In$ide job

De titel boven dit blog is de titel van een boek dat ik zo'n twintig jaar geleden aanschafte. Het gaat over de deregulering, onder president Ronald Reagan, van het Amerikaanse bankwezen, met name van de zgn. "Savings and Loans", veelal plaatselijke of regionale banken waar de gewone burger zijn spaarcentjes bracht en/of een hypotheek regelde. Gevolg van die deregulering was zwendel en/of mismanagement op zeer grote schaal. De ene na de andere bank ging failliet. Omdat ook daar de regering garant stond voor een bepaald bedrag per (spaar)rekeninghouder, heeft die deregulering de Amerikaanse staat miljarden dollars gekost, die uiteraard moesten worden opgebracht door de belastingbetalers.

Tijdens de kabinetten onder leiding van de sociaaldemocraat Wim Kok, waarin de liberaal Gerrit Zalm minister van financiën was, werd in Nederland het bankwezen gedereguleerd. Nu het kalf DSB bijna verdronken is, moet nieuwe regulering weer voor het dempen van het put zorgen.

Bij de DSB waren/zijn o.a. betrokken:

• de VVD-er Gerrit Zalm, voormalig minister van financiën en voormalig directeur DSB;
• de VVD-er Frank de Grave, voormalig minister van defensie en eventjes directeur van DSB;
• de VVD-er Robin Linschoten, voormalig staatssecretaris van sociale zaken en thans nog directeur van DSB;
• de VVD-er Hans Hogervorst, voormalig minister van (o.a) financiën, thans voorzitter van de Autoriteit Financiële Markten (AFM) en daarmee toezichthouder op het bankwezen.

Reguleren betekent controleren. Daarvoor heb je mensen (=ambtenaren) nodig, bij het ministerie van financiën, bij de Nederlandsche Bank of bij de AFM, of bij alle drie, maar: het aantal ambtenaren moet drastisch worden verminderd.

Je mag kiezen aan wie jij je geld kwijt wilt raken: aan de slimmeriken, profiteurs en fraudeurs die gebruik maken van alle vrijheden die een gedereguleerd systeem biedt, of aan de overheid die strenge regels stelt en door haar ambtenaren laat controleren en waar nodig de fraudeurs en mismanagers laat vervolgen.

Prijsvraag (zonder prijs)
Waarin verschilt dit blog van alle door mij geschreven voorgaande blogs?
x

Zwaar

Wat is een 'zwaar' beroep? Naar het zich laat aanzien zijn de coalitiepartijen en de regering het erover eens dat in de nieuwe AOW-wetgeving wordt opgenomen dat je een zwaar beroep niet langer dan 30 jaar mag uitoefenen. Als daar over op tv bericht wordt, komt vrijwel altijd de stratenmaker in beeld. Ook de bouwvakker wordt vaak genoemd. Ik zal de laatste zijn om te ontkennen dat dit zware beroepen zijn en zo zullen er nog meer aan te wijzen zijn. Het lijkt me wel duidelijk dat bij zwaar werk vrijwel altijd gedacht wordt aan lichamelijk werk.

Vijftig jaar geleden behaalde ik mijn volledige bevoegdheid als onderwijzer. Op de kweekschool werd mij verteld dat onderwijzer(es) een zwaar beroep is. Ter illustratie werd erop gewezen dat veel onderwijzers vóór het bereiken van de 65-jarige leeftijd afhaakten. Ik weet niet of dat nog zo is en in welke mate, maar het zou me niets verbazen. Ik ben maar kort onderwijzer geweest, maar weet uit ervaring dat je van dat werk behoorlijk moe kunt worden. (Dat was overigens niet de reden om ermee te stoppen. Ik vond mezelf bij nader inzien gewoon niet geschikt voor dat werk.) Ik wil maar zeggen dat de zwaarte van een bepaald soort werk niet uitsluitend in fysieke termen beoordeeld mag worden. Kun je zeggen dat een verpleegkundige in een psychiatrisch ziekenhuis minder zwaar werk doet dan een verpleegkundige in een algemeen ziekenhuis of verpleeghuis, omdat de eerste minder met patiënten hoeft te tillen?

