elk jaar daarvoor iedereen een vrije dag geven, dat kan bruin waarschijnlijk niet trekken. En dan ook nog dicht op die andere Nationale Vrije Dag.

Het zal er toch een keer van komen dat we geen Koninginnedag, maar een Koningsdag hebben. Omdat Willem-Alexander op 27 april jarig is, zal hij wel besluiten om het gewoon op 30 april te houden. Dat scheelt ook weer in het herschrijven van allerlei computerprogramma's. Maar na zoveel jaar 'Koninginnedag' klinkt 'Koningsdag' natuurlijk niet, tenzij je van de veronderstelling uitgaat: Maxima is (om voor mij onduidelijke redenen) populairder dan haar echtgenoot, dus kun je het net zo goed Koninginnedag blijven noemen.

Ik heb een beter idee. We schaffen Koninginnedag af nadat Beatrix haar koninklijke lier in de wilgen van Huis ten Bosch heeft gehangen. In het vervolg is 5 mei onze nationale vrije dag (daar gaat het immers om). Op die dag gaat onze koninklijke familie gewoon in twee plaatsen koekhappen, ringsteken, oude ambachten en nieuwe verzinsels bekijken en hartelijk naar de verzamelde mensen wuiven. Een goed alternatief lijkt mij de invoering van 'Onafhankelijkheidsdag'. Die vieren we dan op 22 juli, de dag waarop (in 1581) de Staten-Generaal besloten tot de 'Acte van Verlatinghe'.

Hier en daar wordt, in het kader van de bezuinigingen geroepen dat we ook met minder provincies kunnen. Ik zie het al voor me: door 'Onafhankelijkheidsdag' te vieren verdwijnt het 'Oranjegevoel'. De geesten worden er eindelijk rijp voor. Ik zal het het niet meer meemaken, maar ze komt weer terug: de 'Republiek der Zeven Verenigde Nederlanden'.

X