Wanneer die '30 jaar' erdoor komt, halen we ons een gigantische hoeveelheid werk op de hals. We moeten namelijk eerst criteria gaan ontwikkelen aan de hand waarvan vastgesteld kan worden: dit soort werk mag niet langer dan 30 jaar gedaan worden. (Ik ga nog even voorbij aan het feit dat wanneer er voor zo'n mooi afgerond getal gekozen wordt, die keuze, naar mijn oordeel, nogal arbitrair is. Waarom niet 33 of 28?) Ik kan me niet voorstellen dat er puur objectieve, exact meetbare, criteria te ontwikkelen zijn. Ik zie de ruzies al aankomen tussen werkgevers en werknemers. "Dit is zwaar werk!" "Hoe kom je daar nou bij?" Ik zie ook al de deskundige voor me die zegt: "Dit fysiek zware werk kun je langer volhouden als je van het begin af aan die en die oefeningen doet." Dus: alle beoefenaren van dat beroep verplicht een paar uur per week naar de sportschool? Op kosten van en in de tijd van de baas? We kunnen ook, vóór we iemand in een inmiddels erkend zwaar beroep aan het werk laten gaan, een keuring laten ondergaan. "Het spijt ons, jongeman, maar jij bent voor dit werk niet geschikt." "Maar mijn opleiding dan?" "Daar had je eerder aan moeten denken."

Of je, in welk beroep dan ook, de 65 - en hopelijk nog wat jaren daarna - haalt, is van veel meer omstandigheden afhankelijk dan alleen de zwaarte van het werk. Geen twee mensen reageren hetzelfde op dezelfde soort werk. De arbeidsomstandigheden verschillen per bedrijf. Persoonlijke omstandigheden, ook niet-fysieke, kunnen van de ene op de andere dag veranderen. Waar de een fluitend mee om gaat, bezorgt de ander een burn-out.

De werkgevers zullen de werknemers in een zwaar beroep tijdig moeten omscholen, zodat ze na afloop van die dertig jaar toch kunnen doorwerken. Ook nu al kunnen werkgevers ouder wordende werknemers of werknemers die arbeidsongeschikt dreigen te raken, laten omscholen en/of lichter werk laten doen. Ik heb de indruk dat dit nog veel te weinig gebeurt. Dat kost namelijk geld. Dat geld gaat ten koste van het inkomen van de werkgever en de aandeelhouders. Die vinden dat in het algemeen niet leuk. Die mentaliteit zal niet direct veranderen als die '30 jaar' wordt ingevoerd.

Je zou kunnen zeggen dat die '30 jaar' al veel eerder, los van die AOW-discussie, ingevoerd had moeten worden. Nu is die regeling uit de hoge hoed getoverd om er het 'sociale gezicht' van de coalitiepartners mee te redden. Laat me niet lachen. De AOW-discussie gaat over inkomenspolitiek. De politieke partijen zullen hun keuzes laten afhangen van het verwachte aantal stemmen dat hun keuze oplevert bij de volgende verkiezingen. De meeste kiezers zitten in 'het midden'. Die krijg je wel over brug als je hard genoeg roept dat je iets doet voor hun medemens met een zwaar beroep en dat zijn heel wat minder kiezers

Toeval

Bij BCC had ik online een kruimelzuiger besteld die door TNT vandaag bezorgd zou worden. Rond 11 uur werd er aangebeld. Onderaan de trap verschijnt een bezorger met een pakketje dat te klein was om een kruimelzuiger te kunnen zijn. Hij was ook geen bezorger van TNT, maar van UPC. Het pakketje was voor de buren.

Een half uur geleden werd weer aangebeld. Weer een bezorger, een groter pakket, maar geen bezorger van TNT. Het pakketje is voor weer andere buren.

TNT moet nog steeds komen.

Voorkómen

In Nederland is abortus vrijwel zonder enige beperking toegestaan. Toch is Nederland (samen met België) het land met de minste abortussen ter wereld: 10 per 1000 vrouwen. In de toch niet onderontwikkelde Verenigde Staten ligt dat aantal bijna twee keer zo hoog: 19,4 per 1000 vrouwen. In Amerika worden met sombere regelmaat abortusklinieken aangevallen door fundamentalistische christenen. De fundamentalistische christenen in Nederland gedragen zich gelukkig wat beschaafder. Een belangrijke reden voor het geringe aantal abortussen in Nederland is de onbeperkte verkrijgbaarheid van voorbehoedsmiddelen, waaronder de pil. Ook daar wordt in de VS (en niet te vergeten de rooms-katholieke kerk) wat anders over gedacht.

In de Volkskrant las ik over een onderzoek door het Amerikaanse Guttmacher Institute. Daaruit blijkt dat een verbod of beperking van abortus nauwelijks invloed heeft op het aantal abortussen. Het resultaat daarvan is slechts dat wereldwijd 70.000 vrouwen overlijden door onveilige abortusmethoden en nog eens vijf miljoen vrouwen complicaties ondervinden. In drie landen zijn in de afgelopen tien jaar de anti-abortusregels verscherpt: het streng rooms-katholieke Polen, El Salvador en Nicaragua. In het laatste land is de vroegere Sandinist Daniel Ortega inmiddels 'in de Heer'. Wellicht heeft dat er wat mee te maken. In een ontwikkeld land als Ierland, dat ook een strenge abortuswetgeving heeft, gaan de vrouwen naar een buurland. Er zijn maar weinig vrouwen in Afrika en Zuid-Amerika die zich die 'luxe' kunnen permitteren.

Ik kan me zeer wel voorstellen dat gelovigen tegen abortus zijn. Wat ik mij niet kan voorstellen is dat zij ook elk ander voorbehoedmiddel dan (periodieke) onthouding verwerpen, waarmee zij ook nog eens aan de verdere verbreiding van AIDS en andere SOA bijdragen. De meeste van deze mensen zullen de verworvenheden van de medische wetenschap zonder verder nadenken accepteren. Die zijn immers - in hun opvatting - van God gegeven. Zij laten zich zonder principiële beperkingen inenten ter voorkoming van ziekten. Het ontgaat mij waarom zij niet aanvaarden dat ook de voorbehoedmiddelen wel eens door diezelfde God geïnspireerd zouden kunnen zijn. Ik denk dan ook dat de bezwaren niet op religie gebaseerd zijn, maar op angst. Angst voor seks.
x

Anouk

Vandaag een jaar geleden overleed op 18-jarige leeftijd Anouk. Zij is de dochter van mijn broer en zij leed aan de stofwisselingsziekte San Filippo. Dat is een aandoening waarbij een zelfgeproduceerd enzym, dat normaal gesproken een belangrijke rol speelt in de stofwisseling, niet weet wat het moet doen en dat zich dan maar gaat opstapelen (de ziekte wordt ook wel een stapelingsziekte genoemd) in lekker toegankelijke cellen. Hersencellen en levercellen zijn favoriet. Het ziekteverloop kenmerkt zich door toenemende uitvalverschijnselen, zowel geestelijk als fysiek. In de eerste drie jaar lijkt er niets aan de hand te zijn. Dan gaat een vertraagde ontwikkeling opvallen die na een aantal jaren stopt (niet de vertraging, maar de ontwikkeling). Na een periode van stilstand begint de achteruitgang. Vergelijk het met een dementeringsproces. Uiteindelijk verzorg je een vegeterend mens en stopt na jaren van intensieve zorg het hart met kloppen. Dat gebeurde dus op 14 oktober 2008, zo tegen zeven uur 's-ochtends. Dan moet je afscheid gaan nemen van je kind, kleinkind, zusje en nichtje. Dat is een buitengewoon ingrijpend iets, want dat hoort niet zo te zijn. We zijn nu een jaar verder en het leven is inderdaad verder gegaan. Draden zijn weer opgepakt maar het gemis is nog zo voelbaar. Vandaag sta ik op deze manier even stil bij die gebeurtenis. Anouk, ik mis je. Je blijft bijzonder!

Ontpolderen

'Polder' is zo typisch Nederlands dat Engelsen, Fransen en Duitsers er geen eigen woord voor hebben. De 'Concise Oxford Dictionary' en de 'New Websters Dictionary and Thesaurus' gebruiken ook het woord 'polder': piece of low-lying land reclaimed from sea or river in Netherlands. [Du.]. Onze definitie van 'polder' is: een door dijken omgeven stuk land, waarvan de waterstand geregeld kan worden. Zo heb ik het nog op (waarschijnlijk al de lagere) school geleerd. In de loop der eeuwen hebben we steeds meer stukken zee en meren in het noorden en westen van ons land drooggelegd. Een enkele keer nam de zee wat terug, zoals het 'Verdronken land van Saeftinge', dat in 1584 (in de Tachtigjarige Oorlog dus) definitief verdween omdat de laatste nog bestaande dijken door soldaten om tactische redenen werden doorgestoken. Heel dicht daar in de buurt werd in 1907 een nieuwe polder gevormd: de Hertogin Hedwigepolder. Maar: l'histoire se repète. Net als in 1584 gaan we, naar het zich nu laat aanzien, in dat zelfde gebied weer een dijk doorsteken.

Als je toevallig in die polder woont is het besluit tot ontpolderen natuurlijk heel vervelend, maar hoeveel mensen wonen er helemaal op een stuk platteland van 306 ha, ongeveer zes keer het Vondelpark? Maar toch voelt half Zeeland zich op zijn ziel getrapt door het besluit tot ontpolderen. De Zeeuwen worden ook altijd een nuchter volkje genoemd. Een nuchtere Zeeuw die nog bewust, wellicht aan den lijve, de Watersnoodramp van 1953 heeft meegemaakt, weet ook dat het doorsteken van de dijken van de Hedwigepolder geen gevaar oplevert. De Zeeuwen schijnen ook een christelijk volkje te zijn. (Er zitten nogal wat CDA-stemmers.) Hebben die christenen zich wel eens afgevraagd of de Here God het wel goed vond dat wij Zijn water niet over Zijn akker lieten lopen, maar er een dijk omheen legden en er een Zeeuwse akker van maakten?

Wij geven een klein stukje kunstmatig land terug aan de vrije natuurlijke krachten, omdat we in 1839 de Belgen beloofd hebben dat Antwerpen altijd bereikbaar zou zijn en omdat we van 'Brussel' ervoor moeten zorgen dat er voldoende plek is voor allerlei zeediertjes die opgegeten kunnen worden door passerende vogels. Als alles meezit gooien ze er ook nog een bezoekerscentrum tegenaan, want de schorren die er zullen ontstaan zijn een lust voor het toeristische oog. Over win-winsituatie gesproken! En als er één Zeeuw over de dijk is, Jan Peter, volgen er meer.
x

Meer!

Had ik al eens gezegd dat ik een stuk financieel onbenul ben? Ik geloof van wel. Daarom rust er op mijn woning een zeer overzichtelijke annuïteitenhypotheek en staat geld dat ik niet direct nodig heb op een simpele spaarrekening. Ik ben dus eigenlijk de klassieke 'dief van mijn eigen portemonnee'. Als over enige tijd de hele wereldeconomie echt helemaal in elkaar lazert, ligt dat dus niet aan mij. Ik heb nooit driftig gezocht naar mogelijkheden om 0,09% meer rente op een spaarrekening te krijgen. Ik heb nooit vertrouwd op mensen of instellingen die mij grote winsten beloven als ik mijn geld bij hun beleg. Ik heb dan ook absoluut geen medelijden met mensen die wel 'meer' willen en overal intrappen. Wie zijn gat brandt, moet op de blaren zitten.

Nu gaat waarschijnlijk de DSB naar de knoppen. Wie daar zijn spaarcentjes had ondergebracht hoeft zich geen zorgen te maken over de eerste 100.000 euro. Die houdt zhij gegarandeerd. Fijn! Omdat die garantie wordt opgebracht door alle andere Nederlandse banken samen, via een omslagstelsel. 28% daarvan wordt opgebracht door de ING, waar ik mijn rekeningen heb. Ik heb nooit voor de ING gekozen. Ik ben begonnen bij de Postcheque- en Girodienst. Die was onderdeel van de PTT. Dat was een staatsbedrijf. Staatsbedrijven moesten geprivatiseerd worden, dan werd het allemaal efficiënter, dus beter voor de mensen. De Postcheque- en Girodienst werd Postbank en later ING. Als de ING geld kwijtraakt aan de vergoeding aan rekeninghouders van DSB gaat dat vrijwel onvermijdelijk ten koste van de dienstverlening aan mij. Bijvoorbeeld zou de rente op mijn simpele spaarrekening verlaagd kunnen worden. Of er worden nog wat kantoren gesloten. Er worden nog wat mensen ontslagen.

Ik ben in het algemeen solidair tegen de klippen op met mensen die het financieel moeilijker hebben dan ik, maar op mijn ouwe dag begin ik daar, sinds het begin van de kredietcrisis, wat genuanceerder over te denken. De Scheringa's van deze wereld verzamelen hun vermogens door de mensen die er ook beter van denken te worden. Nu mag ik ze via de ING weer uit de misère helpen. Fuck you!

Toegevoegd om 9.55 uur

Het voorgaande heb ik vannacht tussen één en twee uur geschreven, omdat ik nogal pissig was. Dat ben ik overigens nog. Bij mijn ochtendthee las ik een commentaar in Trouw. De Nederlandsche Bank (DNB) en de Autoriteit Financiële Markten (AFM) wisten al een tijdje dat het niet zo goed ging als kunst-, schaats- en voetballiefhebber Dirk Scheringa, Gerrit Zalm en Robin van Linschoten ons wilden doen geloven: Zo was DSB achter de schermen allang object van onderzoek door zowel De Nederlandsche Bank als door de Autoriteit Financiële Markten. Toen vond Pieter Lakeman het om hem moverende redenen tijd worden dat DSB voorgoed naar de kloten ging en de hele goegemeente liep achter deze goeroe aan.

Hebben DNB en AFM, vraagt Trouw zich af, gewoonweg meer bevoegdheden nodig om bankklanten en het financiële systeem tegen dergelijke calamiteiten te behoeden? Ben je gek? Je moet 'de markt' gewoon zijn gang laten gaan. Geef de Scheringa's, de Zalmen, de Van Linschotens de vrije hand. Laat iedere burger de vrijheid om zich te laten belazeren. Waarom zou je de kleine lettertjes lezen? Bij Becam (ook DSB) betaal je twee procent minder rente voor een lening dan elders. Meer hoef je toch niet te weten? Bij Becam hebben ze geen dure kantoren met dure mensen. Dat haalt je de koekoek. Dat geld zit in ieder geval deels in een dure kunstverzameling, dure voetballers en dure schaatsers. Als ik Sven Kramer in februari 2010 in Vancouver naar zijn gouden medailles zie schaatsen, zal door mijn hoofd spelen: "Voor jouw jaarsalaris van één miljoen euro mag je ook wel je stinkende best doen!" Dat salaris komt niet van DSB, maar wordt wel betaald uit premies voor een verzekering.

Harald Benink, hoogleraar bank en financiën aan de universiteit van Tilburg en specialist in bancair toezicht zegt in Trouw: Als de bank niet genoeg contant geld kan genereren om alle spaarders terug te betalen, moeten andere banken en eventueel de belastingbetaler dat bedrag aanvullen. Door de crisis heeft dat zeker effect op de positie van banken. (Onderstreping toegevoegd.) En als alles onderzocht is en alle consequenties zijn getrokken, krijgen Gerrit Zalm en Robin van Linschoten, knappe koppen die zij nu eenmaal zijn, wel ergens weer een nieuwe lucratieve baan aangeboden.

En deze verscheen om 9.46 uur in de Volkskrant: Scheringa heeft vanaf 2006 minimaal 128 miljoen euro onttrokken aan DSB Bank en de verzekeringsdochters DSB Schade en DSB Leven. Dat geld had hij vermoedelijk nodig voor zijn liefhebberijen: voetbalclub AZ, zijn museum voor moderne kunst, een landhuis in Friesland en een privévliegtuig.

Toegevoegd om 12.30 uur
Deze las ik zojuist in Het PAROOL: Jan-Peter die, nog in mei van dit jaar, tegen hem zegt: "Dirk, je speelt een geweldige rol in de financiële sector. Je bent een van ons, we zijn trots op je."

x